บทที่ 6 แต่งกับไก่ตามไก่ แต่งกับสุนัขย่อมต้องตามสุนัข ตอนต้น

(0;0!) อะไรนะ?! ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด

คำเรียกขานว่า ชายารัก ทำมู่ซูซินสติเกือบหลุด ขนอ่อนทั่วร่างลุกเกรียว รีบก้มหน้าหลุบตามองพื้นคล้ายกำลังเขินอายอย่างแนบเนียน รีบคิดหาวิธีรับมือสถานการณ์น่าสะพรึงที่กำลังเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ท่านอ๋องอ่ะ เรียกซินเอ๋อร์แบบนี้ ซินเอ๋อร์ทำตัวไม่ถูกเลยเพคะ”

เมื่อกลางวันยังแกล้งนางอยู่หยกๆ พอตกเย็นเรียกนางว่าชายารักเต็มปากเต็มคำ ตกลงฉีอ๋องเป็นไบโพล่าหรือเป็นพวกหลายบุคลิกกันแน่?

ยามเห็นโฉมงามรีบก้มหน้าซ่อนแววตาตกตะลึง เพราะถูกเขาเรียกขานว่าชายารัก เฟิ่งเสวียนจีกระตุกยิ้มมุมปากดูเจ้าเล่ห์ร้าย แต่กลับทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ

การได้แกล้งนางกลายเป็นความบันเทิงใจชนิดใหม่สำหรับเขาไปแล้ว

ท่อนแขนแกร่งเปลี่ยนมาโอบเอวบาง ก้มลงกระซิบข้างหูขาวเสียงต่ำพร่า “เจ้าแต่งกับเปิ่นหวางแล้วย่อมต้องเป็นชายารักของเปิ่นหวาง มิถูกต้องหรือ”

มู่ซูซินแทบหลุดกรี๊ด ฉีอ๋องมีร่างสองหลังอาทิตย์อัสดง! แล้วตกดึกจะมีร่างสามรึเปล่าเนี่ย?! แถมวันนี้นางถูกเขากินเต้าหู้ไปหลายหนแล้วนะ

“ท่านอ๋องรับสั่งถูกต้องแล้วเพคะ” เออออห่อหมกไปก่อน จิตแพทย์บอกไว้ อย่าขัดใจคนบ้า

“ดีมาก” รับสั่งพร้อมประคองเอวคนตัวเล็กเดินตามเหวินกงกงไปยังโต๊ะอาหาร

ทันทีที่เจ้านายทั้งสองนั่งลง หานเย่และหานจิ้งรีบทำหน้าที่ตรวจสอบพิษอย่างที่ทำเป็นประจำ เมื่อตรวจทุกอย่างเรียบร้อย บ่าวไพร่จึงขยับถอยห่างออกไป ปล่อยให้เจ้านายใช้เวลาด้วยกันเป็นส่วนตัว

เฟิ่งเสวียนจีขยับตะเกียบคีบอาหารเป็นคำแรก มู่ซูซินจึงขยับมือของตน นางปรนนิบัติเขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่ว่าจะคีบอาหารหรือรินสุราให้เขา ล้วนทำด้วยตนเอง

ทุกการเคลื่อนไหวของนางนุ่มนวลไหลรื่นเป็นธรรมชาติ ดวงเนตรคู่คมเย็นชาลอบมองด้วยแววตาที่อ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว ทั้งคู่กินข้าวอย่างเงียบๆ เอ่ยสนทนาเพียงแค่ไม่กี่คำตามมารยาท

มื้อเย็นที่เรือนอู่ถงผ่านไปอย่างราบรื่น เฟิ่งเสวียนจีกินอาหารได้มากกว่าที่เขาคิด การมีคนนั่งข้างๆ คอยคีบอาหารรินสุราให้อย่างเอาใจใส่ สร้างความพอใจและไม่ได้น่าอึดอัดอย่างที่คาดไว้แต่ประการใด

หลังกินอาหารเสร็จเรียบร้อย เฟิ่งเสวียนจีจึงรับสั่งถามคนตัวเล็กที่กำลังเช็ดมือให้เขา “ที่เมืองตงเฉิง เจ้าดูแลผู้อื่นเช่นนี้อยู่เป็นประจำหรือ ถึงปรนนิบัติเปิ่นหวางได้อย่างคล่องแคล่ว”

คำถามของอ๋องหนุ่มคล้ายถูกใจเจ้าของใบหน้างามล้ำ รอยยิ้มเปี่ยมสุขไร้การเสแสร้งพลันปรากฏให้เห็น

“ตอนอยู่ที่เมืองตงเฉิง ซินเอ๋อร์กับครอบครัวจะนั่งกินข้าวด้วยกันเกือบทุกมื้อ ซินเอ๋อร์จึงเคยชินกับการดูแลท่านย่า ท่านพ่อท่านแม่ และน้องชายบนโต๊ะอาหารเพคะ” ดวงตาคู่งามทอประกายแห่งความสุข ยามพูดถึงครอบครัวแสนอบอุ่นของตน

คนฟังพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ สำหรับเขา คำว่าครอบครัวอบอุ่นรักใคร่สมานฉันท์ไม่เคยประสบ จากนั้นจึงรับสั่งถึงสิ่งที่ต้องการรู้ และเป็นเหตุผลที่เขามารับมื้อเย็นกับนางในวันนี้

“เปิ่นหวางได้ยินมาว่า ฮองเฮาส่งคนไปช่วยอบรมฝึกฝนเจ้าก่อนแต่งงาน เป็นความจริงหรือไม่”

“เป็นความจริงเพคะ” มู่ซูซินตอบเขาอย่างไม่ปิดบัง

มือใหญ่ของเฟิ่งเสวียนจี เอื้อมมากุมมือนุ่มขาวนวลเนียนที่วางอยู่บนตักของนาง บีบกระชับมือน้อยแน่นขึ้นก่อนเอ่ยประโยคถัดมา