บทที่ 125 ไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีกต่อไปแล้ว！

คะนึงนิตย์เดินออกจากห้องนั่งเล่นโดยไม่หันกลับมามอง

นภาลัยกำลังจะเดินตามไปแต่กลับถูกภีมพลจับแขนของเธอเอาไว้เพื่อให้หยุดเดิน

เขาเป็นห่วงเธอ

“ไม่เป็นไรหรอก” เธอมองเขาด้วยดวงตาดำดั่งหมอกในยามกลางคืนและรอยยิ้มที่สง่างาม “กลางวันแสกๆ ยังจะกลัวว่าฉันจะโดนกินอีกหรอ?

พูดจบเธอก็ปัดมือเขาออกเบาๆ

นภาลัยเดินออกจากห้องรับแขก ลมแผ่วเบาระลอกหนึ่งพัดเอากลิ่นหอมของดอกไม้ลอยไปทั่ว ท้องฟ้าสีฟ้ามีเมฆขาวลอยอยู่จำนวนหนึ่ง ช่างเป็นช่วงที่ดูปลอดภัยและสงบสุขจริงๆ แต่คะนึงนิตย์กลับหาเรื่องใส่ตัวเอง

ภีมพลพาเด็กๆ มาเล่นเกมที่ลานบ้าน แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขากำลังคอยสังเกตอยู่

ที่ลานบ้านในรีพัลส์เบย์ วิลล่า ถนนบนสนามหญ้าหลายสายปูด้วยหินกรวดดูโดดเด่นงดงาม ซึ่งปลายทางของมันได้นำไปสู่บันได 3 ขั้น ที่ใช้ไม้จันทน์ปูพื้นและมีเถาวัลย์พันรอบ นอกจากนั้นยังมีบอนไซล้ำค่า ที่ได้รับการตัดตกแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย โต๊ะน้ำชา โซฟา ทุกอย่างล้วนมีพร้อม

คะนึงนิตย์สวมหมวกปีกกว้างใบใหญ่ที่สั่งทำขึ้นและเดินตรงไปนั่งท่ามกลางแสงแดด

นภาลัยยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะน้ำชาและมมองดูเธออย่างสงบ

“นั่งซะสิ！” จริงๆ แล้วคะนึงนิตย์ไม่อยากเรียกเธอแต่เพราะหมวกบัง ถ้าไม่เงยหน้าขึ้นก็เห็นหน้านภาลัยไม่ชัด

นภาลัยรู้สึกได้ถึงความเกลียดชังของเธอแต่ก็นั่งลงอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ฉันชอบแชมป์กับขวัญข้าว แต่ไม่ชอบเธอ” คะนึงนิตย์พูดออกมาตรงๆ

“ฉันรู้ค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงปกติ “ว่าท่านมองญาณีเป็นลูกสะใภ้มาตลอด แต่น่าเสียดายนะคะ ที่เธอไม่ได้เป็น”

คะนึงนิตย์พูดเสียงดังขึ้นในทันที “เธอคงภูมิใจมากสินะ? ！”

“ก็ไม่ถึงกับภูมิใจนะคะ ฉันเพียงแค่บอกให้ท่านยอมรับความจริงเฉยๆ” นภาลัยยิ้มและพูดอย่างไม่ใส่ใจ “การแต่งงานคือไอเดียของลูกชายคุณ”

คะนึงนิตย์ไม่พอใจมาก “สักวันนึงภีมพลจะรู้ว่าการแต่งงานกับคนที่ไม่เหมาะสมกันสักอย่างมันคือเรื่องตลก！”

ภีมพลคอยเฝ้ารอ และมองดูอยู่ไม่ไกลนัก

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกันอยู่ แต่ที่รู้แน่ๆ ก็คือ แม่จะต้องพูดไม่ดีแน่ๆ

แล้วนภาลัยล่ะ? เธอนั่งอย่างไม่ต่ำต้อยไม่สูงส่ง แต่ก็ไม่รู้ว่าเธออะไรไปบ้าง

“เธอไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีกต่อไปแล้ว เพราะที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ！” คะนึงนิตย์มองบนและขี้เกียจพูดเรื่องไร้สาระกับเธอ

จริงๆ แล้ว นภาลัยยังอยากพูดอะไรอีก แต่เธอกลับส่งเสียงหึ แล้วลุกขึ้นเดินจากไป