บทที่ 138 พ่อคนขี้หึง

ภีมพลไม่พูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป เขาหันหลังเดินจากไป

ในห้องวิจัยยาขนาดใหญ่ อาจารย์และเด็กฝึกงานในชุดปลอดเชื้อพูดไม่ออก เขาต้องการทำอะไรกันแน่?

กรินทร์หันไปมองเธอและพูดด้วยเสียงต่ำ “เขารักคุณจริงๆ”

รมิตาส่ายหัว “ฉันไม่เห็นว่าจะเป็นแบบนั้นเลย” เธอหันกลับมาและเดินเข้าไปในงานวิจัย ก่อนจะกระซิบต่อว่า “ฉันรู้สึกว่าเขาจะสร้างความวุ่นวายที่นี่มากกว่า มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องอยู่ต่อ?”

“ไม่จริงหรอกครับ เพราะท้ายที่สุดแล้ว คุณภีมก็รู้ว่าแม่ของเขาคิดยังไงกับคุณ เขาเองก็คงจะอยากให้แม่หายดีเหมือนกัน” กรินทร์คิดกับตัวเอง “ที่เขาอยู่ต่อคงเพราะจะปกป้องคุณหรือเปล่า?”

หญิงสาวไม่ต้องการที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอเริ่มเล่นหลอดยาในมือของตัวเอง

ชั้นล่าง

คะนึงนิตย์ซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาได้ยินคำบอกกล่าวของผ้าไหม จึงลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ “จริงเหรอ?เธอแน่ใจหรือว่าได้ยินถูกต้อง? เขาพูดอย่างนั้นเหรอ?”

“จริงที่สุดเลยค่ะ” ผ้าไหมเลิกคิ้วด้วยความยินดี “ฉันไม่ใช่คนเดียวที่ได้ยินเรื่องนี้ แต่หมอรมิตากับหมอกรินทร์ก็ได้ยินเหมือนกันค่ะ!”

คะนึงนิตย์ไม่เข้าใจอยู่นาน ทำไมจู่ๆ ลูกชายของเขาถึงยอมอยู่ที่นี่?

“คุณนาย” ผ้าไหมรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงแขนของเธอ “คุณภีมห่วงคุณมากนะคะ!เขาจ้างหมอสองคนมารักษาคุณ แถมยังกลับมาที่นี่ทุกคืนเพื่อดูสถานการณ์ ช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งจริงๆ!”

ใช่ คะนึงนิตย์รู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก

ตั้งแต่เธอวางแผนที่จะจับคู่ลูกชายกับญาณี ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็ละเอียดอ่อน มากขึ้น แต่เขากลับเสนอตัวอยู่ต่อโดยไม่คาดคิด

“แล้วทำไมเธอถึงยังยืนอยู่อีก ไปจัดการให้เขาซะ!” คะนึงนิตย์มีความสุขมาก “ถามเขาว่าต้องการห้องไหน ให้เขาเลือกเองเลย! ต้องเตรียมอะไรอีกก็ไปบอกพ่อบ้าน สิบวันถือว่านานอยู่ อย่าให้เขาต้องลำบากเด็ดขาด”

“โอเค ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”

นอกประตูชั้นบน ภีมพลยืนอยู่หน้าห้องนอนที่มีป้ายแขวนว่า...ห้องนอนรมิตา

ถัดจากนั้นเป็นห้องนอนของกรินทร์

ดังนั้นเขาจึงชี้ไปที่ห้องนอนของกรินทร์และพูดกับผ้าไหมอย่างใจเย็นว่า "ฉันต้องการพักห้องนี้"

ผ้าไหมเตือนอย่างใจดี “คุณภีม นี่เป็นห้องของหมอกรินทร์ คุณพักห้องข้างๆ เขาก็ได้ค่ะ”

“ฉันบอกว่าฉันต้องการห้องของเขา” ภีมพลพูดอย่างใจเย็น “เธอไม่เข้าใจเหรอ?” พลังยับยั้งนั้นไม่อาจเพิกเฉยได้

“โอเคค่ะ” ผ้าไหมงุนงง เธอได้แต่ทำตามคำสั่ง “ฉันจะหาคนมาเปลี่ยนให้คุณทันที”

สักพักพ่อบ้านก็เคาะประตูเข้ามาในห้องวิจัยยา