บทที่ 326 กลัวจนฉี่ราด

เฉินห้าวเอาโทรศัพท์ออกมา โทรหาไล่อู่ “ย้ายบ้านเสร็จรึยัง? ที่ถนนดินโคลนตรงฝั่งทิศทางใต้ของเมือง มีเรื่องนิดหน่อย นายมาจัดการที”

“จัดการเสร็จแล้วครับ ผมขอเวลาสิบนาที ไปเดี๋ยวนี้ครับ” ไล่อู่พูดรับประกัน

“โอเคแล้ว เล่นโทรศัพท์สิบนาที ดูสิว่าพนักงานใหม่ของพวกเราทำงานเป็นยังไงบ้าง” เฉินห้าวเอาโทรศัพท์ออกมา เปิดเกมออกมาเล่นสบายๆ

ในเมื่อเถ้าแก่ก็ไม่รีบร้อน พนักงานสองคนในรถเองก็ผ่อนคลาย เซี่ยจิ้งเปิดเพลงในลำโพงของรถ ฟังเพลงฮิต แต่หวังเฉียงกลับเริ่มโทรศัพท์ เขาออกมาทั้งวันแล้ว สอบถามสถานการณ์บริษัทให้เช่าอุปกรณ์จากทางระยะไกล

พวกคนที่หาเรื่องผู้คนสามคนนั้นที่อยู่ข้างนอกก็ดูเหมือนจะไม่รีบ ยังไงซะพวกเขาทำเรื่องแบบนี้ไม่ใช่วันสองวันแรกแล้ว เห็นรถจากนอกพื้นที่ก็ขวางสักหน่อย หาเงินค่าขนมนิดหนึ่ง ได้มาง่ายกว่าทำไร่นาอีก

รถระดับล่างพวกเขาขอสัก 20-30 รถดีหน่อยก็ขอเยอะ วันนี้ที่เรียก 500 เพราะว่าดูออกถึงราคาของรถโรลส์-รอยซ์ เป็นราคาที่พวกเขาเรียกสูงที่สุดเท่าที่เคยเรียกมา

ไม่นาน รถตู้ของไล่อู่ก็ขับมา พวกเรื่องชาวบ้านสามคนนั้นเห็นก็ตื่นเต้นขึ้นมา เป่าเสียงหวีด คนขับรถที่หลบอยู่ก็เข้ามา ถ้าหากว่าต้องสู้กันพวกเขาก็ไม่กลัว

“นั่นมันเฮียไล่อู่!”

พวกหาเรื่องชาวบ้านคนหนึ่งจำได้ เทียบกับขวางทางหาเรื่องชาวบ้านอย่างพวกเขา ไล่อู่ถือเป็น “ลูกพี่ใหญ่” ของอำเภอแล้ว

“เฮียอู่มาที่นี่ทำไม? หรือว่ามาหลอกเงินเหมือนกับพวกเรา?” คนพวกนี้มองหน้ากันอย่างแปลกใจ

ตอนนี้ไล่อู่วิ่งมาถึงหน้ารถโรลส์-รอยซ์แล้ว และก้มหัวทักทาย

หน้าต่างรถเลื่อนลง เฉินห้าวก็พูดกับเขาว่า “ผู้คนของอำเภอลี่ทงนั้นกระตือรือร้นมาก เห็นฉันมาก็ใช้รถมาหนีบไว้เป็นการต้อนรับ ไม่อยากให้ฉันไป นายไปจัดการหน่อยแล้วกัน”

เฉินห้าวพูดอย่างไพเราะ แต่ไล่อู่เป็นคนในพื้นที่ จะไม่รู้ถึงแผนการของพวกหาเรื่องชาวบ้านในพื้นที่ได้ยังไงกัน นี่มันเป็นการหลอกเงินถึงหัวเถ้าแก่ของตัวเองชัดๆ

นี่เป็นงานแรกที่เฉินห้าวให้กับไล่อู่ งานนี้จัดการเสร็จอย่างดี ก็รวบไปถึงการมองตัวเขาในคราวต่อไป

“เถ้าแก่เฉิน คุณวางใจได้ครับ ผมจะจัดการให้คุณพอใจแน่นอนครับ!”

ไล่อู่ตอบรับอย่างถ่อมตัว เมื่อเขาหันมามองไปที่พวกหาเรื่องชาวบ้านพวกนั้น บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มเย็นชา และเรียกลูกน้องของตัวเองเข้าไปพร้อมกัน

“เฮียไล่อู่ คุณมาได้ยังไงกันครับ!”

พวกหาเรื่องชาวบ้านคนหนึ่งยื่นบุหรี่ด้วยรอยยิ้ม

“อย่ามาแผนนี้”

ไล่อู่สะบัดบุหรี่ทิ้ง พูดยิ้มเย็นชาว่า “ฉันว่าพวกแกเก่งดีนี่ รถของเถ้าแก่ฉันยังกล้าขวาง?”

“เถ้าแก่ของคุณ? พวกผมก็ไม่รู้นี่ครับ นี่มันเกิดปัญหาเข้าใจผิดเพราะไม่รู้จักกันครับ”

ตัวนำพวกหาเรื่องชาวบ้านคนหนึ่งเรื่องพวกเดียวกัน ให้ขับรถชาวนาออก พวกเขาก็เตรียมจะไปแล้ว

เป็นถึงพวกหาเรื่องชาวบ้านในพื้นที่ พวกเขาไม่กลัวตำรวจ แต่ไม่อยากมีเรื่องกับนักเลง นี่ก็คือหนึ่งสิ่งลบล้างหนึ่งสิ่ง

“รอเดี๋ยว จะไปอย่างนี้เลย จะง่ายเกินไปแล้วมั้ง?”