บทที่ 157 เธอไม่มีวันเดินจากไป

นภาลัยสบตาเธออย่างกล้าหาญ “ฉันไม่ไปไหนค่ะ พรุ่งนี้ฉันค่อยอธิบายกับคุณ คุณดูแลตัวเองให้ดีๆ” พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป

“หยุดเดี๋ยวนี้!” คะนึงนิตย์โกรธจนกำหมัดแน่น

ผ้าไหมดึงเธอเอาไว้ “คุณนาย คุณอย่าเพิ่งโกรธ คุณไปทำร้ายเธอจนเธอได้รับบาดเจ็บ คุณภีมต้องมาหาเรื่องกับคุณแน่! อีกสองวันเขาก็จะกลับมาแล้วค่ะ!”

ประโยคนี้แหละ ทำให้สติสัมปชัญญะของคะนึงนิตย์ฟื้นคืนกลับมาบ้าง

นภาลัยขึ้นไปชั้นบน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปากของเธอตีขึ้นมา ใบหน้าทางด้านซ้ายเจ็บจนชา

หลังจากขึ้นชั้นบนจึงเดินเข้ามาในห้องนอน เธอจัดการล็อกประตูห้อง พิงข้างบานประตูพร้อมทั้งเงยหน้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นจึงเดินมาส่องกระจกในห้องน้ำ ทางด้านซีกซ้ายของใบหน้าบวมฉึ่ง หน้าแดงแปร๊ด

มุมปากยังมีคราบเลือดเปรอะเปื้อน

มันเป็นประสบการณ์อันน่าอับอาย ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน

พลันปล่อยน้ำในอ่างอาบน้ำให้เต็ม ไอน้ำอบอวลไปทั่วห้องน้ำอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอเบลอเล็กน้อย

ร่างกายอันเหนื่อยล้าดำดิ่งสู่สายน้ำอันอบอุ่น พลันเงยหน้าหลับตา และสูดหายใจเข้าลึกๆ

ท่ามกลางเวลาที่ไม่รู้สึกเนื้อรู้สึกตัว เธอฉุกคิดถึงคำพูดของภีมพลก่อนที่เขาจะจากไป --

“งั้นคุณไปเถอะค่ะ ... ธุระเรื่องงานของคุณไม่ต้องรายงานให้ฉันทราบหรอกค่ะ”

“นี่มันไม่ใช่การรายงานครับ นี่มันเป็นเรื่องที่สามีต้องคอยบอกกล่าวกับภรรยาคนหนึ่ง ก่อนที่สามีคนหนึ่งจะไปไหนมาไหน เรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องทั่วไปในการพูดให้ฟัง ทุกเรื่องจึงดำเนินการได้เป็นปกติดี”

“ผมอยากจะถามคุณสักเรื่อง คุณตกหลุมรักผมแล้วใช่มั้ย?”

“คุณกลับมาแล้วฉันจะให้คำตอบคุณค่ะ”

“ผมหวังว่าหลังจากที่ผมกลับมาในอีกไม่กี่วัน จะเห็นผิวของแม่ผมอาการดีขึ้นอย่างชัดเจนนะครับ”

“ฉันต้องพยายามอย่างแน่นอนค่ะ!”

เธอรับปากไว้แล้วว่าจะให้คำตอบกับเขาตอนเขากลับมา

รับปากหลังจากที่รอจนเขากลับมา ต้องให้ผิวของแม่ของเขากลับมาดีขึ้นให้ได้อย่างแน่นอน

หรือว่าคำพูดไม่กี่ประโยคของภีมพลเป็นการให้พลังแก่เธอ นภาลัยรวบรวมสติ อีกสักพักต้องไปวิจัยต่อ

แต่ความเจ็บปวดตรงแก้มของเธอตักเตือนเธอไว้เสมอ - - คะนึงนิตย์เป็นผู้หญิงที่ไร้เหตุผล!

นภาลัยเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจแสนดีขนาดนี้ เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าคนคนหนึ่งผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้าง จึงเกิดความหม่นหมองในใจได้ถึงขนาดนี้? ถึงขั้นพูดคำพูดสกปรกขนาดนั้นกับเธอเช่นนี้?

นภาลัยเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เมื่อสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว จึงเป่าผมให้แห้ง

เส้นผมที่สยายจนสามารถปกปิดใบหน้าอันบวมแดงได้ครึ่งหนึ่ง