บทที่ 126 ภาพอันอบอุ่นของรีพัลส์เบย์ วิลล่า

บรรยากาศของห้องหนังสือแตกต่างไปมาก ช่างเป็นสถานที่ที่ดูเคร่งครัดรอบคอบจนทำให้คนหายใจไม่ออก

ถึงแม้ว่าภีมพลยังหนุ่ม แต่ท่าทางน่าเกรงขามของเขานั้นกลับทำให้ดูเหมือนชายชราอายุ 80 ปี

เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือและมองเธออย่างลึกซึ้ง

นภาลัยเดินไปทางเขา

เขายื่นสัญญาฉบับหนึ่งให้เธอ “คุณลองดูก่อน”

นภาลัยนภาลัยหยุดยืนและยื่นมือออกไปรับ เธออ่านตั้งแต่ต้นจนจบ เนื้อหาในนั้นเรียบง่ายและชัดเจน

“ถ้าคุณคิดว่าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นได้เลยนะ 1,000 ล้าน ไม่ขาดเลยแม้แต่นิดเดียว” ภีมพลพูดเสียงต่ำ

นภาลัยไปแปลกใจเลยเพราะรมิตา เภสัชกรที่มีชื่อเสียงควรค่าแก่เงินจำนวนนี้

เงิน 1,000 พันล้านนี้ มากพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความเชื่อใจที่เขามีต่อเธอ

“ขอปากกาหน่อย！” เธอยื่นมือ

ภีมพลยื่นปากกาให้

นภาลัยรับมาและเซ็นชื่อลงที่ด้านข้างของตราประทับส่วนตัวของภีมพล และสัญญาฉบับนี้ ก็มีผลอย่างเป็นทางการ

“แม่ผมไม่ชอบคุณ” เขาถามตรงๆ “แล้วคุณจะเข้าหาเธอยังไง?”

“ฉันมีวิธีของฉันอยู่แล้ว”

ภีมพลเลือกที่จะเชื่อเธอและไม่ถามอะไรต่อ

นภาลัยเห็นเขาลุกขึ้นยืนและออกไปจากห้องหนังสือ เธอรู้สึกหนักใจเพราะถึงแม้ว่าเธอไม่อยากจะทำให้เขาผิดหวัง แต่เรื่องนี้ดูท่าว่าจะไม่ง่ายเลย

ภีมพลเข้าไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำ

ภีมพลนึกถึงเรื่องที่ไวศิษฎ์เข้าวงการบันเทิงแล้วลมหายใจเย็นยะเยือก เขาต้องการดูว่าไวศิษฎ์คนนี้ จะมีกลอุบายอะไรต่อไป เพราะในข่าวล้วนมีแต่ภาพของเขาเต็มไปหมดทุกที่！

รีพัลส์เบย์ วิลล่า

อาหารเย็นวันนี้ ไม่เคยมีมากมายเท่านี้มาก่อน คะนึงนิตย์ไม่ได้ถามเด็กๆ ว่าอยากกินอะไร เธอได้แต่สั่งให้เชฟที่เก่งที่สุดทำอาหารที่หรูที่สุดและอร่อยที่สุดมา

ผ้าไหมเห็นอาหารน่าทานเต็มโต๊ะก็ทั้งดีใจและประหลาดใจ นานแล้วที่ไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

ฟัวกราส์ หอยเป๋าฮื้อ กุ้งก้ามกราม หัวสิงโต หมูสามชั้นราดน้ำแดง ซุปซานเจิน......