ENGINEER 4 | ปากร้าย |

ENGINEER 4

| ปากร้าย |

พี่เขาพูดกับฉันแค่นั้นก่อนจะเดินผ่านไป แค่ฉันเลื่อนสายตาเราสองคนก็สบตากันพอดี ไหนจะประโยคคำถามที่เอ่ยออกจากปากคนตัวสูงที่ฟังดูแล้วชวนหาเรื่องกันยังไงก็ไม่รู้

เอ๊!!! ผู้หญิงที่ควงแขนข้างๆเขาเป็นใครกัน

แฟน? อืม...ก็คงใช่ ไม่งั้นเธอไม่ควงแขนแนบชิดเหมือนว่าตัวเองเป็นเจ้าของแบบนั้นหรอก

"ใครหรอคะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยถาม แต่มันดังจนฉันรู้สึกว่าเธอนั่งอยู่ใกล้ๆ ฉันจึงเขยิบตัวมานั่งริมเก้าอี้แล้วชะโงกหน้ามองไปด้านหลัง

"ทำอะไร" โดนัทถาม แต่ฉันก็ไม่ได้หันไปตอบ เพียงแค่อยากรู้ว่าเสียงเธอคนนั้นเป็นใคร และฉันก็สงสัยว่าที่เธอพูดหมายถึงฉันหรือเปล่า

สายตาเฉี่ยวของเธอสบตากับฉันเข้า ฉันจึงรีบดึงตัวเองหลบ ดีที่เก้าอี้เป็นที่นั่งแบบยาวมีพนักพิงสูง มีพื้นที่กว้าง ทำให้นั่งขยับตัวได้แบบสบายๆ และเธอไม่สามารถเห็นตัวฉันแน่นอน แต่เธอเห็นหน้าฉันแล้วนี่สิ งั้นแสดงว่าฉันเข้าใจถูก เธอหมายถึงฉัน

"ไม่ต้องสน" พี่คาร์เตอร์ตอบเสียงเรียบ ในเมื่อพี่เขาบอกไม่ต้องสน งั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ เพราะยังไงฉันกับพี่คาร์เตอร์เราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว

ในระหว่างกำลังทานอาหารกับโดนัท...

"พี่เตอร์คะคืนนี้นอนกับมี่น๊า" เธอพูดเสียงหวานอย่างออดอ้อน

"แล้วแต่เธอ" เขาตอบ ฉันไม่ชอบเสียงของผู้ชายคนนี้เลย ในน้ำเสียงเวลาที่เขาเปล่งออกมามันฟังแล้วไม่รื่นหูเอาซะเลย เหมือนคนไม่เต็มใจตอบ นั่นแฟนตัวเองแท้ๆ ไม่รู้เธอทนได้ยังไง

"น่าตบชะมัด" โดนัทพูดกระซิบแล้วเบะปากคว่ำ คงเพราะหมั่นไส้น้ำเสียงหวาน

"อย่าไปสนใจเลย" ฉันบอก

"แหม แต่เมื่อกี้แคร์ชะโงกหน้าไปดูเลยนะ"

"ก็...อยากรู้"

"จ้า...เราชอบนะที่แคร์เริ่มเสือกเรื่องคนอื่น"

"โดนัท พูดจาหยาบคาย"

"พูดให้เข้าใจง่ายๆไง แบบภาษาชาวบ้านๆ ทำเป็นตกใจไปได้"