บทที่293 ปัญหาหน้างาน

รถตู้ขับเข้ามายังลานจอดรถขนาดใหญ่ ไล่อู่จอดรถอย่างระมัดระวัง ก็เห็นรถแข่งสีดำสุดหรูยี่ห้อเฟอร์รารี่จอดอยู่ จึงชะงัก

“นี่เป็นรถของเถ้าแก่เฉินใช่ไหม น่าจะหลายล้านอยู่นะ ทำไมถึงได้มีเงินขนาดนี้เนี่ย”ไล่อู่รู้สึกตกใจอดอุทานออกมาไม่ได้

ส่วนข้างๆรถแข่ง พนักงานราชการคนหนึ่งกำลังใช้ผ้าเช็ดรถอยู่

เฉินห้าวลงจากรถตู้ จำได้ว่านี่เป็นเจ้าหน้าที่พนักงานของสวีซื่อเสียน กลับมาช่วยเหลือล้างรถ ช่างละเอียดลออเสียจริง ให้ความสำคัญกับเขา

เห็นได้ชัดว่า การร่วมมือครั้งนี้น่าจะราบรื่นสำเร็จไปด้วยดี

“ประธานเฉิน ประธานโจว หัวหน้าบอกให้ผมมาขัดรถครับ ในเมืองมีฝุ่นเยอะ ถ้าไม่ขัดฝุ่นจะเป็นชั้นๆ”พนักงานราชการพูดพลางหัวเราะแหะๆ

“ก็ได้ ขอบใจนะ นี่เป็นค่าเหนื่อยของแก”

เฉินห้าวหยิบบุหรี่ยี่ห้อจงหวาอ่อนสองห่อออกมาแทนคำขอบคุณ

“แหม ไม่ได้หรอกครับ ถ้าผมรับของผมจะโดนลงโทษ！”

พนักงานหนุ่มคนนี้บอกปฏิเสธ ไม่ยอมรับของกำนัลเด็ดขาด

“ได้ งั้นขอบคุณหัวหน้าสวีให้ด้วยนะ ผมยังมีธุระ ไปก่อน ถ้ามีธุระอะไรโทรหาผมได้”เฉินห้าวกล่าว

“ได้ครับ เดินทางระมัดระวังครับท่าน”

พนักงานราชการหยิบถังวางไว้ด้านข้าง จากนั้นจึงส่งสายตาส่งเฉินห้าวกับโจวซีถงขึ้นรถ ขับรถจากไป

“รถแข่งเท่ห์เป็นบ้าเลย！”

ไล่อู่ยืนมองอย่างอิจฉาปนชื่นชมอยู่ด้านข้าง ใจก็คิดว่าเมื่อไหร่หนอจะได้มีรถแบบนี้บ้าง

“แกคือไล่อู่นี่นา มีคอนเนคชั่นเถ้าแก่เฉินด้วย ไม่เบาเลยนะเนี่ย”พนักงานราชการพูดแกมหยอก

“แหงอยู่แล้ว ฉันมันเป็น……”

ไล่อู่รู้สึกลำพองใจ เถ้าแก่ใหญ่สองคนนั่งอยู่บนรถของเขา เขารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ก็อยากจะพูดจาอวดหน่อย ปรากฏว่าพูดคำโตไปหน่อยปากฉีก ทำให้ไปกระทบโดนบาดแผล เจ็บจนเป็นตะคริว ทำให้พนักงานราชการอดขำไม่ได้

……

จะว่าไปเฉินห้าว ขับรถขึ้นทางด่วน คราวนี้รักษากฎจราจรมั่น ไม่ได้ซิ่งรถ สองชั่วโมงก็กลับถึงเมืองไป๋เหอ พอเข้ามาถึงเขตเมือง ก็ทำตามความปรารถนาของโจวซีถง ไปหน้างานก่อสร้างที่เฉิงหนาน

พอมาถึงหน้างาน ผู้ช่วยสาวของโจวซีถงยังไม่ได้ไปไหน จึงออกมาต้อนรับคนทั้งสอง