บทที่ 6 แต่งกับไก่ตามไก่ แต่งกับสุนัขย่อมต้องตามสุนัข ตอนปลาย

ข้ารับใช้และนางกำนัลคนอื่นๆ รีบหันหลังหนี ไม่กล้าแอบมองเจ้านายใกล้ชิดกัน ‘ว้าย มาเกี้ยวกันต่อหน้าแบบนี้ พวกบ่าวเขินนะเจ้าคะ’

แม้แต่องครักษ์และเหวินนกงกงยังต้องรีบหันหน้าไปทางอื่น แสร้งทำเป็นชมดาวชมเดือนไปเรื่อย

“หานจิ้ง หานเย่ คืนนี้ดาวสวยนะ พวกเจ้าว่าไหม” เหวินกงกงชี้มือชี้ไม้ไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆครึ้มไม่มีดาวสักดวง!

ในขณะที่บ่าวไพร่กำลังเขินกันตัวแทบแตก มู่ซูซินมุมปากกระตุกไม่หยุด นึกไม่ถึงว่าคนตัวโตจะมาไม้นี้ แล้วไหนบอกจะไม่ยอมเข้าหอกับนางไง แล้วการที่มาขอนอนด้วยแบบนี้ มันหมายความยังไงกันเนี่ย โอ้ย ลิลลี่สับสน

นี่มันท่านอ๋องไบโพล่าชัดๆ! จะปฏิเสธตรงๆก็คงไม่ได้เสียด้วย ไม่งั้นมีหวังงานใหญ่เข้าแน่ๆ ลองหาข้ออ้างอื่นก็แล้วกันเผื่อจะได้ผล

“แต่ว่า ที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าอาภรณ์ให้ท่านอ๋องผลัดเปลี่ยน ซินเอ๋อร์เกรงว่า…” ยังไม่ทันที่นางจะได้พูดจบ สุรเสียงทุ้มต่ำพลันดังขึ้นแทรก “หานจิ้ง ไปเอาชุดนอนกับชุดที่ข้าต้องใส่พรุ่งนี้มา คืนนี้ข้าจะค้างกับพระชายา”

ม่ายยยยยย!!! มู่ซูซินกรีดร้องในใจเสียงดัง ปล่อยให้คนตัวโตโอบเอวกลับเขาไปในเรือนด้วยอาการสติหลุดลอย

สาวใช้สองลี่รีบรุดเข้าไปในเรือนนอนเพื่อเตรียมอ่างน้ำอุ่นให้เจ้านายได้ใช้อาบก่อนเข้านอน

เวลานี้เรือนกายสูงของเฟิ่งเสวียนจี ยืนตระหง่านอยู่หน้าฉากกั้นซึ่งด้านหลังคืออ่างอาบน้ำใบใหญ่มีไอน้ำลอยฉุย บนผิวน้ำโรยด้วยกลีบกุหลาบหลากสีสัน

เจ้าของดวงพักตร์หล่อเหลาจ้องมองร่างบางที่เหมือนยังไม่ได้สติดีสักเท่าไหร่ด้วยแววตาขบขัน

“ชายารัก มัวยืนทำอะไรอยู่ มาช่วยปรนนิบัติสามีอาบน้ำทีสิ” รับสั่งจบก็ยืนกางแขนออกรอให้มู่ซูซินช่วยถอดเสื้อผ้า

มู่ซูซินทอดถอนใจให้กับชะตากรรม เห็นทีวันนี้นางคงก้าวขาผิดข้างออกห้องตั้งแต่เช้า ถึงถูกเจ้ากรรมนายเวรตามตอแยไม่เลิกจนถึงตอนนี้

ร่างระหงเดินก้มหน้าเข้ามาหาคนตัวโตนิสัยเสียโดยไม่พูดไม่จา กำลังท่องยุบหนอพองหนออยู่ในใจอย่างเงียบๆ

ทว่าอีกฝ่ายกลับเข้าใจว่านางกำลังเขินที่ต้องถอดอาภรณ์ให้เขา เห็นอย่างนั้นจึงแกล้งส่งเสียงเร่งเข้าไปอีก

“เร็วเข้าสิ อย่ามัวชักช้าเปิ่นหวางเริ่มง่วงนอนแล้วนะ”

“เพคะ” เจ้าของเสียงหวานรีบเดินเข้ามาใกล้ อ้อมแขนไปด้านหลังร่างสูงเพื่อปลดเข็มขัดออกก่อน จากนั้นจึงถอดเสื้อคลุมผ้าไหมเนื้อดีสีน้ำเงินออก ถัดมาคือเสื้อตัวในสีดำ ทันทีที่ปลดเชือกมัดข้างลำตัว สาบเสื้อแหวกให้เห็นรูปร่างแข็งแกร่งสมส่วนของหนุ่มวัยฉกรรจ์

เมื่อได้ประจักษ์เรือนกายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้าของเฟิ่งสวียนจี มู่ซูซินถึงกับลอบกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่

‘อื้อหือ ขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะ กล้ามอกแน้นแน่น อุ้ย จุกนมสีชมพูน่ารักเชียว กรี๊ด ซิกแพ็คเน้นๆ หุ่นน่ากินมากพ่อคุณเอ้ย…ลิลลี่ใจเย็นๆ อย่าโดนผู้ชายล่อลวงง่ายๆแบบนี้สิ ท่องไว้ว่าคนตรงหน้าคือทรราช ไม่ใช่พระเอกสายอบอุ่นในนิยาย’

นางรีบห้ามความคิดสัปดนเน้นย้ำกับตนว่าฉีอ๋องคือทรราช ไม่ใช่พ่อไมโครเวฟ!

ร่างบางไม่รู้ว่าผิวขาวผ่องของตนเป็นสีแดงก่ำตั้งแต่คอไปจนใบหู นางไม่กล้าเงยหน้ามองตาคนตัวโตเพราะกำลังเขินมาก เมื่อช่วยถอดเสื้อตัวในให้เขาเสร็จ ก็รีบถอยกรูดออกมา “เสร็จแล้วเพคะ”

“กางเกงล่ะ ไม่ถอดให้รึ?”

เอาจริงดิ!