บทที่ 120 ภีมพลเปิดบาดแผลของตัวเอง

สภาพแวดล้อมที่ดาดฟ้าดีมากๆ รั้วเหล็กที่มีลวดลายแกะสลักอยู่ถูกพันด้วยสายไฟประดับที่ส่องแสงเป็นประกาย ที่มุมมีกระถางบอนไซประดับตกแต่งอย่างสวยงาม

คืนนี้ ดวงดาวสว่างไสวเต็มท้องฟ้า สวยงามจนทำให้คนหลงใหลมัวเมา ลมยามเย็นก็พัดเอากลิ่นหอมของกุหลาบมาโดนใบหน้า

“วันนี้ฉันเอาเวชระเบียนมาวิเคราะห์จะสำคัญอีกครั้ง” นภาลัยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ในมุมมองของแพทย์ “ถ้าใช้การผ่าตัดปลูกถ่ายผิวหนังกับรอยแผลเก่า จะทำให้ผู้ป่วยเจ็บปวดมาก และถ้าใช้การทำเลเซอร์ ผลของมันก็ดูจะพอๆ กัน”

พ่อบ้านนำน้ำชาและผลไม้มาให้ นภาลัยกับภีมพลก็นั่งลงตรงข้ามโต๊ะ

“แล้วคุณมีข้อเสนออะไรที่ดีกว่านี้ไหม?” ภีมพลยกถ้วยน้ำชาขึ้นมามองอย่างละเอียด “ถ้ารักษาแผลแม่ผมได้ ผมจะให้คุณหนึ่งพันล้าน”

นภาลัยไม่ชอบวิธีการพูดคุยของเขา “มีเงินแล้วสุดยอดหรอ?”

“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น” ภีมพลพูดด้วยความจริงใจ “ตำแหน่งคุณนายนภาก็ยกให้คุณแล้ว นอกจากเงิน ผมก็ไม่รู้ว่าจะให้อะไรคุณได้อีก”

“เรื่องค่าตอบแทนไว้ค่อยว่ากัน คุณจำเรื่องที่คุณพูดวันนี้ให้ได้ก่อนเถอะ” นภาลัยพลิกดูสมุดบันทึก “คุณบอกว่าแม่ของคุณไม่เคยเปิดบาดแผลมาก่อน อีกทั้งยังปิดแผลอย่างแน่นหนามาตลอดทั้งปี แม้แต่ตอนที่อยู่ในวิลล่าของตัวเอง”

“ใช่”

“เธอจะต้องรู้สึกด้อยแน่ๆ” เธอพูด “ถึงได้ไม่ยอมให้ใครได้เห็นบาดแผลทั้งตัวของเธอได้อย่างง่ายดาย”

“อืม”

“ดังนั้น ฉันจำเป็นต้องแก้ปัญหาแรกก่อน นั่นก็คือให้เธอเชื่อใจฉัน” สายตาของนภาลัยมองทอดยาวไปและพูดอย่างช้าๆ “แต่การจะให้เธอไว้วางใจฉันก็ยากมากเพราะเธอเคยได้รับการรักษาและรู้สึกผิดหวังกับหมอมาก่อน”

ในข้อมูลเขียนเอาไว้อย่างชัดเจนว่ามีหมอรักษาเธอมาแล้วถึง 11 คน แต่กลับไม่ได้รับผลลัพธ์ที่ดีกลับมาเลย และคนสุดท้ายก็ถูกคะนึงนิตย์เตะออกไปด้วยความอารมณ์ร้อน

นภาลัยเอ่ย “แม่คุณไม่ชอบฉัน”

ภีมพลก็คิดถึงปัญหานี้เช่นกัน

“ในระหว่างกระบวนการรักษาแผลอาจจะเกิดอาการ Hyperplasia ขึ้น” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “จำเป็นต้องใช้ยายับยั้งการเกิดหนังกำพร้าจำนวนหนึ่ง ส่วนที่เว้าลงไปเหล่านั้น ก็จำเป็นต้องเติมให้เต็ม ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เคยเห็นว่าส่วนที่เว้าลงไปลึกแค่ไหน แต่ฉันสามารถศึกษาหายาที่จะใช้รักษาได้”