บทที่ 338 เจอเข้ากับดารา

ที่แท้ หวังเฉียงก็คุยกับเฉินห้าวเรื่องพิธีเปิดบริษัท

ปกติเมื่อก่อตั้งบริษัท เพื่อให้มีการเริ่มต้นที่ดี จึงจะมีการจัดพิธีเปิดบริษัท บริษัทการค้าห้าวหรานของเฉินห้าวเองก็เป็นเช่นนี้ และเนื่องด้วยการแสดงที่อลังการในตอนนั้นจึงได้ตกเป็นข่าวในเมืองด้วย

พิธีเปิดบริษัทก็มีเล็กใหญ่ หวังเฉียงพูดว่า “ถ้าหากว่านายไม่มีความต้องการอะไรเป็นพิเศษ ฉันก็จัดง่ายๆแค่กระเช้าไม่กี่ตะกร้าก็พอ”

หวังเฉียงไม่คิดจะจัดพิธีตัดริบบิ้นให้ฟุ่มเฟือย หนึ่ง เพราะบริษัทเล็กเกินไป แขกรับเชิญมาถึงแล้วเห็นว่าโรงงานว่างเปล่าก็ไม่ดี สอง เพราะประหยัดค่าใช้จ่าย ตอนนี้บริษัทมีเงินในบัญชีไม่มาก หวังเฉียงไม่อยากให้เฉินห้าวลงทุนเข้ามาอีก

“ได้ นายเป็นคนรับผิดชอบบริษัทให้เช่า นายตัดสินใจ” เฉินห้าวให้อำนาจ

“การพัฒนาโรงแรมในอำเภอลี่ทง นายก็ต้องรับช่วง รอฉันจัดการเรื่องการออกแบบในช่วงแรกให้เสร็จแล้วด้านหลังนายก็ค่อยมาตามงาน ฉันไม่มีเวลามากพอที่จะมาคอยอยู่ในจุดนั้น” เฉินห้าวพูด

“ไม่มีปัญหา” หวังเฉียงตอบรับอย่างง่ายดาย

ตอนเที่ยงเฉินห้าวอยู่ที่บริษัทให้เช่า เพิ่มความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน และยังคุยเรื่องเส้นทางการพัฒนากับหวังเฉียง หวังว่าเขาจะรีบกลายมาเป็นผู้ช่วยที่เก่งของเขาอย่างไว

เฉินห้าวดูเวลานั้นบ่ายสองกว่าแล้ว จึงได้ออกจากบริษัท ไปหาโจวซีถง ทั้งสองตัดสินใจขับรถไปร่วมงานเลี้ยงค็อกเทลที่ในเมือง ระยะทางใช้เวลาสองชั่วโมงกว่า จำเป็นต้องออกไปล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นเวลาจะเร่งรีบเกินไป

หลังจากที่โจวซีถงได้รับสายของเฉินห้าว ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินลงมาจากตึก

วันนี้เธอใส่ชุดสูทผู้หญิง ในเมื่อรู้ล่วงหน้าแล้วว่างานเลี้ยงค็อกเทลในครั้งนี้คงจะไม่ธรรมดาเท่าไหร่ เธอจึงขี้เกียจที่จะใส่ชุดราตรี เน้นความสะดวกสบายเป็นหลัก

ด้านนอกอากาศหนาวนิดหน่อย ตอนที่โจวซีถงเข้ามานั่ง ยังมีไอเย็นเข้ามาด้วย

เฉินห้าวเพิ่มองศาของแอร์ให้สูงขึ้น แล้วถามว่า “ไม่ลืมอะไรใช่มั้ย?”

“ไม่มี ไปเถอะ” โจวซีถงพูด

เฉินห้าวจึงได้สตาร์ตรถHummer เข้าสู่ทางด่วนที่มุ่งตรงสู่เมืองอวิ๋นหยาง

“เคี้ยวหมากฝรั่งมั้ย?”

ในรถเริ่มร้อน โจวซีถงถอดเสื้อโค้ตออก แสดงให้เห็นถึงรูปร่างที่ดี เสื้อขนแกะสีขาวถูกรัดแน่นเป็นรอยโค้งมน เธอยื่นหมากฝรั่งให้เฉินห้าวแท่งหนึ่ง

“ขอบใจ”

เฉินห้าวขับรถอยู่ไม่ค่อยสะดวก โจวซีถงจึงแกะกระดาษห่อแล้วยื่นเข้าในปากของเขา

“ขอบใจถงถง”

ทั้งสองยิ้มให้กัน ไม่มีความตื่นเต้นที่จะไปเข้าร่วมงานที่มีความอันตรายเลย

เฉินห้าวเป็นคนที่แข็งแกร่ง ไม่กลัวพวกอ่อนหัดพวกนั้นอยู่แล้ว ส่วนโจวซีถงนั้นเพราะว่ามีเฉินห้าวอยู่ข้างกาย จึงไม่กลัวอะไรเลย

ยังไงซะก็เป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย อีกฝ่ายไม่มีทางทำอะไรที่อุกอาจเกินไป เพียงแค่ต้องรับมือตามสถานการณ์ ไม่ประมาทศัตรู แต่ก็ไม่ต้องกังวลเกินเหตุ

ระหว่างทางผ่านพื้นที่ให้บริการ เฉินห้าวเห็นว่าน้ำมันรถมีเพียงแค่นิดหน่อยแล้ว จึงได้มายังปั๊มน้ำมันเพื่อเติมน้ำมัน

“เต็มถัง”

เฉินห้าวพูดกับชายหนุ่มที่เข้างานอยู่

ดับเครื่องรถ โจวซีถงลดกระจกรถทางด้านที่นั่งข้างคนขับ เธอเสนอตัวจ่ายค่าน้ำมันเอง

“ทั้งหมด 378 หยวนครับ”