บทที่ 6

“เตยหอมชอบพี่?” มันถามคำถามกลับมาเหมือนอย่างที่ผมถามมัน

“อืม แต่กูไม่ได้คิดอะไร” ผมตอบออกไปตามความจริง เพราะรู้ว่าไอ้ภพนี่แหละคอยเตือนผมเรื่องของเตยหอม

“ไม่คิดก็อย่าให้ความหวัง” มันบอกด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ตกลงผมเป็นรุ่นพี่หรือมันเป็นรุ่นพี่

“ว่าแต่มึงไม่ชอบเหรอ”

“ชอบได้ไง ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว” ผมตาโตกับคำตอบของมัน คนอย่างรณภพมีคนที่ชอบแล้ว แต่ยังไม่ยอมเปิดเผย ไม่ธรรมดาแน่นอน

“ใครวะ” ความอยากรู้ทำให้ผมถามออกไปอย่างเสียมารยาท แต่คงไม่เป็นไรหรอก เพราะมารยาทของพวกผมมันไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว

“ไม่เสือกดิพี่ ทำงานไป” เห็นไหม บอกแล้วว่ามันไม่ค่อยเห็นพวกผมเป็นรุ่นพี่หรอก โดยเฉพาะลุงรหัสของมัน ซึ่งตอนนี้ฝากความหวังในการเรียนจบไว้ที่หลานรหัส

“เออ แม่งถามนิดเดียว” ผมสบถอย่างไม่ค่อยใส่ใจ ก่อนจะหันไปสะกิดไอ้คนที่หลับอย่างเอาเป็นเอาตายข้าง ๆ นี่มันจะหลับจนห้องสมุดปิดหรือไง

“ไอ้ไม้ ตื่น! เดี๋ยวต้องไปซ้อมแล้ว ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนวะ” บ่นไปด้วยมองหาไอ้ฟ้าไปด้วย เห็นบอกจะไปหาอาจารย์ หายไปตั้งแต่เที่ยง ไม่เข้าใจว่าหาอาจารย์อะไรของมันถึงได้หายไปขนาดนั้น

“เดี๋ยวมันก็มา มึงจะโวยวายทำไมไอ้เล เมนส์ไม่มา หรือน้ำไม่ได้ออก” ดูมัน ไอ้เดือนมหาวิทยาลัย ไอ้หล่อ ไอ้พ่อรวย ผมควรจะหาคำไหนมาด่ามันดี แต่ไม่ดีกว่า เรื่องอะไรผมจะต้องไปด่ามันให้เสียปาก

“มึงเตรียมชุดมาใช่ไหม เย็นนี้มีซ้อม”

“เออ เตรียมมา รู้น่า มึงพูดมากจังวะไอ้เล เพราะงี้ไงสาวถึงได้ทิ้ง” คำพูดนี้มันเจ็บจี๊ด แค่โดนผู้หญิงทิ้งครั้งเดียว มันต้องเอาเรื่องนี้มาล้อด้วยเหรอวะ

“อย่างพี่ทะเลเคยโดนทิ้งด้วยเหรอครับ”

“ไอ้ภพ เรื่องอื่นมึงดูไม่สนใจ แต่ทำไมเรื่องกูนี่สนใจดีจัง”

“ผมแค่แปลกใจ คนอย่างพี่ทะเลไม่น่าจะเคยมีแฟน ดูไม่เหมาะกับการมีแฟนเลย” คำพูดของไอ้ภพทำเอาผมสะอึก

“เมื่อก่อนมันเป็นคนดี เด็กเนิร์ด แต่พอโดนสาวหักอกเท่านั้นแหละ ลุกขึ้นมาสลัดขนแกะออก กลายร่างอย่างที่มึงเห็นนี่แหละ” ดูมันพูดเสียผมเห็นภาพชัดเจนเลย

“มึงก็เว่อร์ ตอนปีหนึ่งก็ยังใส ๆ อยู่ไหมวะ จะแปลกอะไรที่ตอนนั้นยังไม่ค่อยรู้ว่าตัวเองหล่อ ไอ้ภพ มึงจำไว้ อย่าเพิ่งมีแฟนตอนปีหนึ่ง เลือกให้พอใจก่อนแล้วค่อยมี”

“ไม่ทันแล้วมั้งพี่” ไอ้ภพหัวเราะยิ้ม ๆ พร้อมทั้งมือที่เกาท้ายทอยอย่างเขิน ๆ