บทที่ 117 ไม่ชอบก็ไม่ชอบ

นภาลัยรอจนรถคันนั้นจากไปไกล เธอถึงมาขึ้นรถของตัวเอง

เธอนั่งอยู่ที่ที่นั่งคนขับและหลับตาลงโดยที่ในใจรู้สึกเศร้าโศกเสียใจ เธอพยายามกำจัดอารมณ์ที่ไม่ดีพวกนั้นออกไป

ทีเอ็ม กรุ๊ป ในห้องทำงานรองประธานที่มีบุคลิกเดียวกัน

ญาณีเหม่อลอย เธอนึกถึงเช้าวันที่เจอป้านิตย์เดินออกมาจากห้องรับแขกที่เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่ากับเด็กทั้งสองคน ดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งสามคนจะไม่เลวเลยทีเดียว......

เธอรู้สึกหวาดกลัว！

นภาลัยมีลูกเป็นตัวช่วยในการทำให้ตำแหน่งคุณนายนภาของเธอมั่นคงขึ้น

แต่ที่น่ากลัวก็คือ เธอนอนด้วยกันกับภีมพลทุกคืน

และคงจะไม่ใช่แค่นอนหลับเฉยๆ แน่ๆ

ญาณีกังวลมากจนทำอะไรไม่ถูก เธอรู้สึกได้ถึงว่าตัวเองกังวลเกี่ยวกับความสุขของตัวเองอย่างมาก

เธอหยิบเอกสารฉบับหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาและโยนมันทิ้งอย่างแรง！

นุชวราที่กำลังจัดเก็บแบบฟอร์มอยู่ไม่ไกลนักตกใจจนทำตัวไม่ถูก “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ...... คุณญาณี?”

“นุชว์” ญาณีอยากจะร้องไห้ เธอพยายามควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สั่น “ถ้าสุดท้ายแล้ว คนที่ได้ยืนอยู่ข้างๆภีมพลไม่ใช่ฉัน แล้วความพยายามหลายปีมานี้ จะไปมีความหมายอะไรกัน......”

อยู่ๆ เธอก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา！

“คุณญาณี” นุชวราสงสารเธอ “คุณลองคุยกับคุณภีมดีๆ อีกครั้งก่อนดีไหมคะ? ฉันคิดว่าคุณสองคนน่าจะมีปัญหาจากการสื่อสารกันมากกว่า ฉันไม่คิดว่าเขาจะชอบนภาลัยจริงๆ หรอก”

ญาณีถอนหายใจ

“นภาลัยเป็นแค่สาวชาวบ้าน！” นุชวราอดไม่ได้ที่จะวิพากษ์วิจารณ์ “เธอเหมาะสมกับคุณภีมตรงไหนกัน? การออกแบบพวกนั้น ดูยังไงก็เป็นผลงานของคุณภีมชัดๆ！เธอก็เป็นแค่คนมาอธิบายแทนเฉยๆ ！ถ้าไม่ใช่คนตาบอด ใครๆ เขาก็ดูออก！” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

มีแค่ญาณีเท่านั้นที่รู้ว่าวิพากษ์วิจารณ์นภาลัยไปก็ไม่มีประโยชน์

นอกจากว่าเธอจะหายสาบสูญไปจากโลกนี้ ถึงจะสามารถเปลี่ยนสถานการณ์ในปัจจุบันได้

“มีเหล้าไหม?” ญาณีรู้สึกทุกข์ใจมากจริงๆ “ฉันอยากดื่มเหล้า”

นุชวราทำได้เพียงแค่เทเหล้ามาให้เธอและเกลี้ยกล่อมว่า “คุณญาณี คุณทำงานด้วยกันกับคุณภีมทุกวัน ฉันว่า การที่คุณได้อยู่ด้วยกันทุกวันแบบนี้ น่าจะทำให้คุณได้ได้เปรียบกว่าคนอื่นนะคะ ระหว่างคุณสองคนไม่น่าจะต้องอธิบายอะไรกันมากมายแล้ว”