บทที่249 ดินแดนแทรก

แผ่นพลาสติกซึ่งแต่เดิมเหมือนเสื้อกันฝนแต่กลับพองตัวในเสี้ยววินาที โดยมีกระแสลมอยู่ภายในจึงพองตัวเป็นห้องน้ำแบบเป่าลมขนาดเล็กที่คนคนหนึ่งสามารถใช้ได้อย่างรวดเร็ว

เฉินห้าวนำโถส้วมพลาสติกที่ซื้อแยกจากกันใส่เข้าไปด้านใน แล้วทำท่าทาง “เชิญทางนี้ครับ” ให้เธอ

จูหมิ่นไม่มีเวลาที่จะประหลาดใจแล้ว เธอวิ่งเข้าไปด้วยความเร็วดุจสายฟ้าและปิดประตูในทันที

เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดเฉินห้าวจึงเดินไปรอที่ไกล เข้าเดินไปเตะนักเลงที่หมดสติทั้งสองเพื่อปลุกพวกเขา และบอกให้พวกเขาออกไปจากที่นี่และอย่ามาขวางทางที่นี่

เฉินห้าวสร้างความหวาดกลัวทางจิตใจให้กับนักเลงทั้งสองนี้ เมื่อพวกเขาเห็นเขาพวกเขาก็ลุกขึ้นและวิ่งหนีไปโดยไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดทางร่างกายเลย

หลังจากนั้นไม่นานจูหมิ่นก็ออกมาจากห้องน้ำแบบเป่าลมด้วยท่าทางที่ผ่อนคลาย และจ้องมองไปที่ห้องน้ำด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินห้าวพกพาของแบบนี้ออกมาด้านนอก ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสินค้าระดับไฮเอนด์ที่มีแต่พวกรักในการผจญภัยถึงจะมีเท่านั้น มูลค่าหลายพันหยวนเลยแหละ

เมื่อจูหมิ่นถามคำถามนี้เฉินห้าวจึงกล่าวว่า: “อย่างที่คุณรู้ ฉันเป็นเจ้าของบริษัทการค้าห้าวหรานที่ขายสินค้าแปลกๆ ทุกชนิด ดังนั้นการนำห้องน้ำแบบเป่าลมขึ้นรถก็ไม่มีอะไรผิดปกติใช่ไหม? ”

“ใช่ค่ะ ไม่มีอะไรผิดปกติเลย”

พอมาคิดดูแล้วจูหมิ่นก็รู้สึกว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ขนาดพู่กันจีนของร้านพู่กันจีนชิวเหวินเฉิงซึ่งปิดไปหลายปีแล้วยังมีเลย ดังนั้นการที่เขามีผลิตภัณฑ์ที่มีขายในร้านอุปกรณ์กลางแจ้งจึงไม่ใช่เรื่องผิดปกติ

“ฉันเข้าใจแล้ว ขอบใจนะ แต่ของแบบนี้จะเสื่อมราคาหลังจากที่ใช้งานไปแล้ว หรือไม่ก็ฉันจ่ายเงินให้คุณแล้วกัน ถือว่าฉันซื้อกับคุณ” จูหมิ่นกล่าว

“ไม่เป็นไร ถือว่ามันเป็นสิ่งของที่ฉันสนับสนุนให้กับถนนเมี่ยวเจียแล้วกัน ที่นี่จะได้มีห้องน้ำสาธารณะ และยังสามารถอำนวยความสะดวกให้กับคนที่เดินทางมาที่นี่ด้วย”

“คุณเป็นคนดีจริงๆ ” จูหมิ่นหัวเราะเบาๆ

“เปล่าหรอก ของแบบนี้ไม่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่อยู่แล้ว เลยคิดว่าบริจาคให้คนอื่นดีกว่า” เฉินห้าวพูดอย่างตรงไปตรงมา

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้ม วันนี้ทั้งคู่รู้สึกมีความสุขมาก

หัวใจของจูหมิ่นซับซ้อนยิ่งขึ้น และสายตาที่มองเฉินห้าวก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทุกคนในโลกชอบไอซิ่งบนเค้ก แต่เฉินห้าวเป็นคนเดียวที่มอบถ่านไม้กลางหิมะแก่เธอในยามที่เธอตกทุกข์

หลังจากแก้ปัญหาเร่งด่วนภายในแล้ว เฉินห้าวถามจูหมิ่นว่าทำไมเขาถึงถูกกักขัง จูหมิ่นจึงเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังอย่างละเอียด

ปรากฏว่าถนนเมี่ยวเจียที่อยู่ในเมืองเก่าเป็นปัญหาที่หลงเหลือจากประวัติศาสตร์ ซึ่งถือว่าเป็นดินแดนแทรก

ความหมายของดินแดนแทรกก็คือที่ดินแห่งนี้ไม่ได้บริหารงานภายใต้เขตอำนาจของเมืองไป๋เหอ แต่เป็นอาณาเขตของอำเภอลี่ทงที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนแยกที่มีเขตอำนาจศาลอยู่ในอำเภอลี่ทง