บทที่ 143 ไวศิษฎ์ช่างน่าตลก

ยังไงซะเธอก็เป็นแม่ของเขา หากเขาอยากได้ผลลัพธ์ที่ดี เขาต้องไม่เอาความเรื่องนี้ต่อไปแน่ๆ

เขาถามอย่างเคร่งขรึม “แล้วหลังจากสิบวันล่ะ? แม่ผมบอกว่าสิบวันนี้เป็นเพียงการรักษามือขวาของเธอ”

“หลังจากสิบวัน ฉันจะต้องได้รับความไว้วางใจจากเธออย่างสมบูรณ์ ดังนั้นฉันสามารถอยู่คนเดียวได้ ส่วนกรินทร์ไปก็ทำงานของตัวเองได้” เธอคิดอยู่แล้วเกี่ยวกับเรื่องนี้

เมื่อได้ยินดังนั้น ภีมพลก็โล่งใจ “โอเค งั้นคุณทำงานไปเถอะ ผมก็จะทำงานเหมือนกัน”

เขาหันกลับไปที่โต๊ะทำงานของตนเอง

หมอสองคนกำลังยุ่งอยู่ไม่ไกล และทั้งสามคนอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ดังนั้นจึงดูแปลกไปสักหน่อย

วันนี้อากาศดี

ตั้งแต่เปิดกล้องมีหลายฉากที่ต้องถ่ายทำ

รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของไวศิษฎ์นั้นร้ายกาจและมีเสน่ห์มาก ซึ่งสอดคล้องกับตัวเอกชายในนวนิยายต้นฉบับ

ในตอนเข้าวงการบันเทิงครั้งแรกของเขา ทุกอย่างดูใหม่ไปเสียหมด ในทุกๆ วันเขามักจะซื้อเครื่องดื่มให้ลูกทีม ในกองและแม้แต่ผู้ช่วยก็เช่นกัน เขาจึงเป็นที่นิยมอย่างมากในทีมด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตนและภาพลักษณ์ที่สุภาพ

ส่วนเขมินทราอยู่ในแนวหน้ามาช้านาน จนลืมไปแล้วว่าเธออ่อนน้อมถ่อมตนครั้งล่าสุดในวงการตั้งแต่เมื่อไร แม้แต่การดื่มน้ำ ผู้ช่วยก็ต้องเปิดฝาขวดให้ เธอเคยชินกับการที่คนอื่นคอยทำเรื่องต่างๆ ให้ แต่ไม่มีใครกล้าเปิดโปงเธอ เพราะทุกคนต่างคาดหวังอยากได้เงินของเธอนั่นเอง

“ฉากที่สาม นักแสดงทุกคนโปรดเตรียมตัวด้วย!”

ผู้ช่วยรีบถอดผ้าห่มบางๆ ที่คลุมขาของเขมินทราออกอย่างรวดเร็ว และช่วยพยุงเธอลุกขึ้นจากเก้าอี้นั่งเล่นใต้ร่มกันแดด

เธอเดินบนรองเท้าส้นสูงไปยังกล้องที่ปรับแต่งแล้ว

ไวศิษฎ์ล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋าและก้าวไปทางเขมินทรา ก่อนจะยืนอยู่ข้างหน้าเธอและมองดูเธอเบา ๆ

ออร่าของเขมินทรานั้นเปล่งประกายมาก เธอเชิดคางอันหยิ่งผยองขึ้นแล้วถามว่า “คุณจำบทได้หรือเปล่า? ฉันแสดงเทคเดียวผ่านตลอด ฉันไม่อยากเสียเวลา”

“ฉากนี้มีซีนจูบด้วยนะ” ดวงตาของเขามีรอยยิ้ม

หญิงสาวขมวดคิ้ว “มีฉากจูบ แต่คุณไม่ได้รับอนุญาตให้แลบลิ้นออกมานะ อย่าพยายามเอาเปรียบฉันล่ะ”

แต่เขากลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว เอื้อมมือออกและปิดจมูกพลางขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ช่วยไปแปรงฟันก่อน ก่อนด้วยนะครับ กลิ่นในปากของคุณมากแรงไปหน่อย ผมทนมาสองฉากแล้ว”

“…” อกของเขมินทราแทบระเบิด เธอเห็นความชั่วร้ายลึกๆ ในดวงตาของเขา