บทที่ 5

ไม่อิ่ม...ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นวันนี้เป็นวันที่ห้าแล้ว หลังจากคุยกับเธอวันนั้น

เป็นเมนส์นี่ ปกติเขาเป็นกันกี่วันวะ ว่าแล้วผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูล

สามวันถึงหนึ่งสัปดาห์แล้วแต่คนเหรอวะ แล้วเธอเป็นกี่วันกันแน่ ผมไม่แน่ใจ ตอนที่เราคบกัน ผมจำได้ว่าไม่น่าจะเกินห้าวันนะ ถ้าห้าวันเธอก็น่าจะหายแล้วไหม ทำไมยังไม่โทรมาอีก

“ผู้หญิงเป็นเมนส์กี่วัน”

“เฮ้ย!! ไอ้ห่า มาตอนไหนเนี่ย” ผมตกใจเมื่อไอ้ไม้มันมาอยู่ข้างหลังผม แถมไม่พอ ยังอ่านข้อความที่ผมเซิร์ชอีก

“อะไรของมึง ต้องตกใจขนาดนั้น?”

“มึงไม่มีมารยาท มาอ่านหน้าจอกูได้ไง” ผมอดจะด่ามันไม่ได้เลยจริง ๆ ไอ้เพื่อนไร้มารยาท

“อย่างกับมึงมีครับ ไอ้เพื่อนเล มึงนั่นแหละตัวดี”

“ไอ้ฟ้า มึงมาก็ดี ช่วยด่าไอ้ไม้หน่อย มันแอบมาส่องหน้าจอกู” ไอ้ฟ้าเดินเข้าห้องเรียนมาพอดี ผมเลยรีบฟ้องมันทันที ไอ้ฟ้าคือคนที่ดูเป็นผู้ใหญ่สุดในกลุ่ม คงเพราะมันมีน้องสาวมั้ง ผมเลยมองว่ามันดูโตกว่าพวกผม

“ไอ้ไม้ มึงอย่าทำอีก”

“เออ”

“อะไรวะ ทำไมมันเชื่อฟังมึงง่ายขนาดนี้วะ”

ไอ้ไม้ไม่เถียงไอ้ฟ้าสักคำ ทีกับผม เถียงตั้งแต่ผมยังไม่ทันอ้าปาก

“อ้าว เชื่อฟังก็ว่าอีก มึงนี่แปลกนะ ว่าแต่มึงจะอยากรู้ว่าผู้หญิงเป็นเมนส์กี่วันไปทำไม อย่าบอกว่ามีแฟนหรือแม่งไปทำใครท้องหรือเปล่าวะ” ดูความคิดของไอ้ไม้แต่ละอย่าง ความคิดไม่ได้ดีเหมือนหน้าตาที่มีตำแหน่งเดือนมหาวิทยาลัยห้อยท้ายเลยสักนิด

“อย่าเสือก” ผมด่ามันไปหนึ่งกรุบ

“มีพิรุธ ใช่แน่ ทำผู้หญิงท้องแน่ว่ะฟ้า มึงเตรียมยกขันหมากไปขอสาวให้มันเลย”

“กูไม่ใช่พ่องมัน! จะได้ไปขอสาวให้มัน”