ตอนที่ 10 การประชุมงานอันยั่วยวน

เริ่มต้นสัปดาห์ที่สองของการฝึกงาน สวัสดีวันจันทร์และอีกหนึ่งสัปดาห์เต็มที่ต้องทำงานร่วมกับเอ็ดเวิร์ดที่แล็บ ตารางงานสำหรับสัปดาห์นี้ค่อนข้างยุ่ง รวมถึงการไปร่วมงานเลี้ยงตอนเย็นกับหนึ่งในลูกค้าองค์กรหลักของเราด้วย ฉันต้องยอมรับว่าเมื่อพูดถึงเรื่องธุรกิจ เอ็ดเวิร์ดเป็นมืออาชีพและเป็นที่นับหน้าถือตาในสายงานของเขามาก งานที่มอบหมายให้ฉันทำเป็นงานที่เขาตั้งใจให้ฉันได้เรียนรู้และพัฒนาทักษะที่ฉันยังขาดอยู่เพื่อให้ฉันเข้าใจธุรกิจได้ดีขึ้น วันนี้ฉันต้องตามเอ็ดเวิร์ดไปเข้าร่วมการประชุมต่างๆ กับนักวิจัยชั้นนำเพื่อติดตามความคืบหน้าของกระบวนการต่างๆ คาดว่าเราคงได้วิ่งวุ่นกันทั้งวัน…

*กริ่ง...กริ่ง...* เสียงกริ่งโทรศัพท์ของแซคดังขึ้นมา

“เฮ้ย นาตาลี คืนนี้ว่างไหม ฉันกำลังจะไปพบใครบางคนและฉันอยากพาเธอไปด้วย” น้ำเสียงที่ผ่อนคลายและขี้เกียจ ๆ หน่อยของแซคเอ่ยเข้ามา

“ว่าง…ไปได้ ว่าแต่เราจะไปเจอใคร” ฉันถามด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็นมาก แซคแทบไม่เคยชวนฉันไปพบใครเลย ยกเว้นเพื่อนสนิทของพวกเรา

“เดี๋ยวมาก็รู้เอง เดี๋ยวส่งเวลาและสถานที่ไปให้ คืนนี้เจอกัน…แต่งตัวเซ็กซี่ล่ะ” แซ็คแซว

“จะพยายามทำชุดทำงานให้เซ็กซี่ก็แล้วกัน…แล้วเจอกัน ถ้าติดขัดอะไรก็บอกนะ… โอเคไหม?" ฉันตอบแซคด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล คำเชิญของแซคทำให้ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้

ฉันรู้สึกเป็นห่วงแซคมาก แต่เวลาก็ไม่รอฉันเลย ต้องรีบไปแล้วไม่งั้นเข้าประชุมสายแน่ เฮ้อ…ไม่ง่ายเลยนะเนี่ยกับการเป็นนักศึกษาฝึกงาน…โลกธุรกิจก็เป็นเช่นนั้น ฉันคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไม่ได้แล้ว! โฟกัส โฟกัส โฟกัส!

…

กว่าฉันจะเปิดประตูห้องทำงานของเอ็ดเวิร์ดก็เหลือเวลาอีกเพียง 2 นาทีการประชุมก็จะเริ่มแล้ว แสดงว่าพวกเราต้องรีบไปกันแล้ว

คำเตือนประจำวัน: ชุดทำงานของผู้หญิงนี่ทำให้ทำงานได้ยากมาก หรืออาจจะเป็นเฉพาะชุดที่เอ็ดเวิร์ดเลือกให้ฉันเท่านั้น ส้นสูงหนังสีดำก็กัดเท้าของฉันอยู่แล้ว แถมกระโปรงสีดำยังทั้งสั้นและคับ เดินยากชะมัด

“เอ็ดเวิร์ด…ฉันมาแล้วค่ะ” ฉันทักทายเขาด้วยน้ำเสียงเขินอาย การเข้ามาในห้องนี้ทำให้ฉันนึกถึงสิ่งที่เราทำกันครั้งสุดท้ายที่นี่ ฉันต้องหยุดนึกถึงเรื่องนั้นทุกครั้งที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้เพราะเราจะใช้เวลาที่นี่อีกนาน เอ็ดเวิร์ดกำลังเอนกายอยู่บนโต๊ะทำงาน แต่งกายด้วยชุดแล็บมาตรฐาน เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีดำ และเสื้อคลุมแล็บสีขาว

“ก็บอกแล้วว่าให้เรียกว่า 'ศาสตราจารย์' ในขณะที่อยู่ที่ทำงาน เป็นมืออาชีพหน่อย… ไปกันได้แล้ว” เขาตอบห้วนๆ แล้วเดินนำฉันออกจากห้องทำงานไปยังที่ประชุม หวังจะให้ฉันเดินตามเขา อยากจะกรี๊ดใส่จริง ๆ...เป็นคนบอกให้ฉันวางตัว ‘เป็นมืออาชีพ' มันจะดีมากเลยถ้าเขาเองก็จะทำตัวเป็นมืออาชีพเหมือนกัน ฉันสาวเท้าเพื่อให้เดินตามทันก้าวยาว ๆของเขาเมื่อเรามุ่งหน้าไปยังห้องประชุม

ห้องประชุมนี้ใหญ่กว่าห้องที่เราเคยไปตอนฝึกงานสัปดาห์แรกมาก เอ็ดเวิร์ดนั่งหัวโต๊ะ แสดงตัวชัดเจนว่าเขาเป็นเจ้านายที่นี่ ส่วนฉันนั่งทางขวาของเขา น่าจะมีอีกประมาณ 30 คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะประชุม ทุกคนดูจริงจังและดูเป็นกังวลเมื่อเห็นเอ็ดเวิร์ดเดินเข้ามา

ฉันประหม่าหน่อย ๆฝ่ามือเริ่มผุดเม็ดเหงื่อออกเล็กน้อย

ในวันนี้นักวิจัยและอาจารย์อาวุโสหลายคนจะอัปเดตเกี่ยวกับการพัฒนาที่สำคัญของงานวิจัยของบริษัทและเอ็ดเวิร์ดจะเป็นผู้ตัดสินว่าโครงการใดที่เขาจะยังคงให้ทุนสนับสนุนและรับรองการผลิตและการค้าในอนาคต ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมทุกคนถึงประหม่ากัน อนาคตของการวิจัยและอาชีพของพวกเขาขึ้นอยู่กับการประชุมในวันนี้ และยังมีข่าวลือที่ฉันได้ยินมาว่าเอ็ดเวิร์ดน่ากลัวเพียงใดเวลาทำงาน

ความเงียบปกคลุมทั่วห้อง…

“เริ่มได้เลย” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยเสียงเรียบทำลายความเงียบ

ตัวแทนโครงการที่ 1 เริ่มนำเสนอผลงานวิจัย เอ็ดเวิร์ดเงียบเป็นส่วนใหญ่ตลอดการนำเสนอ พลิกดูบันทึกของเขาเป็นครั้งคราว ถามคำถามที่เขารู้สึกว่าจำเป็น และให้ความเห็นที่ตรงไปตรงมาและค่อนข้างรุนแรงในตอนท้ายของการนำเสนอแต่ละครั้ง