บทที่ 332 แกนี่มันอัจฉริยะจริงๆ

ขณะเดียวกันเฉินห้าวเองก็อยากรู้ว่าไล่อู่จัดการกับเหลียงเฉิงฟายังไงกันแน่ เขาเองก็อยากจะเรียนรู้สักหน่อย ต่อไปเจอกับพวกขี้โกงเขาจะได้มีวิธีต่อกรด้วย

ไล่อู่หัวเราะแหะๆ อธิบายว่า “ผมเรียกเกย์สองคนมา ให้พวกเขาคอยตามเหลียงเฉิงฟาตลอดเวลา”

“แค่นี้?” เฉินห้าวไม่ค่อยเชื่อว่าแค่เกย์ก็จะสามารถจัดการกับพวกขี้โกงได้?

ไล่อู่จึงอธิบายให้เขาฟังว่า “ผมให้พวกเขาเปลี่ยนกะกัน คอยตามเหลียงเฉิงฟาตลอด 24 ชั่วโมง ไม่ตอบโต้แต่ก็คอยตามไม่ห่าง แม้แต่ตอนเหลียงเฉิงฟาเข้าห้องน้ำ ยังช่วยเขาจับกางเกง แล้วยังช่วยเขาทำความสะอาด และก็เอาวาสลีนติดตัวตลอดเวลา สายตาให้เอาแต่คอยจ้องเป้ากางเกงของเขา เพียงแค่สองวัน เหลียงเฉิงฟาก็ทนไม่ไหว เก็บข้าวของหนีไปเองแล้วครับ”

“แกนี่มันอัจฉริยะจริงๆเลย!”

เฉินห้าวเลียนแบบสำเนียงของหลี่อวิ๋นหลงพูดชมไล่อู่ ตอนนี้เขาเองก็อดไม่ได้ที่จะต้องชื่นชมสมองของไล่อู่ คนประเภทเดียวกันมีวิธีจัดการกันเองจริงๆ ตัวเขาเองคิดวิธีแปลกๆพวกนี้มาจัดการพวกขี้โกงไม่ออกหรอก ถึงแม้ว่าจะออกหน้าไม่ได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นยังไง แต่สามารถจัดการปัญหาได้ก็ถือว่าดี เฉินห้าวยอมรับความสามารถของไล่อู่ว่ามีสิทธิ์มากพอที่จะเป็นลูกน้องของเขาได้แล้ว

ขอแค่เพียงต่อไปเขาทำงานอย่างซื่อสัตย์ ก็มีดีให้ไม่น้อยแน่นอน

ตอนนี้ไม่มีคนก่อกวนแล้ว ความคืบหน้าของการรื้อถอนก็ไม่เร็วขึ้น เพราะว่าผู้คนที่พักอาศัยอยู่ที่ถนนเมี่ยวเจีย ส่วนมากเป็นผู้เช่าที่ดิ้นรนอยู่กับความยากจน พวกเขาไม่เงินที่จะสามารถไปเช่าบ้านที่ถูกได้เหมือนกับที่ถนนเมี่ยวเจียอีกแล้ว ถ้าหากว่าย้ายออกก็จะต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนน คนพวกนี้จึงเกาะอยู่ในบ้านไปออกไป การก่อสร้างจึงไม่สามารถดำเนินการได้

คนรับผิดชอบคนนั้นก็ไม่เหมาะกับงานที่จะไล่กลุ่มคนเหล่านี้ เพราะว่าเกลี้ยกล่อมไม่ได้ เมื่อตอนที่รายงานกับโจวซีถง หญิงแกร่งคนนี้เองก็หมดหนทาง ความสามารถในการจัดการปัญหาของลูกน้องพวกนี้นั้นแย่เกินไป ถึงแม้ว่าความสามารถเธอจะโดดเด่น แต่เพราะว่ามีเรื่องเยอะมากเกินไปจึงไม่สามารถแบ่งเวลาไปจัดการได้ จึงทำได้เพียงขอให้เฉินห้าวจัดการอีกครั้ง

คำขอของแฟนสาว เฉินห้าวไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นแผนการฟื้นฟูถนนเมี่ยวเจียนั้นเขาเองก็เป็นผู้นำด้วย เขาบอกให้โจวซีถงสบายใจได้ จะจัดการให้เร็วที่สุด

เฉินห้าวมาถึงสถานที่ก่อสร้างของถนนเมี่ยวเจียอีกครั้ง ทำความเข้าใจสักพัก ยังมีคนที่ยังไม่ยอมย้ายออก

ที่คนอื่นไม่ย้ายก็เพราะปัญหาเรื่องความอยู่รอด สภาพแวดล้อมที่สกปรกขนาดนี้ของถนนเมี่ยวเจีย ถ้าหากว่ามีที่ไป คงไม่มีใครอยากจะอยู่ที่นี่หรอก

ดังนั้นเฉินห้าวจึงพาคนจำนวนหนึ่งไปเยี่ยมบ้านที่ยังไม่ย้ายออก

“ฉันไม่ย้าย พูดอะไรฉันก็ไม่ย้าย ฉันไม่ยอมออกไปนอนข้างถนนข้างนอกหรอก!”

เจ้าของบ้านหลังแรกคือชายหนุ่มอายุประมาณสามสิบปี รูปร่างซูบผอม ตอนนี้เข้าฤดูหนาวแล้ว แต่เสื้อผ้าบนร่างกายก็ยังเป็นแบบบาง เสื้อผ้าและผมต่างก็ดูมีคราบมัน และมีกลิ่นเหม็นโชยออกมา ไม่รู้ว่าไม่สระล้างมากี่วันแล้ว

ดูออกได้ว่าชีวิตของเขายากลำบากมาก ห้องนอนสี่เหลี่ยมเก่าๆที่ดูยากจน

รู้ดีว่าพูดไปก็ไม่เท่าการกระทำ เฉินห้าวเองก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมอะไรมาก เอาธนบัตรสีแดงสองปึกเอามาจากกระเป๋า วางไว้บนโต๊ะ