บทที่292 ตื่นสายแล้ว

“เฉินห้าว ตื่นเร็ว เพราะคุณแท้ๆ ฉันสายหมดแล้วนี่！”

โจวซีถงโดนเฉินห้าวเหยียบเท้าอยู่ เธอออกแรงผลัก แต่ผลักอย่างไรก็ไม่ไป เฉินห้าวกล้ามเนื้อเป็นมัด แรงเล็กน้อยของโจวซีถงไม่พอหรอก

โจวซีถงอยากจะชักขาออก แต่ขยับไม่ได้ ราวกับถูกตรึงไว้กับเตียงอย่างไรอย่างนั้น

โจวซีถงจึงงี่เง่าขึ้นมา แนบไปกับหูเฉินห้าว ตะโกนร้อง：“นี่ ตาคนขี้เกียจ ตื่นได้แล้ว！”

“ห๊า ทำไมคุณตื่นเช้าจัง นอนต่อหน่อยสิ”

เฉินห้าวยืดแขน แล้วกดโจวซีถงลงบนเตียง

“นอนอะไรเล่า เก้าโมงกว่าแล้ว เมื่อวานเรานัดกันดิบดีว่าจะไปเมืองไป๋เหอนี่นา”โจวซีถงพูดแสนงอน

“อ้อ ใช่ ผิดคำพูดไม่ได้

เฉินห้าวถึงได้กระโดดขึ้นจากเตียง พอเห็นร่องรอยสงครามใหญ่ของตัวเองเมื่อวาน ก็รู้สึกเขินอาย ทำบ้านใหม่ของถงจื่อเซวียนเลอะเทอะได้ขนาดนี้

เสื้อผ้ากองเต็มพื้นก็ช่างเถอะ ของอนามัยที่ใช้แล้วก็สาดเต็มพื้นอีก บนผ้าปูที่นอนมีคราบกระดำกระด่าง ทำให้ไม่กล้ามองตรงๆ

ในที่สุดโจวซีถงก็ได้เคลื่อนไหวอิสระ เลยไปหาเสื้อผ้าตัวเองใส่ หลังจากไปอาบน้ำแต่งตัวในห้องน้ำแล้ว ไม่นาน ก็แปลงร่างเป็นผู้บริหารสาวสวย

เฉินห้าวสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เห็นเตียงสารรูปดูไม่ได้ จึงไปซื้อของใหม่ที่ซุปเปอร์มาร์เกตมาชดใช้ให้ ส่วนที่สกปรกสี่ชิ้นก็โยนเข้ากองถังขยะ

สำหรับขยะบนพื้น ใช้ไม้กวาดกวาดใส่ถุงขยะแล้วเอาไปทิ้ง ต่อให้ไม่ทำความสะอาดถงจื่อเสวียนก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่เป็นคนต้องมีศีลธรรม เฉินห้าวคงไม่เปลี่ยนแปลงเป็นคนไร้วินัยแบบปัจจุบันทันด่วน แต่ยังคงรักษาศีลลธรรมแบบเดิมไว้

เป็นเพราะต้องรีบกลับเมืองไป๋เหอ เฉินห้าวจึงได้ล้างหน้าแบบง่ายๆ แล้วออกไปกับโจวซีถงผู้เร่งรีบ ส่วนกุญแจของคฤหาสน์หลังนี้ เฉินห้าววางทิ้งไว้ในพงหญ้าข้างประตู ให้ถงจื่อเซวียนมาเอาเอง

ทั้งคู่ออกจากบ้าน เฉินห้าวกำลังจะเรียกแกร๊บ จู่ๆก็เห็นหน้าประตูแปะป้ายว่า“ตือโป๊ยก่าย”

พูดกันตามตรงคือ คนที่เหมือนตือโป๊ยก่าย เฉินห้าวดูละเอียด นี่คือไล่อู่ที่สอนไปเมื่อวานนี่นา

เห็นแต่ไล่อู่ที่หน้าตาบวมปูดไปทั้งหน้าแปะแผ่นยาอยู่ พอเห็นเฉินห้าวก็เท้าสะเอวขึ้นมาถามไถ่

“เถ้าแก่เฉิน เถ้าแก่โจว อรุณสวัสดิ์ครับ！”

ไล่อู่สีหน้าเปื้อนยิ้ม แต่ดูมีเลศนัยสุดๆ

“นายมาทำอะไรที่นี่”เฉินห้าวรู้สึกเซ็ง เห็นเขาเป็นแบบนี้ ดูท่าคงตั้งใจมาคอยเขาเต็มที

“เมื่อคืนผมทำผิดไม่ใช่เหรอ วันนี้เลยจะมาขอขมา”ไล่อู่พูด

“เอาล่ะ เมื่อวานยกโทษให้ ต่อไปก็อย่าทำเรื่องไร้ศีลธรรมแบบนี้แล้วกัน มีมือมีเท้า ไม่อดตายหรอก”เฉินห้าวสั่งสอน

“ใช่ๆ เช้านี้ผมไล่พวกสาวๆไปหมดแล้ว นี่เป็นตั๋วรถที่ผมซื้อให้พวกหล่อน ให้พวกหล่อนกลับบ้าน ไม่เชื่อลองดู！”

ไล่อู่ควักตั๋วออกมาจากกระเป๋า มีประมาณยี่สิบใบ ดูชื่อบนตั๋วมีแต่ผู้หญิง เจ้าหนูนี่เชื่อฟังจริงๆ