บทที่ 131 ให้เวลาแค่สิบวัน

“ไม่ใช่คุณแม่ แต่เป็นคุณหมอรมิตาต่างหาก” แชมป์รีบเตือน “เธอต้องจำไว้ให้ดีนะ”

“ใช่” กรินทร์กังวล “ห้ามเผยความลับเด็ดขาด ไม่งั้นทุกอย่างจะล้มเหลว”

“อืม” ขวัญข้าวพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “หนูจะจำไว้ค่ะ”

กรินทร์ลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ “งั้นฉันขอตัวก่อนนะ ที่เหลือฝากพวกเธอด้วยละกัน ฉันจะรอข่าวดีจากพวกเธอนะ”

“วางใจเถอะ พวกเราจะพูดให้คุณยายยอมเอง”

5 นาทีต่อมา...

ในห้องนั่งเล่นเรียบง่ายและหรูหราชั้นบนเงียบเสียจนได้ยินเสียงเข็มตกลงพื้น

ผ้าไหมนั่งยองๆ อยู่ข้างคะนึงนิตย์ จับมือเธอราวกับเป็นลูกสาวและโน้มน้าวใจอย่างอดทน “คุณนาย ไม่อยากสวมชุดกระโปรงเต้นแล้วเหรอคะ? คุณนายชอบเต้นมากตอนยังวัยรุ่น”

“รมิตาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?” คะนึงนิตย์เกินความรู้สึกขัดแย้งภายในจิตใจ “ฉันไม่ชอบความผิดหวังหลังจากที่คาดหวัง สำหรับฉันแล้ว...มันคือความสิ้นหวัง” อันที่จริงเธอรู้สึกอยากจะมีมันเช่นกัน เพียงแต่เธอไม่กล้าพอ

ในขณะนั้นเอง เด็กๆ เดินมาถึงหน้าประตูห้อง

“คุณยาย”

คะนึงนิตย์เหลือบมอง ผ้าไหมเองก็ยืดตัวขึ้น ก่อนที่เด็กๆ จะวิ่งกรูเข้าไปอย่างมีความสุข

ผ้าไฟรีบไปหยิบขนมทันที

“คุณยาย เมื่อกี้เราได้ยินสิ่งที่พี่ผ้าไหมพูดกับคุณยายโดยไม่ได้ตั้งใจแล้ว”

“คุณยาย ทำไมถึงไม่ยอมรับการรักษาล่ะ? เดี๋ยวนี้การแพทย์ก้าวหน้าไปมาก ทุกอย่างสามารถเป็นไปได้” ขวัญข้าวเอียงศีรษะเล็กน้อย “คุณยายร่างกายแข็งแรง ถ้ารักษาหาย คุณยายอาจจะได้เป็นนางฟ้าเลยนะคะ”

คะนึงนิตย์ฟังแล้วไม่ชอบใจสักเท่าไร เธอยังห่างจากคำว่านางฟ้าอีกเยอะ!

เธอมันเป็นปีศาจที่มีแผลเป็นน่าเกลียดเต็มตัวต่างหาก!

แต่เมื่อต้องเผชิญกับเด็กไร้เดียงสาและร่าเริง เธอที่ปกติมักจะใจร้ายกลับพูดอะไรไม่ออก เธอจึงเงียบเป็นเวลาเนิ่นนาน

ชอบเด็กทั้งสองคน แต่ยอมรับนภาลัยไม่ได้

เธอมักจะคิดอยู่เสมอว่าหากเป็นลูกที่เกิดจากญาณี ทุกอย่างคงจะสมบูรณ์แบบ

“พวกเธอคิดว่ายายควรจะรักษาเหมือนกันใช่ไหม?” ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ เธอก็ถามกลับแบบนี้

คำพูดนั้นทำให้ผ้าไหมที่กำลังยกจานขนมตกใจ คุณนายตั้งใจจะรักษา!