บทที่ 111 นภาลัยคาดไม่ถึง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ภีมพลก็รู้สึกประหลาดใจไปและในใจก็รู้สึกชาขึ้นมา

“คุณนายรอคุณกลับมาอยู่ตลอด แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา เธอเลยขับรถออกไปหาคุณครับ”

ขณะนั้น ใจของภีมพลเต้นสั่นเทาอย่างรุนแรง ภายในใจก็เกิดความซับซ้อนเกินบรรยาย

เขามาถึงห้องอาหารและมองไปเห็นเค้กชิฟฟ่อนที่ทำขึ้นอย่างประณีตบนโต๊ะ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณภีม” ป้าโสนบอกเขา “นี่คืออาหารที่เมื่อวานตอนบ่ายคุณนายลงมือทำให้คุณด้วยตัวเองค่ะ ใช้เวลาทำตั้ง 4 ชั่วโมงเลยนะคะ”

ภีมพลนั่งลงที่เก้าอี้ทานอาหารสีขาว สองมือถือเค้กและกัดเข้าปากคำแล้วคำเล่า

ป้าโสนเห็นฉากนี้แล้วประหลาดใจแต่ก็ปวดใจมากเช่นกัน

คุณภีมเคยกินอะไรไม่เรียบร้อยเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เธอรีบอุ่นนมร้อนมาให้เขาแก้วหนึ่ง “คุณภีม ทานช้าๆนะคะ”

ภีมพลกินเค้กโดยไม่พูดไม่จา

เขานึกถึงคืนนั้น ที่พ่อบ้านปวิธส่งข่าวคราวมาให้ ว่านภาลัยเก็บเค้กที่โยนลงถังขยะแล้วขึ้นมากิน...... ฉากนั้นทำเอาเขาปวดใจมาก

ป้าโสนมาที่ห้องรับแขกและพูดกับพ่อบ้านเบาๆว่า “คุณภีมกำลังกินเค้กข้ามคืน”

“โอ๊ย ทำไมต้องถึงขั้นนี้กันนะ?” พ่อบ้านร้อนใจ

คนที่มีแต่ความหยิ่งยโสนี่เขาโกรธข้ามคืนกันเลยหรืออย่างไร?

ขณะนั้น รถของนภาลัยหยุดลงที่ลานในวิลล่าเล็กๆ แห่งหนึ่งที่สร้างขึ้นเองที่ชานเมือง

เบญญาทักทายเธออย่างมีความสุขจากห้องนั่งเล่น จากนั้นก็กอดเธอที่เพิ่งลงจากรถไว้ด้วยความตื่นเต้น！

“ถ้าไม่มี GPS ฉันต้องหาที่นี่ไม่เจอแน่ๆ” นภาลัยชื่มชมทัศนียภาพโดยรอบ ไกลไปหน่อยแต่ก็เป็นวิลล่าที่สวยงามมากจริงๆ

ด้านข้างสนามหญ้ามีแม่น้ำแห่งหนึ่งที่ไม่กว้างนัก ส่วนชายฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ เป็นที่โล่งกว้างที่ปกคลุมไปด้วยวัชพืช

“ฉันบอกว่าจะไปรับ เธอก็ไม่ยอม！” เบญญาดึงแขนเธอ ผมม้วนลอนเล็กน้อยสยายยาวพร้อมกับผมหน้าม้าที่ตัดตรงเท่ากัน อีกทั้งด้านบนยังสวมที่คาดผมเขากวาง ดูคล้ายกับนางฟ้ายังไงยังงั้น

เบญญาดีใจมาก “เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนกระโปรงก่อน เธอจะเข้าไปนั่งรอข้างในหรือจะอยู่ที่ลานบ้านชื่นชมวิวทิวทัศน์ก็ได้นะ?”

นภาลัยมองเพื่อนออกทะลุปรุโปร่ง “นี่เธอยังนัดเพื่อนคนอื่นอีกด้วยหรอ?”

“ใช่! คนเยอะๆ จะได้สนุกไง!”

นภาลัยไม่พูดอะไรและมองตามเธอที่วิ่งเข้าวิลล่าไป เธอออกมาเพราะเธอแค่ไม่อยากอยู่ที่บ้าน

เบญญาเป็นคนออกแบบวิลล่าเล็กๆ แห่งนี้ด้วยตัวเอง จากนั้นก็จ้างคนมาสร้างขึ้น

ภายในแทบจะเป็นเหมือนป่าในอาณาจักรเทพนิยายเลยทีเดียว