บทที่ 141 เปลี่ยนเป็นเธอที่หึงแทน

นิ้วของภีมพลแข็งท่อเล็กน้อยเมื่อรับเอกสาร เขาหันไปมองผู้หญิงที่กำลังวิจัยยาอยู่ไม่ไกล ซึ่งมองเห็นแต่ด้านหลัง

เขาเห็นกรินทร์เช็ดหลังมือของเธอด้วยผ้าเช็ดหน้า ยามันบินออกมาหรือไง?

ท่าทางแบบนี้...มันทิ่มแทงตามาก!

ญาณีมองตามสายตาของเขาไปจนรู้สึกสับสน นี่มันเรื่องอะไรกัน?

เมื่อเขามองไปที่ภีมพลอีกครั้ง ปรากฏว่าเขาได้ถอนสายตาออกไปแล้ว

เขาก้มมองดูเอกสาร ผู้ชายหล่อ ๆ ไม่ว่าพวกเขาจะมองจากมุมไหน พวกเขาก็หล่อกันหมด

ภีมพลรู้ว่าวดอลลาร์ศสามารถจัดการเอกสารนี้ได้โดยที่ไม่ต้องส่งมอบให้คุณญาณีต้องมีแผนการอะไรแน่ๆ เขามั่นใจ

“พวกเขามาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?” ญาณีถามอย่างสงสัย ดูเหมือนว่าคนพวกนั้นจะเป็นหมอ

ภีมพลตอบว่า “วิจัยยารักษาแผลไหม้ของแม่ผมน่ะ”

ญาณีเดินไปหากรินทร์และรมิตาทันที มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อยและเธอพูดด้วยน้ำเสียงราวกับคุณนายของบ้าน

“ขอบคุณที่พยายามอย่างหนักนะคะ ”

“นภาลัยยิ้มเยาะภายใต้หน้ากาก เธอเปลี่ยนเสียงและถามว่า คุณเป็นใครเหรอคะ? ทำไมต้องมาขอบคุณด้วย? หรือว่าคุณคือคุณนาย ”

“...” ญาณีหดตัว เธอพูดไม่ออกและอึดอัดอย่างมาก

กรินทร์หยุดทำงานและหันกลับมา

“คุณญาณี คุณภีมได้ขอบคุณเราไปแล้ว เราทำไปเพราะได้รับเงินตอบแทน ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องแสดงความขอบคุณหรอกครับ แค่อย่ารบกวนงานของเราก็พอ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เธอจึงยิ่งอึดอัดมากขึ้นไปอีก แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ไม่น้อยลงแต่อย่างใด

ดังนั้นเธอจึงกลับไปที่โต๊ะของภีมพลด้วยรอยยิ้มและรอให้เขาตรวจสอบเอกสารต่อ

ญาณีรู้จักกรินทร์ก็จริง แต่ผู้หญิงข้างๆ ... เธอเป็นใคร? ทำไมต้องใส่หน้ากาก? เธอมีข้อสงสัยมากมาย

ในตอนท้าย เธอจึงถามขึ้น

“หมอกรินทร์ เธอคือใครเหรอคะ?”

“เธอเป็นอาจารย์ของผมน่ะครับ” กรินทร์ตอบขณะที่กำลังยุ่งอยู่ “เธอชื่อรมิตา”

สิ่งนี้ทำให้เธอตกใจมาก อาจารย์ของเขายังเด็กมากขนาดนี้เนี่ยนะ?

ต้องรู้ก่อนว่ากรินทร์มีชื่อเสียงด้านการแพทย์

เขาเป็นแพทย์อัจฉริยะที่อายุน้อยที่สุดที่พัฒนายามามากมายเพื่อประโยชน์ของมนุษยชาติ