บทที่ 167 พายุลูกใหญ่กำลังจะมา

เมื่อภีมพลวางสายจึงหันตัวกลับ เขาเห็นลูกๆ วิ่งมาทางนี้ด้วยความรู้สึกดีใจ ใบหน้าอันหยิ่งทะนงตนเผยให้เห็นรอยยิ้มอันหล่อเหลา จากนั้นพลางก้มตัวลงและอ้าแขนทั้งสองข้างออกให้แก่เด็กๆ

“ขี่ม้ามาสนุกมั้ยครับ?”

“สนุกครับ! สนุกมากๆ เลย! นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่พวกเราได้เข้าร่วมงานแข่งม้า”

เด็กๆ กระโจนเข้าอ้อมกอดของเธอ และพูดอย่างตื่นเต้นเป็นพิเศษ

“ครั้งที่สองเหรอ?” ภีมพลถาม “เมื่อก่อนหม่ามี้เคยพาลูกๆ มาร่วมงานแบบนี้ด้วยเหรอ?”

“เคยไปมิลานมา!”

เขาลูบศีรษะของลูกๆอย่างแผ่วเบา ทั้งสองคนถูกเลี้ยงดูอย่างลูกคนมีฐานะจริงๆ

ญาณีมาถึงด้านข้างของพวกเขาแล้วเช่นกัน เธอก้มตัวลงพลันนำน้ำสองขวดยื่นให้ทางด้านหน้าของเด็กๆ “น้องแชมป์ น้องขวัญข้าว ดื่มน้ำหน่อยมั้ยเอ่ย? ดูสิเหงื่อไหลท่วมหัวเลยเนี่ย”

“ขอบคุณค่ะคุณน้า!”

เด็กๆ ต่างยื่นมือออกไปรับ ภาพดังกล่าวถูกถ่ายไว้อย่างเหมาะเหม็ง

“คุณพ่อ ช่วยเปิดฝาขวดให้ผมที!” แชมป์นำน้ำที่อยู่ในมือยื่นมาทางด้านหน้าภีมพล

ญาณียิ้มอย่างหวานหยดย้อย พลางก้มตัวลงและเอ่ยถาม “น้องขวัญข้าว ให้น้าช่วยหนูเปิดฝาขวดเอามั้ยเอ่ย?” ระหว่างที่เธอพูดอยู่นั้น เธอก็หยิบขวดน้ำในมือของขวัญข้าวมา

ภีมพลกับญาณีเปิดฝาขวดน้ำแร่พร้อมๆ กัน และก้มตัวลงเพื่อยื่นให้ถึงมือของเด็กสองคนพร้อมกัน ภาพภาพนี้ช่างเป็นความรักอันแสนอบอุ่นเป็นพิเศษ

เด็กๆ แหงนหน้ารับของ “ขอบคุณค่ะ/ครับ” รอยยิ้มอันสดใสถูกถ่ายเอาไว้เรียบร้อย

เวลาที่ภีมพลอยู่กับลูกๆ จะมีความรักของคนเป็นพ่ออย่างเต็มเปี่ยม ขนาดบรรยากาศรอบๆ ล้วนมีแต่ความเมตตา

ส่วนญาณีนั้น เธอทราบดีว่ามีสื่อมวลชนอยู่ในงานด้วย จึงควบคุมกิริยามารยาทของตนเองได้เป็นอย่างดี

รูปหลายใบพวกนั้นคล้ายว่าเป็นรูปครอบครัวอันสมบูรณ์แบบ!

ยามเมื่อภีมพลละสายตาไปจากเด็กๆ แล้ว ตอนที่มองเห็นนักข่าวกำลังถ่ายคลิปเหล่านั้นอยู่ เขาก็เหล่ตามองใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มอิ่มเอมใจของญาณีอย่างรวดเร็วอีกครั้ง จึงหุบยิ้มทันที และจูงมือพาลูกๆ เดินออกไป

เรียกร้องความสนใจ!

ญาณีชะเง้อมองแผ่นหลังของพวกเขาที่เดินจากไป จนเกิดอาการตะลึงเล็กน้อย และรู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจ

รีพัลส์เบย์ วิลล่า เมืองไนร์ก้า

ภายในห้องวิจัยยาที่อยู่ชั้นบน

นภาลัยหาเวลาว่างในการพัฒนาตัวยารักษาอาการโรคกระเพาะ เธอหวังว่าสามารถรักษาอาการโรคกระเพาะของเขาให้หายขาดก่อนที่เธอจะจากไป

เมื่อเธอโทรศัพท์ดังขึ้น พอเห็นว่าชื่อที่ปรากฏขึ้นมา นภาลัยอารมณ์ดีขึ้นถนัดตา เธอถอดถุงมือออกจากนั้นจึงกดรับสาย “ฮัลโหลค่ะ”

“ยุ่งอยู่เหรอ?” เสียงภีมพลอันคุ้นเคยและแสนอบอุ่น