บทที่250 นักเลงใหญ่

ทั้งสองมาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตถนนเมี่ยวเจีย สภาพแวดล้อมที่นี่ก็ดีขึ้นอย่างกะทันหัน ป้ายบอกทางของซูเปอร์มาร์เก็ตถนนเมี่ยวเจีย ก็ดูสวยงามมาก บางทีมันอาจเป็นพื้นที่ที่ดีที่สุดของถนนเมี่ยวเจียแล้วก็ได้

นี่คือซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดเล็กของเหลียงเฉิงฟา การตกแต่งดีมาก เขาดูดเลือดของผู้คนที่อาศัยอยู่ในถนนเมี่ยวเจียเพื่อหล่อเลี้ยงตัวเอง ฐานะของเขาก็ต้องดีกว่าคนอื่นอยู่แล้ว

“ลูกพี่ คนนี้แหละที่ตีเราและยังปล่อยนักข่าวคนนั้นออกไปด้วย!”

ทันทีที่มาถึงตรงหน้าประตูซุปเปอร์มาร์เก็ต เฉินห้าวก็พบว่ามีพวกนักเลงหลายคนที่เคยโดนเขาทุบตีก่อนหน้านี้กำลังนำเรื่องของตัวเองไปฟ้องให้เจ้านายของพวกเขาฟังอยู่ และในไม่ช้าก็มีผู้ชายในวัยสี่สิบที่มีทรงผมที่ทันสมัยมากเดินออกมาพร้อมกับพุงเบียร์ที่พองโต

ชายคนนี้สวมเสื้อกั๊กและกางเกงขายาวขนาดใหญ่ และใส่รองเท้าแตะโฟมสีน้ำราคาถูก ดูแล้วเหมือนคนขอทานข้างถนนไม่มีผิด และทรงผมยาวสไตล์เกาหลีของเขาไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมส่วนตัวของเขาเลย และปลายผมของเขาถูกตั้งขึ้นสูงซึ่งดูแล้วไม่แตกต่างอะไรกับหัวของเม่นเลย

หากไม่ทราบมาก่อนว่าเขาคือเหลียงเฉิงฟา เฉินห้าวก็คงไม่นำเขาไปเชื่อมโยงกับนักเลงใหญ่ในถนนเมี่ยวเจียอย่างแน่นอน

“ไอ้น้อง คุณมาจากแก๊งไหนแล้วทำไมถึงมาก่อเรื่องที่ถนนเมี่ยวเจีย” เหลียงเฉิงฟากล่าวอย่างเจ้าเล่ห์

เมื่อเทียบกับพี่ใหญ่ทางสังคมที่เฉินห้าวเคยพบมาก่อนแล้ว เหลียงเฉิงฟาคนนี้ไม่ได้มีออร่าครอบงำแบบนั้นและอยู่ในระดับที่ต่ำกว่าด้วย เขาเหมือนพวกอันธพาลข้างถนนมากกว่า

“ฉันไม่มีแก๊ง ฉันมาที่นี่เพื่อขอคำอธิบายจากคุณ คุณขังเพื่อนของฉันไว้อย่างผิดกฎหมาย คุณจะชดเชยด้วยวิธีไหน? ” เฉินห้าวถามเขาอย่างเย็นชา

“อ๋อ! สาวน้อยน่ารักคนนี้เป็นเพื่อนของคุณอย่างนั้นเหรอ คุณนี่เนื้อหอมไม่เบาเลยนะเนี่ย!”

เหลียงเฉิงฟาหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ เผยให้เห็นฟันเหลืองๆ ที่น่าขยะแขยงของเขา

เฉินห้าวหัวเราะเยาะ: “แสดงว่าคุณจะไม่จัดการกับเรื่องนี้อย่างสันติใช่ไหม?”

“จัดการ? จัดการกับเรื่องอะไรเหรอ? มันเป็นเพราะเพื่อนสนิทของคุณเข้ามาถ่ายภาพในร้านอาหารของฉันอย่างผิดกฎหมาย และไม่ว่าฉันจะเกลี้ยกกล่อมเธออย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ยอมไป ฉันจึงให้ลูกน้องของฉันให้ความรู้ทางกฎหมายแก่เธอและฉันยังไม่เก็บค่าอบรมกับคุณเลย!”

เหลียงเฉิงฟาแตกต่างจากอันธพาลคนอื่นๆ จริงๆ เขาสร้างความอัปยศและไม่มีความยำเกรงหวาดกลัวอะไรทั้งนั้น

การกระทำของเขาทำให้เฉินห้าวลำบากเล็กน้อย ถ้าเขาพุ่งไปทุบตีชายคนนี้มันจะเป็นการรังแกผู้ที่ด้อยกว่า เพราะท้ายที่สุดแล้วไอ้แซ่เหลียงนั่นก็แค่เก่งแต่ปาก และถ้าเขาเป็นคนที่เริ่มก่อนเขาก็จะเสียเปรียบ

ในเวลานี้จูหมิ่นชี้แจงว่า: “ฉันไม่ใช่คนสนิทของเขา เขาเป็นเพื่อนที่ดีของฉัน!”

“อ๋อ! ฉันรู้ว่าพวกคุณเป็นเพื่อนกัน มันเป็นเรื่องปกติที่เพื่อนชายและหญิงเรียกกันและกันว่าพี่ชายและน้องสาวต่อหน้าผู้คน แต่จะเรียกฝ่ายหญิงว่าเมียภายใต้ผ้าคลุม เรื่องแบบนี้ฉันเข้าใจดี”

คำพูดที่ไร้สาระของเหลียงเฉิงฟาเป็นชุดๆ จูหมิ่นฟังแล้วก็รู้สึกโกรธเคืองอย่างมาก เธออยากจะพูดแต่ไม่สามารถหาคำมาหักล้างได้

เฉินห้าวได้ค้นพบว่าเหลียงเฉิงฟาเป็นคนพาล และดูเหมือนว่าต้องใช้วิธีอันธพาลเท่านั้นถึงจะจัดการกับเขาได้

“ฉันเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย ขอโทษเพื่อนของฉันซะ อย่าบังคับให้ฉันต้องลงไม้ลงมือกับคุณ” เฉินห้าวยื่นคำขาด