บทที่ 145 ช่วงเวลาแห่งปาฏิหาริย์

ในรีพัลส์เบย์ วิลล่าสวยงามยิ่งขึ้นภายใต้แสงแดดอันอบอุ่น

ภีมพลไปเล่นหมากรุกในห้องนั่งเล่นบนชั้น 2กับแชมป์และขวัญข้าว เขาดูเข้าถึงง่าย มุมปากยกขึ้นเป็นแนวโค้งที่สวยงามราวกับเป็นคนละคนกับหัวหน้าผู้เย็นชาในบริษัท

เด็กน้อยสองคนมีฝีมือการเล่นหมากรุกที่ยอดเยี่ยม เพราะมักจะฝึกเล่นกับผู้เป็นแม่อยู่บ่อยๆ

ในตอนท้ายของเกมหมากรุก ภีมพลยื่นลูกอมรสสตอเบอร์รี่สองอัน “ลูกๆ เก่งมาก สมแล้วที่เป็นลูกของพ่อ!”

“ขอบคุณครับ คุณพ่อ!”

เด็กๆ หยิบมันขึ้นมาอย่างตื่นเต้น แกะเปลือกออกแล้วยัดลูกอมเข้าปาก รสชาติหวานๆ ทำให้รู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง

“หวานจังเลย”

“หนูชอบรสนี้!”

“อย่าให้แม่รู้เรื่องนี้นะ” ภีมพลเตือนพวกเขาอีกครั้ง “เด็กๆ กินน้ำตาลอาจฟันผุได้ แม่ต้องให้ความสำคัญกับเรื่องนี้แน่ๆ”

“แปลกจัง คุณพ่อรู้ได้ยังไงคะ?” ขวัญข้าวแสดงความสงสัย “เมื่อก่อนแม่ไม่เคยให้เรากินลูกอมเลย”

แชมป์กะพริบตาอย่างเห็นด้วย “พ่อเป็นพยาธิในท้องของแม่หรือเปล่า?พ่อถึงรู้ว่าแม่กำลังคิดอะไรอยู่”

ภีมพลยิ้มและลูบหัวของเด็กๆ แต่ว่าเขาอยากเป็นพยาธิในท้องของเธอหรอกนะ

“พรุ่งนี้ลูกต้องไปโรงเรียนอนุบาลแล้ว ลูกจะอยู่ที่นี่หรือกลับบ้านดีล่ะ?” ภีมพลถามความคิดเห็นจากเด็กๆ

แชมป์เป็นคนแรกที่แสดงจุดยืน “พ่อกับแม่อยู่ที่นี่ พวกเราก็จะกลับมาที่นี่ครับ! เราเป็นครอบครัวและเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”

“คุณยายต้องดีใจมากแน่ๆ ถ้าเรากลับมาที่นี่” ขวัญข้าวกล่าว

ภีมพลพยักหน้า “โอเค งั้นเราจะกลับมาที่นี่หลังเลิกเรียน”

รถของญาณีหยุดอยู่ที่หน้าอาคารหลักของบริษัท เมื่อเธอลงจากรถ เธอก็ทำหน้าอารมณ์ดี โดยปกติเธอมักจะไม่ยิ้มแย้มในบริษัทสักเท่าไร เพราะเป็นเทพธิดาที่มีพลังและมีเสน่ห์

แต่ในสายตาของพนักงาน วันนี้เธอดูเหมือนคนถูกลอตเตอรี่รางวัล 500 ล้าน

“ทำไมคุณญาณีดูมีความสุขจัง”

“ฉันอยู่ที่บริษัทมาห้าปีแล้ว ไม่เคยเห็นเธอทำหน้าตาแบบนี้มาก่อนเลย”

“ใช่ แปลกจริงๆ”

พนักงานหญิงหลายคนยืนอยู่ไม่ไกลมองดูเธอเดินเข้าไปในล็อบบี้พลางกระซิบ

สามวันต่อมา...