ตอนที่ 137
บทที่137 เฮียใหญ่แห่งไป๋เหอ
October 28, 2026
บทที่137 เฮียใหญ่แห่งไป๋เหอ
ชายหนุ่มแขนลายคนหนึ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ “เฮียสือของเราอยากเจอนาย”
เฉินห้าวยิ้ม ใครๆก็อยากมาหาเขาจริงๆ น่าจะมีเกี่ยวกับคนที่เคยสั่งสอนอย่างเฮียหนิวแน่นอน ยังไงซะก็มีประโยคหนึ่งที่พูดแบบนี้ พูดว่า ผีงูผีควาย ตีเฮียหนิวไปก็มีเฮียสือมา ไม่แปลกใจอะไร
“ฉันไม่ว่าง ถ้าเขาอยากเจอฉันก็ให้มาเอง มารยาทแค่นี้ไม่รู้จักหรอ?”เฉินห้าวพูดดูถูก
“แซ่เฉิน แกอย่าให้เกียรติไม่รับเกียรตินะ เฮียสือเขาไว้หน้าแก ถ้าเป็นคนอื่นจัดการแกไปนานแล้ว”
ชายแขนลายคนหนึ่งโมโห ใช้นิ้วชี้หน้าเฉินห้า
“อ้อ เก่งขนาดนี้เชียว?งั้นแกก็จัดการฉันดูสิ”
เฉินห้าวไม่กลัวนักเลงพวกนี้ นอกจากขู่และใช้กกลังก็ทำอะไรไม่เป็นแล้ว ขอแค่นักเลงสองคนนี้กล้าลงมือ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะสั่งสอน
ชายแขนลายคนหนึ่งตกหลุมพราง ฟาดหมัดมาด้วยความโมโห แต่กลับถูกเพื่อนของเขาขวางไว้ พูดเตือนเสียงเบา “ลืมคำสั่งของเฮียสือแล้วหรอ?”
“ถือว่าแกโชคดี”ชายแขนลายที่ใจร้อนคนนั้นเก็บมือ จากนั้นทั้งสองก็ออกไปจากร้า
“ตอนนี้นักเลงคิดได้แล้ว?ถึงได้ไม่ใช้กำลังขู่บังคับ?”
เฉินห้าวเองก็แปลกใจ แต่ไม่นานก็รู้ว่าเรื่องไม่ง่าย เพราะนักเลงแขนลายสองคนนั้นกอดอกคุมอยู่หน้าร้าน เมื่อลูกค้าที่จะมากินข้าวพวกเขาก็ใช้สายตาน่ากลัวจ้อง ทำให้ลูกค้าตกใจหนีหาย กระทบกับธุรกิจมาก
พวกเขาใช้ความคิดนี้มาบังคับเฉินห้าว ก่อกวนธุรกิจร้านอาหารของเขา กดดันให้เฉินห้าวไปเจอเฮียสืออะไรนั่น
“น่าเกลียดจริงๆ ฉันไปไล่พวกมัน!”
เซี่ยจิ้งทนดูไม่ไหว ถือกระทะจะไปหาเรื่องนักเลง ท่าทางนั้นเหมือนกับหม่าป่าตัวเมียในการ์ตูน อย่าปล่อยให้ผู้หญิงโมโห
“เธออยู่นี่ เรื่องพวกนี้ให้ผู้ชายจัดการก็พอแล้ว”
เฉินห้าวเรียกพนักงานมาไม่กี่คน สั่งนิดหน่อย พวกเขาก็เอาผ้าปูโต๊ะสีขาวสองผืนแล้วผลักประตูออก
พวกนักเลงได้ยินเสียงเคลื่อนไหว กำลังจะหันไปดูอย่างสงสัย อยู่ๆก็ถูกผ้าปูโต๊ะคลุมหัวไว้ มองไม่เห็นอะไร
ในตอนที่พวกเขาใช้มือตะเกียกตะกาย ก็ถูกผลักล้มแล้วก็มีคนมารุมกระทืบ ตีได้สะใจมาก อีกอย่างอีกฝ่ายที่ถูกตีก็คือนักเลงที่มาหาเรื่อง ในใจพวกเขาไม่กังวลอะไรสักนิด แม้แต่คนเฝ้าประตูที่เป็นคนฝรั่งเศสอย่างบรูโนก็มาร่วมด้วย
เฉินห้าวเห็นว่าพอแล้ว ก็บอกให้พนักงานหยุด เมื่อกระทืบเสร็จผ้าขาวก็กลายเป็นสีเทา