บทที่ 12 ไม่เห็นเขาในสายตา

สองมือของภีมพลรองอยู่ที่หลังศีรษะ ริมฝีปากบางของเขาเม้มเล็กน้อยและสายตาก็จับจ้องมาที่เธออย่างไม่รู้สึกอะไร

นภาลัยรีบเอาขาที่พาดอยู่บนเอวเขาออก!

สวรรค์!

เธอคงจะไม่ได้พาดเขาไว้ทั้งคืนใช่ไหมนะ!!

นี่! มันเป็นไปได้ยังไงกัน!!

“คุณ......” นภาลัยเบิกตากว้าง เธอละอายแก่ใจมาก “ฉัน......”

เธอรีบกระโดดลงจากเตียงโดยไม่รอให้ภีมพลเอ่ยปาก จากนั้นจึงสวมรองเท้าและวิ่งไปทางประตู

ดูคล้ายกับการหนีหัวซุกหัวซุน

ใจเต้นตึกตัก ตึกตัก แก้มก็ร้อนผ่าว! ในหัวของเธอมึนงงไปหมดแล้ว!

จริงๆ ภีมพลตื่นตั้งนานแล้ว เขานอนอยู่ในท่านี้มาตั้งแต่เมื่อคืนเพื่อที่จะรอให้เธอตื่นขึ้นมาเองอย่างสุภาพบุรุษ

ผู้หญิงคนนี้เหมือนกับเป็นงูน้ำมาพันรอบเอวของเขาและรัดเอาไว้แน่นๆ แต่นึกไม่ถึงเลยว่า เขาจะไม่รู้สึกรังเกียจเลย

กลิ่นหอมอ่อนๆ ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศและทำให้สติของเขาค่อยๆ หายไป

นี่คือกลิ่นที่มีสมุนไพรผสมอยู่......

ภีมพลตื่นนอนและลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้า เขาดูเงียบสงบมากแต่จริงๆ แล้ว หลังจากที่เขาได้ลิ้มรสความงามของเธอ ในร่างกายของเขาก็ข่มความร้อนระอุเอาไว้อยู่ โดยเฉพาะเมื่อคืนนี้ ที่พวกเขานอนด้วยกันอีกครั้งหนึ่ง

ภาพบางอย่างมักจะผุดขึ้นมาในสมองบ่อยๆ เขาห่างเหินจากการมีเพศสัมพันธ์มานาน และนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าการควบคุมความต้องการทางเพศของตัวเองมันเป็นทุกข์อย่างนี้นี่เอง

เขามาที่อีกห้องหนึ่งและปิดประตูล็อคกลอน

เขาเปิดตู้และหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา จากนั้นก็ใส่ยาและฉีดเข้าเส้นเลือดที่แขนของเขาอย่างชำนาญ

เขามองดูของเหลวสีฟ้าค่อยๆ ไหลเข้าร่างกาย ใบหน้าของชายหนุ่มดูสงบเงียบ ยาตัวนี้ เขาฉีดมาหลายปีแล้ว

ในห้องครัวชั้นล่าง ——

นภาลัยกำลังทำบะหมี่มะเขือเทศผัดไข่ ซึ่งเป็นของโปรดของเด็กๆ ให้พวกเขา

ภาพเหตุการณ์ตอนตื่นนอนเมื่อเช้าก็ผุดเข้ามาในหัว อยากจะลืมก็ลืมไม่ลง! มันทำให้จิตใจของเธอว้าวุ่น ขาดสติอยู่บ่อยๆ และในตอนที่หั่นมะเขือเทศก็เกือบจะหั่นโดนมือตัวเอง

หลังจากลงมาข้างล่าง ภีมพลก็มาที่ห้องครัวเช่นกัน เดิมทีเขาคิดจะสั่งให้พ่อครัวทำอาหารที่เด็กๆ ชอบ

แต่กลับเห็นหญิงสาวคนนั้น ที่กำลังยุ่งอยู่ในครัว ข้างเตามีบะหมี่มะเขือเทศผัดไข่หอมกรุ่น 3 ชามวางอยู่ ในขณะนี้ เธอกำลังโรยต้นหอมลงในชามอยู่

ในอากาศมีกลิ่นหอมของบะหมี่โชยมา ไม่มีความมันเลี่ยนเลยแม้แต่นิดเดียว

ในตอนที่นภาลัยประคองถ้วยบะหมี่และหันหลังมา เธอก็ตกใจที่เห็นชายหนุ่มยืนอยู่ที่ทางเข้าประตู และสายตาก็กำลังจับจ้องอยู่ที่เธอ

เธอตกใจและพยายามตั้งสติ จากนั้นจึงเม้มปากสีชมพูของเธอ เธอยังไม่คิดที่จะคุยกับเขา!

เธอประคองชามเดินออกมาจากห้องครัวและค่อยๆ วางบะหมี่ลงบนโต๊ะ