บทที่ 140 คุณนายนิตย์ผู้ปิดหูปิดตา

“หนูคิดว่ามันเหมาะกับคุณป้าค่ะ ช่วยให้คุณป้านอนหลับสบาย หนูเลยซื้อมาให้” ญาณียื่นตะกร้าให้ผ้าไหมและสั่งว่า “อย่าลืมชงให้คุณป้าดื่มคืนละหนึ่งซองนะ”

“ค่ะ คุณญาณี” ผ้าไหมตอบอย่างสงบโดยไม่เงยหน้ามอง

เธอคิดว่าคุณญาณีเป็นบุคคลที่สาม คุณภีมและคุณนายนภามีความสุข แถมพวกเขายังมีลูกกันแล้วด้วย

ทำไมเธอถึงยังมาขัดขวางถึงที่นี่ล่ะ?

จากนั้นญาณีนั่งลงบนโซฟากับคะนึงนิตย์

“ญาณี อยู่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันก่อนดีไหม?” เธอจับมือและพูดอย่างลึกลับ “ภีมอยู่ที่นี่ด้วยนะ”

รอยยิ้มฉายขึ้นบนใบหน้าของเธอ “หนูรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ค่ะ มีเอกสารที่ต้องให้เขาเซ็น”

“เขา...เขาจะอยู่ที่นี่สิบวัน” หญิงวัยกลางคนก็ดีใจมากเช่นกัน “นานมากแล้วเขาไม่ได้อยู่กับฉันแบบนี้ ถ้าเธอว่างก็ควรจะมาที่นี่บ่อยๆ นะ” เธอพูดอย่างมีความหมาย

จากนั้นเธอก็ลืมตาขึ้นมองพ่อบ้าน “พ่อบ้าน ญาณีจะอยู่ทานมื้อเที่ยงที่นี่ด้วยกัน เอาเมนูมาให้เธอดูหน่อยสิ!”

“ครับผม”

ญาณีรู้สึกตื่นเต้นในใจ แต่เธอก็ยังทำตัวสุภาพมาก “จะรบกวนเกินไปไหมคะ?”

“ไม่แน่นอน ไม่ช้าก็เร็วเราทุกคนจะเป็นครอบครัวเดียวกัน” คะนึงนิตย์จับมือเธอและถามด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “เธอกับภีมไม่ได้อยู่ด้วยกันมานานแล้ว เป็นโอกาสที่หายาก ดังนั้นเราควรจะมีช่วงเวลาที่ดีร่วมกันนะ”

แล้วนภาลัยอยู่ด้วยหรือเปล่า?

เพื่อให้ได้คำตอบที่ถูกต้อง ญาณีจึงถามขึ้น “คุณป้า นภาลัยไม่อยู่ที่นี่เหรอคะ?”

“เธอไม่ได้มา” ใบหน้าของคะนึงนิตย์เปลี่ยนไป แม้แต่น้ำเสียงของเธอก็เย็นลงเล็กน้อย “ฉันบอกเธอไปว่าที่นี่ไม่ต้อนรับ”

นภาลัยจะไม่เจอกับภีมพลในอีกสิบวันเหรอ?

ญาณีได้ยินละหัวใจของเธอก็หวานราวกับน้ำผึ้ง

ทั้งสองคุยกันที่ชั้นล่าง

คะนึงนิตย์เหลือบมองเอกสารในมือและพูดกับเธอว่า “ขึ้นไปหาภีมสิ เขาทำงานที่ชั้นบน”

“ได้ค่ะ” เธอลุกขึ้นอย่างนุ่มนวลและโค้งคำนับอย่างสุภาพ “คุณป้า งั้นหนูขึ้นไปก่อนนะคะ”

“ไปสิ”

คะนึงนิตย์ตั้งหน้าตั้งตารอที่พวกเขาจะได้พบ และยิ่งคาดหวังให้พวกเขาคบกันสักที