บทที่ 132 ลูกชายแท้ๆ!

“ถ้าเธอรู้ว่าเป็นฉัน เธอคงปฏิเสธแน่” นภาลัยรู้ตัวเองดี “เธอไม่อยากเจอฉัน เธอไม่ชอบฉัน แต่ฉันอยากรักษาเธอให้หาย”

“สิบวันมันสั้นมากเลยนะ” กรินทร์ขมวดคิ้ว “ลองเข้าไปก่อน ถึงเวลานั้นค่อยลองขอเวลาเพิ่ม”

นภาลัยเริ่มวิเคราะห์ “ถ้าเธอไม่ระแวงพวกเรา ทำให้เราได้เห็นผิวบนร่างจริงๆ ของเธอ ฉันคิดว่ามันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ขอแค่รักษาร่างกายให้หายดี การรักษาจิตใจก็ไม่ใช่เรื่องยาก”

เมื่อก่อนกรินทร์เองก็ไม่เคยเห็นผิวทั้งร่างกายของคะนึงนิตย์มาก่อน ยังไงซะเขาก็เป็นผู้ชาย

แต่เขาเคยเห็นมือของเธอ มันมีรอยไหม้อย่างรุนแรง

อาจารย์และลูกศิษย์กำลังคุยกันอยู่ในรถเพื่อใช้เวลาสิบวันนี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด พวกเขาจึงตัดสินใจสละเวลาพักผ่อน

ในที่สุดรถก็จอดที่รีพัลส์เบย์ ห้องชั้นบนถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยไว้

ห้องนอนของกรินทร์อยู่ถัดจากห้องนอนของรมิตา และมีการจัดห้องวิจัยยาขนาดใหญ่ตั้งอยู่

หลังจากที่รถหยุด พ่อบ้านกับผ้าไหมออกมาช่วยขนอุปกรณ์ทางการแพทย์

ทั้งหมดนี้เป็นยาที่ใช้ในการวิจัย

ที่ระเบียงชั้นสอง ตาข่ายป้องกันที่สูงจะดูไม่ค่อยป้องกันมากนัก

แชมป์และขวัญข้าวนั่งยอง ๆ อยู่หน้ากระถางต้นไม้เขียวชอุ่ม มองดูที่สนาม สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ผู้หญิงในชุดสีดำและหน้ากากสีดำ

“คุณแม่เท่จังเลย!”

“พี่ว่าคุณยายจะจำได้หรือเปล่านะ?” ขวัญข้าวถามขึ้นอย่างสงสัย

“ไม่หรอก” แชมป์จับมือขวัญข้าว “ขอแค่พวกเราไม่เปิดเผยความลับ คุณยายก็จะไม่สงสัย” หัวของเด็กน้อยส่ายไปส่ายมา “อีกอย่างพวกเรายังมีอีกวิธีหนึ่ง!”

“วิธีอะไรเหรอ?”

“ไปเถอะ เดี๋ยวก็รู้เอง” แชมป์จูงมือน้องสาวเดินลงไปชั้นล่าง

คนใช้และพ่อบ้านช่วยกันขนของขึ้นชั้นบน เจ้าตัวเล็กสองคนยังหลีกทางขึ้นบันไดให้พวกเขาอีกด้วย