บทที่127 หนุ่มหล่อสาวงาม

บทที่127 หนุ่มหล่อสาวงาม

ระหว่างทางก็เห็นได้ว่ามีหลายช่วงที่ถูกน้ำท่วมล้น ยังดีที่ท่อระบายของท้องถิ่นทำได้ดี ไม่ขัดต่อการเดินทางรถยนต์ เฉินห้าวเห็นโคลนข้างทาง ผืนนาถูกท่วมด้วยน้ำ ก็รู้สึกได้ว่าผู้คนในท้องถิ่นอยู่อย่างยากลำบาก

ระหว่างทางใช้เวลาเกือบ 1 ชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงปลายทาง หมู่บ้านเฉา ที่นี่ส่วนมากเป็นคนตระกูลเฉาทั้งนั้น

ทางในหมู่บ้านเป็นดินโคลน ยังมีระยะทางอีกนิดหน่อยจากบ้านเฉารุ่ย แต่รถเข้าไปจมอยู่ในกองโคลน เหยียบเร่งเครื่องก็ไม่ไป ทั้งสองจึงต้องลงรถ

หลังจากลงรถ เมื่อเห็นว่าคนขับเครียดกับโคลนตม เขาก็ขอร้องให้เฉารุ่ยช่วยหาคนในหมู่บ้านมาช่วยเอารถของเขาออกไป

“ไม่ต้องไปรบกวนคนอื่นหรอก ฉันคนเดียวก็พอแล้ว”เฉินห้าวรูดแขนเสื้อขึ้นแล้วไปยืนหน้ารถ หวังจะพึ่งแรงของเขาดันรถออกจากโคลน

“นายคนเดียว?”คนขับตะลึงมาก ตามประสบการณ์ อย่างน้อยนี่ก็ต้องใช้ 3-4 คนถึงจะดันไหว

“สบายใจเถอะ นายจับพวงมาลัยให้ดี”

เฉินห้าวเตือน แล้วก็เริ่มใช้กำลัง รองเท้าของเขาจมลงในโคลน แล้วกล้ามเนื้อที่ไหล่ก็แข็งขึ้น แรงของเฉินห้าวก็ระเบิดออกมา

รถขยับ คนขับรถดูคันเร่ง แล้วก็เหยียบคันเร่งตาม ไม่กี่วินาทีต่อมา เฉินห้าวเพียงคนเดียวก็ดันรถออกจากหลุมโคลนได้

ตอนนี้รถสามารถขยับได้แล้ว หลังจากคนขับจอดรถ พูดอย่างตกใจว่า “พี่น้อง นายแข็งแกร่งจริงๆ!”

“ยังพอได้แหละมั้ง”เฉินห้าวพูดนิ่งๆ นี่เป็นเพียงแค่เรื่องเล็ก

คนขับแสดงออกถึงความขอบคุณต่อเฉินห้าว จากนั้นก็กลับรถขับออกไป

เฉินห้าวมองดูรองเท้าที่เต็มไปด้วยโคลน สกปรกจนดูสภาพไม่ออกแล้ว แล้วก็ถอดรองเท้ามาถือไว้ เดินเท้าเปล่าบนโคลนยังสะดวกกว่าหน่อย

เฉารุ่ยเสนอตัวไปรับรองเท้าในมือของเฉินห้าว พูดอย่างรู้สึกผิดว่า “ขอโทษนะคะประธาน ให้คุณมาสถานที่แบบนี้ สกปรกไปทั้งตัว”

เฉินห้าวพูด “ไม่เป็นไร ตอนเด็กเวลาฝนตกในหมู่บ้านก็เป็นแบบนี้ ตอนนั้นก็ชอบเล่นโคลน สกปรกเหมือนกับลิง กลับบ้านก็โดนแม่ด่าไม่น้อย”

เฉารุ่ยยิ้มอย่างรู้สึกไม่ดี จากนั้นตัวเองก็ถอดรองเท้าออก เดินเท้าเปล่าเป็นเพื่อนเฉินห้าว

แต่ว่าเธอยังใส่ถุงน่องสีดำไว้ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสีเนื้อ แต่ว่าช่วงขาที่สวยงามนั่น ดูแล้วก็ยังเป็นอาหารตาเหมือนเดิม

ระหว่างทางหมู่บ้าน จะเห็นต้นผลไม้อยู่ทุกที่ ที่นี่ไม่ได้มีแต่แอปเปิล ยังมีต้นสาลี่ ต้นท้อ เป็นต้น บางต้นก็เก็บขายเรียบร้อย บางต้นผลยังเขียวอยู่บนต้น ไม่เสียแรงที่เป็นหมู่บ้านผลไม้

“โอ๊ะ นี่มันนังหนูไม่ใช่รึไง?สวยแล้วนี่ เกือบจะจำไม่ได้เลย”เมื่อผ่านบ้านหลังหนึ่ง ป้าคนหนึ่งก็พูดอย่างตื่นเต้น

“ป้าคะ หนูเอง”เฉารุ่ยพูดอย่างเขินอาย

คุณป้ามองดูเฉารุ่ย แล้วสายตาก็เป็นประกาย แล้วก็เริ่มเมาท์ “นี่พาแฟนกลับมาหรอ?ร่างกายกำยำดีจริงๆ!”

“ไม่ใช่ๆ เข้าคือเจ้านายของฉันค่ะ!”เฉารุ่ยรีบอธิบาย

แต่ว่าคุณป้าไม่เชื่อคำพูดของเฉารุ่ย คิดว่าสาวน้อยขี้อายไม่กล้ายอมรับ จ้องมองทั้งสองคนอย่างยิ้มแย้ม แล้วก็ชมทั้งสองว่า “เหมาะสม” “หนุ่มหล่อสาวสวย”