บทที่ 4

“แล้วคิดว่าเขาจะหายโกรธเหรอ” คำถามของใบหญ้าทำให้ฉันส่ายหน้า ฉันคิดว่าเขายังโกรธแหละ แต่มันไม่มีทางเลือก จะให้รอจนเขาหายโกรธ คงไม่มีวันนั้น

“ก็ไม่คิดว่าเขาจะหายโกรธไง เลยต้องใช้ไม้เด็ดเอาตัวเข้าแลก รอบนี้ฉันจะทำให้เขาหลงยิ่งกว่าเดิม ยังไงเขาก็เคยรักฉัน คงจะเหลือเยื่อใยบ้างแหละ...”

เยื่อใยของความรักที่เขาเคยมีให้ฉัน หวังว่าจะยังมีให้ฉันบ้างนะทะเล

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปแล้ว คนที่ผมไม่คิดจะติดต่อ ก็ไม่ยอมติดต่อมาสักที ตกลงเป็นเพื่อนนอนกัน ไม่ใช่วันไนต์สักหน่อย ทำไมหายไปเลย

ไม่อยากส่งข้อความไปหา เดี๋ยวจะเป็นหลักฐานอีก อย่างที่บอก สำหรับผม เธอก็แค่แฟนเก่าคนที่ทิ้งผมไปอย่างไม่ไยดีตั้งแต่เมื่อตอนผมอยู่ปีหนึ่ง

“เป็นอะไรไอ้เล จ้องมือถืออยู่ได้”

“ฟังเพลง” ผมบอกกับไอ้ฟ้าทั้งที่ไม่ได้เปิดเพลง

“เพลงห่าอะไร กูเห็นมันเขี่ยไปเขี่ยมา” ไอ้ไม้นี่เรื่องอื่นฉลาดดีจัง ยกเว้นเรื่องเรียนนี่แหละ

“ไม่เสือกสักเรื่องได้ไหมพี่ไม้”

“มึงแก่กว่ากู อย่าเสือกเรียกกูพี่” มันยังไม่วายด่าผมอีก แค่เรียกพี่ อะไรของมัน

“มันเป็นอะไรวะไอ้ฟ้า ดูอารมณ์ไม่ดี” ผมหันไปถามกับเวหา หรือสายฟ้า แต่พวกผมจะเรียกมันแค่ไอ้ฟ้า สั้น ๆ ฟังง่าย

“ไม่รู้มัน” ไอ้สองคนนี่ดูจะมีความลับกับผม แต่ผมไม่สนใจหรอก สนใจแค่ว่า...

แม่ง โทรไปก่อน เธอจะคิดว่าผมอยากสานต่อความสัมพันธ์ไหมวะ

ส่งข้อความไปยิ่งดูไม่ดี มีหลักฐาน แถมยังอ่านซ้ำ ๆ ได้ เอาไงดีวะ อยากก็อยาก

อารมณ์เหมือนเราได้กลับมากินของโปรดที่ไม่ได้กินมานาน พอได้กินอีก เราก็ไม่อยากหยุดกิน

“เย็นนี้ไปเที่ยวไหม” เสียงของไอ้ไม้ถามขึ้น ไปเที่ยวเหรอ หรือว่าไปเที่ยวรอบนี้อาจจะเจอเธออีก แล้วก็ทำเป็นชวนไปนอนด้วยกันดีไหมวะ

แค่จะนอนกับผู้หญิงสักคนทำไมต้องยุ่งยากขนาดนี้วะ

สุดท้ายคืนนี้ผมก็แห้ว ไม่เจอเธอ กลับห้องมาอย่างเซ็ง ๆ ตอนก่อนออกจากห้องคิดว่าถ้าเธอไม่มา ก็หิ้วใครสักคนเข้าโรงแรม แต่กลับไม่ได้ทำอย่างนั้น

ตอนนี้แม่งไม่มีอารมณ์

หายไปไหนวะ

“อือ” เสียงปลายสายน่าจะหลับอยู่ ผมดูเวลา ตอนนี้ตีหนึ่งแล้ว

“หลับอยู่เหรอ”

“ทะเลเหรอ” น้ำเสียงเธอเหมือนไม่แน่ใจว่าปลายสายคือผมหรือเปล่า เธอไม่ได้เมมเบอร์ผมไว้สินะ

“อืม ออกมาหน่อยไหม โรงแรมเดิม”