บทที่ 128 อาจารย์และลูกศิษย์ได้พบกัน

ไม่เช่นนั้น ผู้หญิงที่ตกหลุมรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้นก็จะต้องมีมากมายนับไม่ถ้วนแน่ๆ

นภาลัยคิดเอาเองว่าตัวเองมีสมาธิดีมาก

ภีมพลหลับตาแต่ยังนอนไม่หลับ เขากำลังรอให้เธอขึ้นเตียง เขาขอเพียงแค่ได้ดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ เขาถึงจะสบายใจ

เขาเคยชินกับอัตราการเต้นของหัวใจเธอแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

นภาลัยที่แทบจะไม่ได้นอนเลยทั้งคืนก็ขับรถออกไปแต่เช้าตรู่ แม้แต่ข้าวเช้าก็ไม่ได้กิน

เมื่อภีมพลตื่นขึ้นก็พบว่าข้างๆ ว่างเปล่า ไม่มีคนอยู่แล้ว

ภีมพลแววตาเศร้าหมองและภายในใจก็ว่างเปล่า

หลังจากลงไปข้างล่าง ——

“คุณภีม ฉันต้มบะหมี่ไว้ให้คุณค่ะ ลองชิมสักหน่อยไหมคะ?” ป้าโสนถามด้วยความเป็นห่วง “ฉันทำตามกระบวนการที่ปกติคุณนภาทำเลยค่ะ อัตราส่วนต่างๆ ของวัตถุดิบก็ไม่ได้เปลี่ยนเลย รสชาติและสีสันก็ดูแล้วเหมือนกันเลยค่ะ”

ภีมพลสบตาเธอ จากนั้นก็เดินไปที่ห้องอาหาร

เขานั่งลงที่เก้าอี้ทานอาหารสีขาว ป้าโสนตักบะหมี่มาให้ด้วยความดีใจ และส่งตะเกียบคู่หนึ่งให้กับเขา จากนั้นก็ไปยืนอยู่ด้านข้างและเฝ้ามองเขาด้วยความคาดหวัง

ภีมพลสังเกตดู สีสันของบะหมี่เหมือนกันกับที่นภาลัยทำไม่มีผิด

เขาคีบบะหมี่คำเล็กๆ เข้าปาก เคี้ยวอย่างละเอียดไม่กี่ครั้งและกลืนลงไป

ป้าโสนหัวใจพองโตด้วยความปลื้มปิติยินดี

ยอดเยี่ยมไปเลย！ในที่สุดคุณภีมก็กินอาหารที่เธอทำได้แล้ว！

แต่ในวินาทีถัดมา ภีมพลก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาวางตะเกียบลงและเดินไปอาเจียนลงถังขยะ！

ป้าโสนตกใจมากและรีบไปหยิบผ้าขนหนูและนำยาบ้วนปากมาให้เขา

ในท้องของเขาปั่นป่วน！คลื่นไส้และทรมาน！เป็นจังหวะที่แม้แต่กระเพาะของเขาก็อยากจะอาเจียนเอามันออกมา！

“ขอโทษค่ะคุณภีม ขอโทษจริงๆ ค่ะ” ป้าโสนตื่นตระหนกตกใจ เธอไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะถูกดุ แต่เป็นห่วงว่าจะไปกระตุ้นอาการกระเพาะของเขา “ขอโทษค่ะคุณภีม เป็นอะไรมากไหมคะ? ไปโรงพยาบาลไหมคะ? เดี๋ยวฉันโทรไปหาคุณหมอกรินทร์นะคะ！”

“ไม่ต้อง” ภีมพลอาเจียนไปด้วยและยกมือขึ้นโบกไปด้วยเพื่อแสดงว่าไม่ใช่เรื่องของเธอ

ป้าโสนงงมาก ทำไมตัวเองเรียนรู้วิธีการทุกอย่างมาจากคุณนายนภาแต่ก็ยังไม่สำเร็จ?

สามนาทีถัดมา......