บทที่ 280 Centurion Card

รอทั้งสองฝ่ายเปิดกันไปถึงแปดสิบขวดแล้ว ถงจื่อเซวียนเริ่มไม่นิ่งแล้ว พอเห็นมันจะเกินงบในบัตรเขาแล้ว เฉินห้าวยังไม่ยอมแพ้ เขาใกล้จะต้องรับผิดชอบเงินทั้งหมดแล้ว ถึงเวลานั้นเกิดไม่มีเงินจ่าย คงขายหน้าไปถึงบรรพบุรุษแน่นอน

เดิมผู้จัดการดีใจมากว่าวันนี้คงจะได้ยอดใหญ่อีก เขาเลยเชิญเถ้าแก่ใหญ่ของKTVนี่มาดูการแข่งนี้ด้วย แต่ว่าพอจำนวนเหล้าที่เปิดขวดเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้จัดการรู้สึกว่าเรื่องนี้ดูจะไปกันใหญ่แล้ว เริ่มควบคุมไม่ได้แล้ว แอบกระซิบถงจื่อเซวียน “หยุดเปิดขวดต่อไหมครับ?”

ขืนเปิดต่อไป บางทีอาจจะควบคุมสถานการณ์ไม่ได้อีกต่อไป

“ฉันคิดดูก่อน”

ถงจื่อเซวียนหงุดหงิดมาก เขากำลังพนันว่าเฉินห้าวจะร้องบอกยอมแพ้ก่อน แต่เฉินห้าวกลับยังคงพูดคุยกะหนุงกะหนิงกับโจวซีถงไม่หยุด ไม่คิดจะมองมาทางนี้เลยสักนิด เหมือนกับกำลังลืมว่าทั้งคู่แข่งกันอยู่

ตอนนี้เงินพึ่งจะล้านกว่าเท่านั้น คนหนึ่งไม่แคร์ อีกคนเริ่มใกล้บ้า เห็นชัดถึงเลเวลของทั้งคู่เลย

“นี่ แกลืมไปหรือเปล่าว่ากำลังแข่งกันอยู่?” ถงจื่อเซวียนทนไม่ไหว เอ่ยออกมาก่อน

เฉินห้าวถึงดึงสายตากลับมามองถงจื่อเซวียนที่กำลังหงุดหงิดอยู่

เฉินห้าวหัวเราะ ร้องว่า “ผู้จัดการ มานี่หน่อย!”

“แกจะยอมแพ้แล้ว?” ถงจื่อเซวียนตื่นเต้นจนหัวใจแทบหลุดจากอก

เฉินห้าวบอก “เปล่า ฉันแค่กลัวเหล้าในKTVจะไม่พอ เลยจะให้ติดต่อแหล่งของ เดี๋ยวจะไม่พอเปิดเอาน่ะ”

ถงจื่อเซวียนแทบเป็นลม เขากัดฟันกรอดครุ่นคิดว่าจะแข่งต่อไหม เพราะนี่เปิดไปเจ็ดแปดสิบขวดแล้ว เจ็ดแปดแสนหมดไปแล้ว เขาไม่ใช่ปวดเนื้อ แต่เป็นปวดใจแล้ว

เฉินห้าวหัวเราะ ตัดสินใจไม่แกล้งลูกคุณหนูไร้เดียงสานี้อีกแล้ว เลยพูดขึ้นมาว่า “ถงจื่อเซวียน ฉันจะให้โอกาสนาย นายยอมรับผิดโดยดี วันนี้ฉันจะเลี้ยงค่าเหล้าพวกนี้เอง”

เหล้าที่ทั้งสองคนเปิด ตามสัญญาแล้วขวดละหนึ่งหมื่น รวมเข้าด้วยกันก็สิบห้าล้านหกแสนหยวน ถงจื่อเซวียนรับไม่ไหวแล้ว นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

ถงจื่อเซวียนแทบถอนหายใจเฮือก เขาอึ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้โง่ เขาเห็นแล้วว่าเฉินห้าวเป็นคนใหญ่คนโตที่เจ๋งกว่าเขามากนัก เจอเงินระดับสิบกว่าล้านยังไม่กระพริบตาสักแอะ เป็นคนใหญ่คนโตที่เขาไปตอแยงัดข้อด้วยไม่ได้หรอก

เวลาคนเจอคู่ต่อสู้ระดับเดียวกัน จะเสริมแรงผลักดันเอาชนะ แต่ถ้าเผชิญหน้าคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจกว่าจนเหยียบตัวเองจนมิด ก็จะรู้สึกเคารพจากใจ

พอคิดถึงตรงนี้ ในที่สุดถงจื่อเซวียนยอมปล่อยวางศักดิ์ศรีที่น่าสงสารลงซักที และก้มหน้ายอมรับผิด “ขอโทษครับ เถ้าแก่ท่านนี้ ผมผิดไปแล้ว!”

คราวนี้ ทุกคนในห้องนั้นตกตะลึง ถงจื่อเซวียนลูกคุณหนูอันดับหนึ่งที่หยิ่งทระนงในอำเภอลี่ทงนี้ กำลังยอมรับผิดต่อคนต่างถิ่นคนหนึ่ง งั้นคนต่างถิ่นคนนี้ก็คงจะยิ่งใหญ่อย่างที่ไม่อาจคาดคิดได้แน่!