บทที่ 313 ทำงานดีมีรางวัล

ขณะที่ทั้งสองกำลังเถียงกันไปเรื่อยเปื่อย โทรศัพท์ของเฉินห้าวพลันมีสายเรียกเข้าจากหวังเฉียง

“สัมภาษณ์จบแล้วใช่ไหม?” เฉินห้าวถามผ่านสาย

“เรื่องนี้...ฉันเจอปัญหาอย่างหนึ่ง ต้องการให้นายมาช่วยแก้ไข” หวังเฉียงที่อยู่ปลายสายละล้าละลังอยู่บ้าง

เฉินห้าวผงะไปแวบหนึ่ง นี่คล้ายจะไม่ใช่อุปนิสัยของหวังเฉียงเลย ทำไมเขาถึงละล้าละลังขนาดนี้?

เฉินห้าวคุยกับเซี่ยจิ้งประโยคหนึ่ง แล้วเขาก็ไปที่ห้องข้างๆ

ทันทีที่เฉินห้าวไป เซี่ยจิ้งก็ขมวดคิ้วนิดๆ คล้ายจะสัมผัสได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้ว ด้วยเหตุนี้เธอจึงย่องตามไป ตัดสินใจจะตามไปแอบฟังอยู่ที่ประตูห้องข้างๆ

ทันทีที่เฉินห้าวผ่านประตูใหญ่ของห้องสัมภาษณ์เข้าไป ก็มองเห็นแผ่นหลังของหญิงสาวคนหนึ่งที่ทั้งดูแปลกหน้าและดูคุ้นตา

ที่บอกว่าคุ้น เขามองแวบเดียวก็จำได้แล้ว หล่อนคืออดีตแฟนสาวของเขาจางเช่น

ที่บอกว่าแปลกหน้า เพราะหล่อนแต่งตัวสวยเช้ง ย้อมสีผมทันสมัย แตกต่างกับนักศึกษาสาวผู้ใสซื่อในความทรงจำคนนั้น

เฉินห้าวเข้าใจได้ทันที มิน่าล่ะหวังเฉียงถึงจัดการไม่ได้ เพราะแฟนเก่าของเขามานี่เอง

“เฉินห้าว!”

จางเช่นหันกลับมา เรียกขานด้วยน้ำเสียงเสน่หา

เส้นขนทั่วร่างของเฉินห้าวลุกชันขึ้นมา ตอนงานเลี้ยงรุ่นครั้งก่อน ได้เคยปฏิเสธคำขอคืนดีของเธอไปอย่างหนักแน่นแล้ว ขอเพียงเป็นคนที่ยังรักศักดิ์ศรีอยู่บ้าง จะไม่มาหาเขาอีกแน่นอน ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถึงแล่นมาหาอีกแล้ว

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

หวังเฉียงรู้ความยิ่ง รีบฉวยโอกาสไปเข้าห้องน้ำทันที เดิมทีในห้องก็มีห้องน้ำอยู่ แต่เขาก็ยังคงวิ่งออกไป ทิ้งพวกเขาไว้ในห้องสองคน

พอพ้นประตูมา หวังเฉียงก็เกือบจะชนเข้ากับเซี่ยจิ้งแล้ว เพียงแต่สองคนนี้ล้วนหลบทางให้อย่างรู้กันดี คนหนึ่งวิ่งไปสูบบุหรี่ที่ห้องน้ำเพื่อฆ่าเวลา อีกคนปักหลักแอบฟังอยู่ที่ประตูห้อง

ภายในห้อง จางเช่นยิ้มหวานเต็มหน้า พยายามกระแซะเข้าไปใกล้เฉินห้าว ทว่าเฉินห้าวจงใจหลีกเลี่ยง นั่งลงบนโซฟาแสดงท่าทีให้เธอนั่งลงตรงกันข้าม จากนั้นก็เอ่ยถาม “คุณมีธุระอะไร?”

“ฉันเห็นประกาศรับสมัครของเธอในกลุ่ม ฉันก็เลยอยากมาสมัคร” จางเช่นพูด แล้วถอดเสื้อนอกออก เผยให้เห็นเสื้อสเวตเตอร์แคชเมียร์สีชมพูที่อยู่ข้างใน ขับเน้นทรวดทรงของตน

ในฐานะชาเขียวตัวแม่คนหนึ่ง จะต้องดึงดูดความสนใจของผู้ชายตลอดเวลาอยู่แล้ว

เฉินห้าวขมวดคิ้วนิดๆ หากว่าเป็นผู้หญิงคนอื่นมาประจบเอาใจ เขาอาจจะมองสักแวบสองแวบก็ได้ แต่ว่ากับจางเช่นคนนี้แล้ว เขามีแต่จะเกิดความรังเกียจเท่านั้น

“ตอนนี้การรับสมัครงานอยู่ในความดูแลของหวังเฉียง เขาเป็นผู้รับผิดชอบ” เฉินห้าวกล่าวอ้าง

“แต่หวังเฉียงบอกว่าต้องได้รับการตัดสินจากเธอนี่” จางเช่นเขยิบเข้ามาก้าวหนึ่ง “เฉินห้าว ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉันแล้ว ใช่ ฉันมีความผิดจริงๆ เมื่อก่อนฉันไม่รู้ประสา ถูกผู้ชายคนอื่นล่อลวง แต่ว่าตอนนี้ฉันรู้ซึ้งทุกอย่างแล้ว ฉันหวังเพียงว่าจะอยู่กับเธอไปชั่วชีวิตของฉัน หวังว่าเธอจะให้โอกาสฉันได้กลับตัวสักครั้ง”

ที่แท้การสมัครงานของจางเช่นก็เป็นแค่เรื่องหลอก ยังคงคิดจะมาขอคืนดีอยู่

เฉินห้าวยิ้มหยันแวบหนึ่ง เขาไม่จำเป็นต้องดวงตามอง ก็มองเห็นโฉมหน้าชั่วร้ายอัปลักษณ์ของจางเช่นอย่างชัดเจนได้ หากว่าเขาไม่มี AAP เงินอุดหนุนหมื่นล้าน ยังเป็นแค่ไอ้หนุ่มว่างงานที่เช่าห้องเท่ารูหนูอยู่ จางเช่นต้องมองเมินเขาแน่นอน