ENGINEER 3 | มองอะไร |

ENGINEER 3

| มองอะไร |

เมื่อรถของพี่คริสจอดเทียบสนิท ฉันรีบเปิดประตูก้าวขาลงจากรถ แล้วรีบวิ่งเข้าไปที่ห้องครัวเพื่อหาป้าบัวทันที โดยมีเสียงพี่คริสตะโกนไล่หลัง "น้องแคร์เดี๋ยวล้ม" แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจนัก เพราะตอนนี้ท้องไส้มันร้องหาอาหารฝีมือป้าบัวเต็มทน

"ป้าบัวขาแคร์หิวจังเลย" ฉันพูดเสียงหวาน ไม่มีอาหารที่ไหนสู้ฝีมือบัวป้าได้ แล้วถ้าฉันต้องย้ายไปอยู่คอนโดล่ะ ฉันก็อดทานอาหารฝีมือป้าบัวน่ะสิ แค่คิดก็เศร้าแล้ว

"โถ่ หนูแคร์ของป้า อยากทานอะไรคะ เดี๋ยวป้าจะทำให้ แล้วเรียนวันนี้เป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหม"

"แคร์จะตอบคำถามไหนก่อนดีคะ" ฉันอ้าแขนเข้าไปกอดป้าบัวอย่างออดอ้อน

"อยากทานอะไรคะ"

"แคร์อยากทานสเต็กปลาค่ะป้าบัว ทำให้ได้ไหมคะ"

"ได้สิคะ ไปรอที่ห้องอาหารเลยนะ แล้วคุณคริสล่ะ เห็นบอกไว้ว่าจะออกไปรับคุณหนู แล้วตอนนี้..."

"ผมอยู่นี่ครับป้าบัว" ป้าบัวถามถึง พี่คริสก็เดินมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องครัวพอดี

"อย่าวิ่งแบบนั้นอีกรู้ไหม" พี่คริสเอ็ดฉันแต่ไม่จริงจังนัก

"ก็แคร์หิวนี่คะ แล้วก็คิดถึงป้าบัวด้วย"

"คิดถึงป้า หรืออาหารฝีมือป้ากันแน่"

"ทั้งสองเลยค่ะ" ป้าบัวยิ้ม

"แล้วคุณคริสอยากทานอะไรคะ ป้าจะได้ทำให้"

"น้องทานแบบไหนผมก็ทานแบบนั้นครับ"

ระหว่างที่ฉันกับพี่คริสกำลังจะเดินไปยังห้องอาหารเสียงข้อความของฉันก็ดังขึ้น

Line

โดนัท : ไปดูคอนโดเป็นยังไงบ้าง

แคร์ : ถูกใจเรามากเลย

โดนัท : คอนโดชื่ออะไร

แคร์ : คอนโด xxx

โดนัท : ไว้แคร์เข้าอยู่เราขอไปสิงหน่อยนะ

แคร์ : สิงอะไร

โดนัท : หมายถึงว่าเราอาจจะไปขอนอนค้างด้วยแบบนี้

แคร์ : อ่อ ได้สิ

โดนัท : นี่ถึงบ้านแล้วใช่ไหม พรุ่งนี้ห้ามลืมนัดเรานะ

แคร์ : ไม่ลืม

โดนัท : แคร์ พิมพ์มาเยอะๆบ้างก็ได้

แคร์ : ทำไม

โดนัท : โอเค เราควรหาเพื่อนที่มหาลัยเพิ่ม

แคร์ : ???

โดนัท : เห้อ ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะแม่สาวพูดน้อย

หลังจากกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ "พี่คริสคะ แคร์พูดน้อยหรอคะ"

"หึ เพิ่งรู้ตัวหรือไง"

"ก็โดนัทพิมพ์ไลน์มาคุยกับแคร์ บอกว่าให้แคร์พิมพ์มาเยอะๆ"

"ดูโดนัทเป็นตัวอย่างบ้างสิ รายนั้นพูดเป็นต่อยหอย" ฉันทำหน้าสงสัย

"ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ไปรอทานอาหารฝีมือป้าบัวดีกว่า" พี่คริสบอก คิ้วที่ผูกเป็นปมบนใบหน้าฉันเลยค่อยๆคลายลง ใช่รอทานอาหารฝีมือป้าบัวดีกว่า

@มหาลัย

#หลายวันต่อมา