บทที่ 144 ผู้หญิงคนนี้คือแมลงสาบที่ตีไม่ตาย

“บอสครับ” อีกฝ่ายบอกเขาว่า “มีเหตุการณ์แปลกๆ ที่ต้องบอกกับคุณครับ คุณภีมย้ายไปอยู่ที่รีพัลส์เบย์ โดยทำงานตอนกลางวันและนอนค้างที่นั่นในตอนกลางคืน”

“...” แววตาของเขาดูสับสน

อีกฝ่ายยังกล่าวอีกว่า “นี่เป็นความจริงแน่นอนครับ วริศยังตามไปส่งคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์สำนักงานให้เขาด้วย”

มีบางอย่างแวบเข้ามาในดวงตาของไวศิษฎ์ “ฉันเข้าใจแล้ว” เขาพูดก่อนจะวางสาย และคิดในใจว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับคะนึงนิตย์หรือไม่?

ภีมพลจึงไม่สนใจเขาอย่างทุกวันนี้

อาการป่วยกำเริบหรือพยายามฆ่าตัวตาย?

ชั้นบนของรีพัลส์เบย์

ผ้าไหมนำกล่องอาหารกลางวันสองกล่องซึ่งค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ พร้อมไปด้วยผักและเนื้อสัตว์

ด้วยเหตุผลที่นภาลัยสวมหน้ากาก ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องการลงไปกินข้าวชั้นล่าง กรินทร์จึงได้แก้ปัญหาเรื่องอาหารในห้องวิจัยยา

เนื่องจากคะนึงนิตย์ขอร้องไม่ให้ปิดประตู นภาลัยจึงจะกลับไปที่ห้องนอนเพื่อทานอาหาร

หลังจากที่ผ้าไหมออกไป เธอเตรียมตัวจะออกไปพร้อมกับกล่องอาหารกลางวัน ทันใดนั้นภีมพลก็ปิดประตูและล็อกกลอน

“กินที่นี่เถอะ”

เขากำลังรอให้รมิตาถอดหน้ากาก ก่อนจะก้าวเข้ามาหาและมองเธอด้วยความสนใจ

รมิตาสบตาเขาและถอดหน้ากากออกอย่างสงบ

ในที่สุด ภีมพลงก็เห็นเธอที่หายสาบสูญไปนาน ซึ่งยังสวยเหมือนเดิมเมื่อเห็นแก้มแดงนั่น เธอรีบหันกลับมาเปิดกล่องอาหารกลางวันอย่างรวดเร็ว

กินอาหารอย่างเงียบๆ ดูน่ารักเป็นบ้าเลย

กรินทร์คีบเนื้อชิ้นหนึ่งลงในชามของเธอ “กินเยอะๆ นะครับ เพิ่มโปรตีนหน่อย”

นั่นทำให้ภีมพลมีรอยยิ้มบิดเบี้ยวยิ้มเล็กน้อย เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ยื่นมือออกมาแล้วดึงกรินทร์ออกไปทันที “คุณช่วยอยู่ห่างจากเธอได้ไหม? ทันทีที่หน้ากากถูกถอดออก เธอก็ไม่ใช่เจ้านายของคุณอีกต่อไป เธอเป็นภรรยาของผม!”

“…” กรินทร์รู้สึกผิดที่ทำให้อาการหึงของอีกฝ่ายกำเริบขึ้นอีกครั้ง

นภาลัยเหลือบมอง ความอบอุ่นอ่อนโยนที่มุมริมฝีปากของเธอค่อยๆ หายไป และจ้องมาที่เขาอย่างจริงจัง