บทที่138 นอนโซฟา

บทที่138 นอนโซฟา

คืนนั้น เฉินห้าวออกกำลังกายในห้อง เขาซื้ออุปกรณ์ออกกำลังกายง่ายๆมาไม่กี่อย่าง อยู่บ้านก็สามารถออกกำลังกายได้ เขารู้ว่าชีวิตขึ้นอยู่กับการออกกำลังกาย ถึงแม้ง่ากล้ามเนื้อเขาจะแข็งแรงพอ ก็จำเป็นจำต้องรักษาไว้ ไม่อย่างนั้นแรงลดลง แข็งแรงแค่ไหนแต่ไม่ฝึกฝน ไม่กี่ปีก็คงกลายเป็นชายหนุ่มลงพุงวัยกลางคน

ขณะที่เหงื่อกำลังออก เสียงกริ่งดังขึ้น เฉินห้าวเดินไปดู เห็นว่าเป็นเซี่ยจิ้ง เธอใส่ชุดนอนสายเดี่ยวเหมือนเดิม หน้าอึ๋มหลังงอน

ในกอดมีหมอนหงส์สีเหลือง แล้วยังถือข้างกล่องมาด้วย

เฉินห้าวใจกระตุก นึกถึงคำเตือนที่เฉารุ่ยเตือนเขา หรือว่าวันนี้ก็จะได้ใช้สเปรย์แล้ว?

เซี่ยจิ้งเดินเข้าห้องอย่างเคยชิน พูดเองเออเองว่า “ห้องของฉันมันว่างเปล่าไป ยังไงก็ที่ของนายดี”

ก็จริง ตอนนี้ทั้งชั้นก็มีแค่พวกเขาสองคน ต่างคนต่างอยู่คนละห้องก็ว่างเปล่าจริงๆ คงมีแต่รวมตัวกันถึงจะช่วยลดความเหงาได้

“ฉันเพิ่งต้มโจ๊กหมูสับใส่ไข่ นายสามารถกินเป็นมื้อดึกได้”

เซี่ยจิ้งวางข้างกล่องไว้บนโต๊ะ แล้วก็นั่งเล่นบนโซฟาดูทีวี ดูรายการเรียลลิตี้โชว์ของช่องมะม่วง ไม่สะดวกไล่ออกไป จึงปล่อยเธอไป แล้วเฉินห้าวก็ออกกำลังกายต่อ

“หุ่นไม่เลวนี่”เซี่ยจิ้งวางคางไว้บนโซฟา มองเขาแล้วยิ้ม

“พอได้มั้ง”

เฉินห้าวตอบกลับไปงั้น

รอออกกำลังเสร็จ เหงื่อออกทั้งตัว เฉินห้าวก็เข้าไปห้องอาบน้ำไปอาบน้ำ เนื่องจากในห้องยังมีผู้หญิงอีกคน เขาจึงจงใจล็อกประตูห้องอาบน้ำ เพื่อกันไม่ให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

หลังอาบน้ำออกมา เห็นว่าเซี่ยจิ้งยังดูทีวีอยู่ แล้วก็หยิบขนมเข้าปาก เหมือนกับรู้จักรักษาหุ่นสักนิด

เฉินห้าวเห็นเธอกินข้าวกับพวกเขาทุกมื้อ ไม่อดอาหารเลย แต่หุ่นก็ยังดีเสมอ ไม่รู้ว่าเธอรักษาหุ่นยังไง ทำได้แค่พูดว่าเป็นกรรมพันธุ์ ย่อยอาหารได้ดี ไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่

เฉินห้าวดูเวลา สี่ทุ่มครึ่งแล้ว จึงพูดว่า “โหล เดี๋ยวดูเสร็จแล้วปิดด้วย ฉันนอนก่อน ไม่ดูแลเธอแล้วนะ”

“เช้าขนาดนี้ก็นอนแล้ว ไม่มาดูทีวีด้วยกันก่อนหรอ?

เซี่ยจิ้งยิ้มหวานแล้วยักคิ้ว

อ่อยชัดเจนขนาดนี้ ทำให้เฉินห้าวรู้สึกไม่ชิน ผู้หญิงในความทรงจำของเขาล้วนรักนวลสงวนตัว ผู้ชายต้องคอยตามจีบ แต่เซี่ยจิ้งเหมือนกับไม่รู้ว่าอะไรคือรักนวลสงวนตัว ปล่อยตัวมาก กระดูกไหปลาร้าก็โผล่ออกมาแล้ว ยังไม่รู้ตัว

ก่อนนอน เฉารุ่ยที่อยู่ห่างไกลยังส่งข้อความวีแชทมา ถามเฉินห้าวอย่างร้อนรนว่า เซี่ยจิ้งได้ทำเรื่องอะไรมั้ย?