ENGINEER 6 | สายตา |

ENGINEER 6

| สายตา |

ทันทีที่เดินออกจากร้าน โดนัทหันมาถามแคร์ในทันที

"เมื่อกี้พี่เขาพูดอะไรกับแคร์"

"ไม่นะ" ฉันตอบตาใส ไม่กล้าบอกเพื่อนสนิทที่ทำหน้าอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด

"ก็เราเห็นว่าพี่เขาก้มลงกระซิบ แล้วเธอคนนั้นก็เดินมาถามว่าพี่คาร์เตอร์ทำอะไร หลักฐานเห็นคาตา แต่แค่เราไม่ได้ยิน บอกมานะว่าพี่เขาพูดอะไร" ถามชุดใหญ่เลยนะ จะเค้นเอาคำตอบจากฉันให้ได้ แต่ว่าฉันไม่อยากจะบอกไง

"เราบอกแล้วไงว่าพี่เขาไม่ได้พูด" เดินหนีเลยแล้วกัน ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืด

"เนี่ย พิรุธ บอกมาเลยน๊าาา" โดนัทตะโกนไล่หลัง ฉันละเหนื่อยกับเพื่อนคนนี้จริงๆ

#วันต่อมา

@มหาลัย ใต้ตึกคณะแพทย์

"แคร์ว่าผู้หญิงเมื่อวานที่มากับพี่คาร์เตอร์เธอเป็นใคร" โดนัทยังคาใจกับเรื่องเมื่อวานไม่จบไม่สิ้น โทรมาถาม ไลน์มาถาม จนฉันต้องปิดเครื่องหนี

"แฟนไง"

"เราว่าไม่ใช่"

"จะไม่ใช่ได้ยังไงเธอเดินควงแขนแบบนั้นก็ต้องเป็นแฟนสิ" แล้วจู่ๆโดนัทก็เดินมานั่งข้างๆฉันแล้วควงแขนอย่างที่เธอคนนั้นทำ "แล้วถ้าเราควงแขนแคร์แบบนี้เราก็ต้องเป็นแฟนแคร์ใช่ไหม"

"จะเป็นได้ยังไงล่ะ"

"ใช่ จะเป็นได้ยังไง ถ้าจะเป็นได้ก็คงผีผลัก แล้วอีกอย่างดูจากการกระทำของพี่คาร์เตอร์ที่ปฏิบัติต่อเธอแล้วดูยังไงก็ไม่ใช่แฟน"

"ถ้าไม่ใช่แล้วคิดว่าเขาสองคนเป็นอะไรกันล่ะ"

"แน่ะ...อยากรู้เหมือนกันใช่ม๊าาาา"

"ไม่ได้อยาก"

"แต่เราอยาก" ฉันส่ายหัวให้กับความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนฉันจริงๆ

"โดนัท ขึ้นเรียนกันเถอะ ใกล้เวลาแล้ว" เธอเงียบไม่ตอบ มัวแต่ก้มหน้าดูโทรศัพท์ ไม่รู้ว่าดูอะไรถึงไม่ได้ฟังในสิ่งที่ฉันพูด

"โดนัท..." หนึ่ง

"..."

"โดนัท..." สอง

"..."

"พี่คาร์เตอร์เดินมานู่น" เป็นผลโดนัทเงยหน้าขึ้นมาชะเง้อมองหา

"ไหน" โดนัทหันมาถาม ฉันเลยส่ายหัว "แคร์หลอกเราหรอ"

"ก็เราเรียกแล้วแต่โดนัทเอาแต่ก้มหน้า" ฉันจึงลุกขึ้นยืนแล้วหยิบชีทเรียนที่วางอยู่บนโต๊ะ