บทที่ 314 ขาดพนักงานล้างห้องน้ำ

จางเช่นคิดดูแวบหนึ่ง มีคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างเซี่ยจิ้งคนนี้อยู่ คิดจะเอาหัวใจของเศรษฐีหนุ่มกลับมาคงยากเย็นมาก แต่หากว่าเธอได้อยู่ทำงานในบริษัทของเฉินห้าว แบบนั้นก็จะมีโอกาสได้ใกล้ชิดกันอยู่ สร้างโอกาสให้จับอาเสี่ยเงินหนาได้

ด้วยเหตุนี้จางเช่นจึงถามไปว่า “ตำแหน่งอะไร? ฉันทำได้!”

เซี่ยจิ้งจึงกล่าวว่า “บริษัทของเรายังขาดพนักงานล้างห้องน้ำอยู่ ทำความสะอาดโถส้วม ลอกท่อระบายน้ำจำพวกนี้ บุคลิกของเธอนี่ เหมาะสมกับตำแหน่งนั้นที่สุดแล้ว จะเงินจะได้เงินเดือนสองพันห้า ไม่ต่ำไปกว่ารายได้ขั้นต่ำที่ทางการกำหนด”

“อะไรนะ? เธอจะให้ฉันเป็นคนล้างห้องน้ำ เกินไปแล้วนะ!” จางเช่นเอ่ยด้วยความโกรธ

“ไล่แล้วก็ยังไม่ไป ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เกินไปแล้ว ถ้าขาดผู้ชายก็ไปหาเอาในเว็บไซต์จัดหาคู่สิ มาหาความมีตัวตนอะไรกับที่นี่ไม่ทราบ?”

ตอนนี้เซี่ยจิ้งก็ไม่เกรงใจแล้วเหมือนกัน ฉะกลับอย่างตาต่อตาฟันต่อฟัน

จางเช่นค่อนข้างร้อนรนแล้ว หันไปต้อนถาม “เฉินห้าว เอไม่มีเยื่อใยให้ฉันสักนิดเลยจริงๆ เหรอ?”

“ไม่มี” เฉินห้าวตอบกลับอย่างสงบนิ่ง “โปรดให้เกียรติตัวเองด้วย”

จางเช่นไม่พอใจยิ่งนัก อยากจะโผเข้าไปข้างกายของเฉินห้าว ผลคือถูกเซี่ยจิ้งสกัดไว้

“หลีกไป!”

จางเช่นเข้าไปผลักด้วยความโมโห ผลคือถูกเซี่ยจิ้งจับบิดหลัง ผลักกลับไป ล้มลงนั่งบนโซฟา

เซี่ยจิ้งเป็นสาวสวยที่ดูแลสุขภาพมานาน พละกำลังล้นเหลือหญิงนักในหมู่สตรี สั่งสอนจางเช่นคนเดียวได้ไม่คณามือเลย

“แล้วเธอจะเสียใจ!” จางเช่นเสียหน้ายิ่งนัก เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันทิ้งวาจาดุร้ายเอาไว้ประโยคหนึ่ง แล้วกระแทกประตูเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว

เซี่ยกลับไม่คิดจะปล่อยให้หล่อนได้อวดดี ไล่ตามออกมาตะโกนว่า “นี่ คุณป้า ขอบคุณนะคะที่ตอนนั้นมีเมตตาไม่แต่งงานกับท่านประธานของพวกเรา ลูกน้องอย่างพวกเราถึงได้มีโอกาส!”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ร่างของจางเช่นก็ซวนเซเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าโมโห รีบก้าวเดิน แถมยังทำเอารองเท้าส้นสูงพลิกไปเล็กน้อยด้วย ทำให้เซี่ยจิ้งหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจ

เซี่ยจิ้งกลับมาพร้อมรอยยิ้ม ถามอย่างภูมิใจ “ประธาน ฉันทำให้หล่อนโมโหจนหนีไปแล้ว จัดการเรื่องนี้ได้อย่างงดงาม!”

“งดงามมาก ทำงานดีมีรางวัล!”

หนนี้เฉินห้าวตกรางวัลให้เอจริงๆ ถามว่าเธออยากได้รางวัลอะไร จะเป็นเงินสดห้าหมื่นหยวน หรือว่ากระเป๋าแอร์เมสสักใบ หรือว่าจะเป็นเซ็ตเครื่องสำอางของดิออร์

“ของพวกนี้ฉันไม่อยากได้หรอก กฎตามเดิม คุณก็รู้นี่นา!”

เซี่ยจิ้งเลิกคิ้ว เขยิบเข้าไปอยู่เบื้องหน้าเฉินห้าวแล้วพริ้มตาลง เชิดคางขึ้นนิดๆ นี่คือการเป็นฝ่ายเชิญชวนให้จูบด้วยตัวเอง

เฉินห้าวพลันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คาดไม่ถึงว่าเธอยังคงต้องการรางวัลแบบนี้อยู่ เพียงแต่ยังดีที่สาวน้อยคนนี้ซื่อบื้อ เฉินห้าวจึงใช้สองนิ้วแนบติดกัน ปัดผ่านริมฝีปากแดงเรื่อของเธอเบาๆ ให้ ‘รางวัล’ ในครั้งนี้เสร็จสมบูรณ์