บทที่ 1

“กูบอกให้มึงจองวีไอพี ๆ ทำไมแม่งได้หน้าแคชเชียร์ ไกลเวทีก็ไกล เด็กเสิร์ฟก็เดินกันให้วุ่น แม่งวุ่นวายฉิบหาย” ผมบ่นไอ้เพื่อนที่ชวนมาเที่ยววันนี้ บอกให้มันจองโซนวีไอพี แต่มันดันจองอะไรของมัน ยิ่งคิดยิ่งน่าโมโห

“เอาน่า เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ตั้งแต่เรามาเที่ยวที่นี่สามปีก็ไม่เคยนั่งโซนอื่น นั่งตรงนี้บ้างก็ดีเหมือนกัน ดนตรีไม่ดังดี” คำแก้ตัวของมันฟังแทบไม่ขึ้น

“ไอ้ไม้ มึงไม่ได้ป่วยใช่เปล่า หรือปิดเทอมไม่กี่อาทิตย์ ทำให้สมองมึงกระทบกระเทือน” ผมยื่นมือไปแตะหน้าผากของเพื่อนดู วันนี้เพื่อนผมมันดูแปลก ๆ

“มันก็ไม่ได้ป่วยนะไอ้ฟ้า ทำไมมันดูแปลก ๆ” ผมยังหันไปถามความคิดเห็นของไอ้ฟ้า หรือเวหา เพื่อนผมอีกครั้ง

“แดกเหล้าไป อย่าพูดมาก” ไอ้ไม้ไม่รู้มันอารมณ์เสียมาจากไหน ด่าผมว่าพูดมากอีก

“มาแปลกจริง ๆ ด้วย” ผมยังบ่นกับมันอีกรอบ นั่งอยู่ไม่ทันไรมีแต่คนมาขอชนแก้ว เพราะอย่างนี้ไงผมถึงไม่ชอบโซนธรรมดา เพราะมันไม่ส่วนตัว

พวกเราดื่มกันอยู่สักพัก ไอ้ไม้มันก็บอกจะไปห้องน้ำ กว่าจะกลับมาก็นานโข

“มึงไปขี้มาเหรอ ไปนานมาก” ผมอดบ่นไม่ได้จริง ๆ นั่งโซนนี้ไม่ค่อยจะมีอะไรให้ดู เพื่อนแม่งทิ้งไปอีก

“ไม่” มันตอบผมด้วยหน้าตาเนือย ๆ

“ไม่ขี้”

“ไม่เสือกสิครับเพื่อนทะเล จะขี้ก็รูตูดกูไหม”

ผมอยากจะถีบมันขาคู่ แต่เห็นเพราะว่าหน้าหล่อ ๆ ของมันที่เป็นเดือนมหา’ลัยหรอกนะเลยไม่ได้ทำ

“กูกลับก่อนนะ” อยู่ดี ๆ ไอ้ฟ้าก็ขอตัวกลับ ตอนนี้เพิ่งจะห้าทุ่ม มันจะรีบไปไหนของมัน

“ไอ้นี่ รีบกลับเหมือนเมียรออยู่บ้าน” ผมยังบ่นมันไปหนึ่งกรุบ แทนที่พวกมันจะปฏิเสธ แต่กลับดูมีพิรุธ

“พวกมึงมีความลับอะไรกับกูปะเนี่ย” ผมหรี่ตามองพวกมันอย่างจับผิด แต่ยังไม่ทันได้จับผิด

“ไม่มีอะไรไอ้สัส โน่นคู่ขาเก่ามึงมาแล้ว” เสียงของไอ้ไม้ทำให้ผมหันไปมองคนที่มาใหม่

“ทะเล เราขอคุยด้วยหน่อย” ผมมองหน้าคนที่ขอคุยด้วยนิ่งอยู่นาน ก่อนจะเดินนำเธอออกไปจากร้าน

ผมหยุดยืนอยู่ข้างรถของตัวเอง ยอมรับว่าเห็นหน้าเธอแล้วอารมณ์เสีย ‘ทะเลดาว หรือดาว’ แฟนเก่าเมื่อนานมาแล้ว