บทที่248 โถสุขภัณฑ์แบบเป่าลม

“ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ” ในเวลานี้จูหมิ่นรู้สึกทั้งอับอายทั้งโกรธ

“ไม่ปล่อย คุณต้องรับปากก่อนว่าต่อไปนี้คุณจะไม่มาที่ถนนเมี่ยวเจียอีก ผมถึงจะปล่อยคุณออกไป!” นักเลงคนหนึ่งกล่าว

“ฉันมีอิสระในการสัมภาษณ์!” จูหมิ่นปฏิเสธที่จะประนีประนอม

“หมายความว่าคุณจะไม่ให้เกียรติกันงั้นเหรอ? ถ้างั้นก็รออยู่ตรงนั้นแหละรอให้ตัวเองฉี่ใส่กางเกงก็แล้วกัน”

พวกนักเลงต่างส่งเสียงหวีดหวิวและโห่ร้องอยู่ข้างนอก

“เฮ้ พวกนายอย่าทำแบบนี้กับสาวสวยคนนี้สิ อย่างไรก็ตามควรให้ความสะดวกแก่เธอบ้าง” มีนักเลงคนหนึ่งริเริ่มพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

ในขณะที่จูหมิ่นคิดว่าตัวเองได้พบกับคนพาลที่สมเหตุสมผลแล้ว ชายคนนั้นก็โยนขวดน้ำแร่เปล่าเข้ามาให้เธอผ่านหน้าต่างกระจกที่แตกแล้ว และพูดกับจูหมิ่นว่า: “คุณฉี่ใส่ขวดนี้แล้วกัน และอย่าลืมเล็งไปที่ปากขวดเพื่อไม่ให้ฉี่โดนมือของคุณด้วยนะ! ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

พวกอันธพาลเหล่านี้ก็หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ในระหว่างที่พูด และเสียงหัวเราะนั่นก็เต็มไปด้วยความลามกสุด

แน่นอนว่าพวกอันธพาลเหล่านี้มีเจตนาร้ายต่อเธอ ไม่มีสิ่งปกคลุมในห้องเล็กๆ ที่ทรุดโทรมนี้เลย หากจูหมิ่นนั่งลงไปฉี่พวกเขาจะต้องมองเห็นอย่างชัดเจนแน่ และถ้าหากพวกเขาถ่ายภาพไว้อีกสักสองสามภาพล่ะก็ จูหมิ่นคงไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว

“หน้าด้าน น่ารังเกียจที่สุด!”

จูหมิ่นดุพวกเขา แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะอย่างมีความสุขยิ่งกว่าเดิม

ในขณะที่จูหมิ่นหมดหนทางเธอก็ได้ยินเฉินห้าวเรียกชื่อเธออยู่ข้างนอก ในที่สุดเฉินห้าวก็มาและจูหมิ่นก็ตอบเสียงดัง

ไม่ทราบเพราะเหตุใดทันทีที่เขาได้ยินเสียงของเฉินห้าว จูหมิ่นก็รู้สึกปลอดภัยในใจและไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป

และข้อเท็จจริงก็เป็นไปตามความรู้สึกของจูหมิ่นจริงๆ หลังจากที่เฉินห้าวเอาชนะนักเลงสองคนได้อย่างรวดเร็วเขาก็รีบวิ่งเข้ามาด้านใน

“มีคนกำลังมา พวกเราไปจัดการมันซะ!”

พวกนักเลงที่ขวางประตูก็เห็นเฉินห้าวเช่นกัน พวกเขาจึงรีบหยิบอาวุธขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าไปหาเขาอย่างดุเดือด

“เฉินห้าวระวังตัวด้วยนะ!”

จูหมิ่นตะโกนเตือนเขาอย่างเสียงดัง เธอทำได้แค่กระวนกระวายใจอยู่ด้านใน เพราะเธอไม่สามารถออกไปนอกโกดัง ได้

“โอ๊ย!”

“ อุ๊ย!”

มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกสองสามครั้ง ใจของจูหมิ่นก็ยิ่งร้อนรนมากขึ้น และเธอก็ตะโกนเรียกชื่อเฉินห้าวเพราะกลัวว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเขา

แต่ในไม่ช้าเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกประตู และดูเหมือนว่าการต่อสู้จะสงบลงแล้ว

“พวกแกอย่าทำร้ายเฉินห้าวนะ ฉัน… ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่มาที่ถนนเมี่ยวเจียอีกต่อไป!”

เพื่อความปลอดภัยของเฉินห้าว จูหมิ่นจึงกัดฟันและประนีประนอมกับพวกนักเลง

ปรากฏว่าสิ่งที่จูหมิ่นเห็นจากหน้าต่างนั้นกลับเป็นเฉินห้าว เธอจึงพูดด้วยความดีใจว่า:“ประธานเฉินคุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”