ตอนที่ 9 ยั่วยวน

เอ็ดเวิร์ดนั่งลงบนเก้าอี้เท้าแขนตรงข้ามกับลูเซียน ถึงเวลาที่จะต้องดำเนินตามแผนสักที

“สงบสติอารมณ์และฟังฉันให้ดี เกี่ยวกับนาตาลี…” เอ็ดเวิร์ดเริ่มอธิบาย

“นาตาลีทำไม” ลูเซียนหรี่ตาถาม ไม่น่าจะเป็นข่าวดี

“เธอบอกว่าช่วงนี้มีพวกสตอล์กเกอร์สะกดรอยตามเธอ เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยแม้ว่าจะยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ฉันคิดว่าเราควรปลอดภัยไว้ดีกว่ามาเสียใจทีหลัง ใช่ไหม?” เอ็ดเวิร์ดกล่าว

“…แล้วนายว่าควรจะทำอย่างไร” ลูเซียนถามน้องชายที่กำลังบอกฉันว่านาตาลีเลือกที่จะไว้ใจเขาแทนที่จะมาขอความช่วยเหลือจากฉัน? ดูแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้ อีกทั้งสองคนนี้ไม่ชอบขี้หน้ากันมาก่อน ไม่ว่าเอ็ดเวิร์ดจะมีเสน่ห์แค่ไหน การได้รับความไว้วางใจจากนาตาลีในช่วงเวลาแค่หนึ่งสัปดาห์ที่อยู่ใกล้กันก็ดูจะเกินเหตุ เขาต้องการอะไรกันแน่…?

“ฉันอยากให้นาตาลีมีบอดี้การ์ดเพื่อความปลอดภัยของเธอ ฉันรู้จักบอดี้การ์ดที่เก่งและไว้ใจได้คนหนึ่งซึ่งเคยทำให้คุ้มกันคนที่บ้านใหญ่ ฉันขอแสนอเขาเป็นบอดี้การ์ดของเธอ ตอนนี้นาตาลีโตเป็นสาวแล้ว และด้วยสถานะทางสังคมของพวกเรา เธออาจตกเป็นเป้าโจมตีได้ทุกเวลา” เอ็ดเวิร์ดเสนอ หวังว่า ลูเซียนจะคำนึงถึงความปลอดภัยของลูกสาวมาเป็นอันดับแรก ตกลงตามข้อเสนอของฉันซะเถอะ

"…ก็เป็นความคิดที่ดีนะ ยิ่งถ้าเขามาจากบ้านใหญ่ด้วย ทางนั้นก็น่าจะเห็นด้วย ดีกว่าจะจ้างคนนอกมาเป็นบอดี้การ์ด แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใคร” ลูเซียนตอบด้วยน้ำเสียงที่ยินดี ไม่ว่าเหตุการณ์สตอล์กเกอร์จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ นาตาลีมีบอดี้การ์ดก็ไม่เลว แต่ผู้คุ้มกันจากบ้านใหญ่เหรอ? บ้านใหญ่ไม่สนใจความปลอดภัยของนาตาลีหรอกเพราะพวกเขาไม่เคยมองว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของสายเลือด ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของพวกเขา

“ชื่อของเขาคือไรเนอร์ ฉันไม่คิดว่านายเคยพบเขา แต่เขาปกป้องฉันมากกว่าหนึ่งครั้งตอนเดินทางไปต่างประเทศและดูเหมือนจะไว้ใจได้ แน่นอนว่าเขาจะคอยปกป้องเธอตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน” เอ็ดเวิร์ดอธิบาย

"ก็ได้ เป็นอันว่าฉันตกลง ถ้านายเชื่อใจเขา ฉันก็จะเชื่อใจเขา ฉันจะไปขอที่บ้านใหญ่ให้เขาเป็นบอดี้การ์ดของนาตาลี ขอบคุณที่บอกเรื่องนี้ให้ฉันรู้ ฉันดีใจที่เห็นว่านายเป็นห่วงลูกสาวของฉัน” ลูเซียนกล่าวขอบคุณน้องชายของเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ถึงตาฉันแล้วที่จะถามคำถามบางอย่าง…

“วันนี้นายพานาตาลีไปที่ไหน? ...ไม่ต้องอ้อมค้อมล่ะนะ ถามกันตรง ๆ ไปเลย” ลูเซียนถาม ฉันรู้ว่านายไม่ได้พาเธอไป 'ซื้อของ' ดูจากสภาพตอนนาตาลีกลับมา พวกเขาต้องออกไปที่ไหนสักแห่งนอกเมือง และไม่มีพนักงานขายที่ใกล้ชิดของนาตาลีที่ร้านบูติกหรูติดต่อสาวใช้ให้มารับของที่พวกเขาไปซื้อเช่นกัน

“นายคิดว่าฉันพาเธอไปที่ไหน” เอ็ดเวิร์ดถามกลับ

“ฉันถามนาย ไม่ใช่ให้นายมาถามฉัน เอ็ดเวิร์ด” ลูเซียนเตือนในขณะที่เขาถลึงตาใส่น้องชาย

“นายไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันพาเธอไปที่ไหน สิ่งที่นายต้องรู้คือทำไมฉันถึงพาเธอไปที่นั่น” เอ็ดเวิร์ดตอบ

"…งั้นเหรอ งั้นทำไมคุณถึงพาเธอไปที่นั่น” ลูเซียนถาม

“…เพราะฉันไม่อยากเป็นคนที่ถูกลืมอีกแล้ว” คำตอบโดยตรงไปตรงมาของเอ็ดเวิร์ดทำให้ลูเซียนตกใจและสับสน เขาหมายถึงอะไร?นาตาลีรู้จักเอ็ดเวิร์ดตั้งแต่ฉันแต่งงานกับแม่ของเธอ และตั้งแต่นั้นมาจนถึงตอนนี้ พวกเขาก็ยังติดต่อกัน จริงอยู่ ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่อาจเรียกได้ว่าสนิทกันมาก แต่คงไม่มีใครคิดว่าเธอ 'ลืม' เอ็ดเวิร์ดไปแล้ว ทำไมเรื่องมันถึงซับซ้อนอย่างนี้นะ ไม่เข้าใจเลย

“เห็นทีนายคงจะไม่อธิบายอะไรให้ฉันฟังไปมากกว่านี้ ใช่ไหม?ฉันจะไม่ติดใจอะไรแต่ขอเตือนไว้ก่อนว่าร่างกายของนาตาลีอ่อนแอและเธอไม่ชอบป่า เธอใช้ชีวิตอยู่แต่ในเมือง” ลูเซียนกล่าวด้วยท่าทางเคร่งขรึม

ไม่ เธอไม่ใช่ นายทำให้เธอเป็นอย่างนั้น ...

“ฉันจะกลับแล้ว ฝากดูแลนาตาลีด้วยก็แล้วกัน…” เอ็ดเวิร์ดกล่าวลาด้วยน้ำเสียงสุภาพ แล้วเดินออกจากห้องหนังสือไป