บทที่ 5 กรี๊ด…ใครก็ได้ช่วยด้วย ตอนปลาย

“ช้วยข้าด้วย…ย” เสียงร้องโหยหวนของมู่ซูซินยังคงดังไม่แผ่ว เถาฮวาเองก็ยังวิ่งหน้าตั้งด้วยความเร็วคงที่ มุ่งตรงไปยังทะเลสาบอย่างคุ้นเคย

เฟิ่งเสวียนจีที่คราแรกดูอารมณ์ดีเพราะได้แกล้งคนตัวเล็ก แววตาเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก รีบควบเหลยถิงตามไปด้วยความเร็วสูง เขาลืมเรื่องทะเลสาบไปเสียสนิท!

เถาฮวาเป็นม้าที่ชอบเล่นน้ำมาก ส่วนมู่ซูซินว่ายน้ำไม่เป็น! หากปล่อยเถาฮวาให้วิ่งเล่นเองตามใจชอบมันต้องกระโจนลงทะเลสาบแน่! ยิ่งคิดเฟิ่งเสวียนจีไม่รอช้าเร่งควบม้าจนตามมาทัน

เมื่อไปถึงตัวเถาฮวาเขากระโจนออกจากหลังเหลยถิง ขึ้นไปขี่ซ้อนด้านหลังมู่ซูซินและหยุดม้าไว้ได้ในที่สุด

ม้าสาวพ่นลมออกทางจมูกอย่างขัดใจ เพราะอดไปเล่นน้ำอย่างที่มันต้องการ แต่กระนั้นก็ยอมหยุดอยู่นิ่งๆ ไม่แสดงท่าทีดื้อรั้นแต่อย่างใด

มู่ซูซินคลายท่อนแขนออกจากคอเถาฮวา ตัวสั่นเทาราวลูกนกแรกเกิด แพขนตาหนาเปียกชุ่ม บนแก้มใสอาบไปด้วยหยาดน้ำตา ส่งเสียงตัดพ้อเฟิ่งเสวียนจีขณะดิ้นรนเพื่อลงจากม้า

“ฮึก ท่านอ๋องใจร้ายใจดำที่สุด หม่อมฉันไปทำสิ่งใดให้ทรงโกรธเคืองนักหนา ถึงได้แกล้งกันแบบนี้ ฮือออ ปล่อยหม่อมฉันลงนะเพคะ”

แต่แทนที่เฟิ่งเสวียนจีจะปล่อยคนตัวเล็กลงจากหลังม้าตามที่นางร้องขอ เขากลับเปลี่ยนมากอดเอวบางของนางแน่นขึ้นแทน

“เจ้า…หยุดดิ้นก่อนได้ไหม เปิ่นหวางก็มาช่วยแล้วไง หยุดร้องไห้ได้แล้ว เปิ่นหวางไม่รู้นี่ว่าเจ้าจะกลัวขนาดนี้ หายกลัวได้แล้ว โตแล้วไม่ใช่เด็กน้อยเสียหน่อย ร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้ไม่อายเถาฮวาหรือคนอื่นๆรึ” พูดจบก็ยกมือลูบหัวทุยของคนตัวเล็กแผ่วเบา เหมือนอย่างที่เจียงไทเฮาเคยปลอบเขาเมื่อครั้งยังเยาวัย

‘นุ่มนิ่มเหมือนกระต่ายจริงๆด้วย’

บรรดาองครักษ์ต่างเหลือบมองกันด้วยสายตาแปลกประหลาด ฉีอ๋องผู้เหี้ยมโหดกำลังปลอบหญิง นี่พวกเขาไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่?!

มู่ซูซินที่กำลังสวมบทนางเอกเจ้าน้ำตาสะอื้นฮักจนตัวโยน พลันหยุดสะอื้นทันที ค่อยๆหันไปมองบุรุษตัวโตด้านหลังด้วยสายตาเหลือเชื่อ ‘อย่าบอกนะ ว่ามีมุมอ่อนโยนกับเขาเหมือนกัน‘

“ฮึก หยุดร้องก็ได้เพคะ แต่หม่อมฉันอยากกลับบ้านแล้ว ฮึก ไม่อยากขี่ม้าเล่นต่อแล้ว” พร้อมกับยกนิ้วขึ้นมาปาดน้ำตาอย่างมีจริต

กลับไปเมืองตงเฉิงเมื่อไหร่ นางจะส่งจดหมายไปขอให้ท่านตาตบรางวัลงามๆ ให้แก่ป้าเหมย อดีตนางคณิกาชื่อดังของเมืองชิงหลิงทันที เรื่องที่ช่วยถ่ายทอดวิธีใช้มารยาหญิงและการบีบน้ำตาได้ตามสั่งให้นาง ถึงจะเหนื่อยไม่น้อยที่ต้องตีบทให้แตก แต่ก็ต้องยอมรับว่าได้ผลเกินคาด

เมื่อเห็นว่าไม่สนุกแล้ว เฟิ่งเสวียนจีจึงสั่งให้กลับตำหนัก โดยที่ตัวเขาขี่ม้าตัวเดียวกันกับมู่ซูซิน

ผ่านไปไม่นานร่างบางที่ร้องไห้จนเหนื่อย เลยเผลอหลับคาหลังม้าจนศีรษะโยกคลอนไปมา คนตัวโตด้านหลังหัวคิ้วเข้มขมวดมุ่น ขยับมือดึงนางให้เอนพิงอกของตน จากนั้นจึงเลื่อนมือมากอดเอวคอดกิ่วไว้กันไม่ให้ตก ขี่เถาฮวาเดินอย่างไม่เร่งรีบ เพราะเกรงว่านางจะตื่นแล้วงอแงใส่เขาอีก เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิด คิดว่าเขารังแกสตรีอ่อนแอไม่มีทางสู้ ที่กำลังทำอยู่เพราะห่วงชื่อเสียงของเขาต่างหาก

สัมผัสนุ่มนิ่ม กลิ่นหอมละมุนจากกายสาว กอปรกับเรือนร่างอรชรในอ้อมแขน กระตุ้นให้ก้อนเนื้อในอกเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง

พระพักตร์หล่อเหลาก้มมองดวงหน้างามใกล้ๆ จนเห็นแพขนตายาวหนาชัดเจน คิ้วทรงใบหลิวเรียงเส้นสวย

ผิวพรรณของมู่ซูซินขาวเนียนละเอียดน่าสัมผัส พวงแก้มใสมีเลือดฝาดเป็นสีชมพูระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้มชาด จมูกโด่งรั้นได้รูป รับกับริมฝีปากกระจับอวบอิ่มมันวาวสีแดงเหมือนขนมหวานน่าลิ้มลอง

เหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมาพลันฉายขึ้นในความคิด และเมื่อรำลึกถึงสัมผัสนุ่มหยุ่นบนนิ้วโป้งข้างซ้าย ในทรวงอกรู้สึกเหมือนมีขนนกมาปัดผ่าน