บทที่ 168 ถูกตบหน้าอีกครั้ง

คะนึงนิตย์ปรากฏตัวทางด้านหน้าประตูห้องวิจัยยา นภาลัยเพิ่งวางสายภีมพลพอดี เธอยืนอยู่หน้ากระจกและกำลังเก็บโทรศัพท์ เมื่อหันหลังกลับมาจึงมองเห็นคะนึงนิตย์เดินเข้ามาด้านใน

ซึ่งแสดงลักษณะท่าทางเหมือนคุณครูซักไซ้ไล่เลียงถามหาความผิด แถมไม่รู้ว่าในมือถืออะไรมา

คะนึงนิตย์ยืนนิ่งอยู่ด้านหน้านภาลัย นัยน์ตาจ้องมองเธออย่างเคร่งขรึม

“อะ...?”

ไม่รอให้นภาลัยได้เอ่ยถาม เธอง้างมือออก และสะบัดสัญญาใส่หน้าเธอเต็มแรง!

นภาลัยคว้าเอกสารพวกนั้นเอาไว้ ตอนที่เธอมองเห็นในนั้นอย่างชัดเจน จึงมองเธออย่างไม่อยากจะเชื่อ “คุณไปเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่ามาเหรอคะ?”

“ไปมาแล้วนะสิ” นัยน์ตาเธอฉายรัศมีความกดดันอันเย็นชาออกมา พลางเชิดปลายคางขึ้น “แถมยังขนสิ่งของของแกทั้งหมดออกมาจนเกลี้ยง”

“…” นภาลัยหน้านิ่วคิ้วขมวด

“เรื่องนี้ แกต้องอธิบายให้ฉันฟังอย่างละเอียดชัดเจน!” คะนึงนิตย์จ้องเธออย่างแค้นเคือง “แกนี่มันปากหวานจริงๆ! ถึงขั้นไปขอเงินลูกชายฉันตั้งพันล้าน! ยังบีบให้เขาเขียนสัญญาเอาไว้! ทำไมแกไม่บีบให้เขาเขียนพินัยกรรมไว้เลยล่ะ?!”

“…” นภาลัยไร้เรี่ยวแรงที่จะหาข้อแก้ตัว

คะนึงนิตย์แย่งสัญญาไปจากมือเธอ จากนั้นก็ฉีกไม่เหลือชิ้นดีด้วยความโกรธแค้น และลงมือรุนแรงอีกครั้ง

บนท้องฟ้ามีหิมะลอยปกคลุมไปทั่ว แต่ละแผ่นล่วงมาเกาะอยู่บนศีรษะ บนไหล่ เสื้อผ้า รองเท้าของเธอกระจายไปทั่ว ...

นภาลัยเสียใจมาก เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี เกรงว่าจะเป็นการกระตุ้นต่อมโกรธให้กับเธออีก

ดังนั้นจึงเลือกที่จะเงียบแทน

เพี๊ยะ --!

มีเสียงตบหน้าด้านขวาของเธอ! แถมยังลงมือสุดแรง

จากนั้นจึงมีเสียงดังชัดสุดแรงตามมาติดๆ ซึ่งมันเจ็บมากกว่าเมื่อคืนวานเป็นสิบเท่า!

สัญชาตญาณของนภาลัยเอามือขึ้นป้องหน้า พลันหันหลังและคอยประคองหน้าต่างจรดพื้นจนเกือบล้มหน้าคะมำ กลิ่นคาวเลือดคลุ้งเต็มปาก ฟันโยกเล็กน้อย...

แต่ความเจ็บปวดจากร่างกายยังห่างไกลความเจ็บปวดที่อยู่ในใจมาก

ถูกต้อง หัวใจของเธอก็เจ็บปวดมาก และเจ็บปวดแทนภีมพลด้วย

“ฉันก็นึกว่าแกเคารพความรักที่มีต่อเขามาก!” สายตาคะนึงนิตย์เหมือนคมหอกคมดาบ “มีลูกให้เขาสองคนแถมเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวคอยประคบประหงมลูกๆมา! ดูๆ ไปก็ไม่แสวงหาชื่อเสียงเงินทอง พอเปิดปากก็เรียกเงินเป็นพันล้าน! แล้วยังกล้าแสร้งแสดงความรู้สึกอันลึกซึ้งต่อหน้าฉันอีกเหรอ?”

นภาลัยจ้องมองเศษกระดาษที่ฉีกเป็นชิ้นๆ เต็มพื้น การโดนทำร้ายจนเกิดอาการมึนหัวมาก “ฉันเปล่านะ” สมองของเธออื้ออึง จึงช้อนสายตาพูด “มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการจากเขา เขาให้ฉันเอง”

“ทำตัวเป็นบ้าทั้งที่เป็นคนรวยงั้นสิ?” นภาลัยทำเสียงฟึดฟัดในจมูกด้วยอาการดูถูก ไม่เชื่อเธอสักนิด “นังผู้หญิงแผนสูง! ฉันรู้ว่าฉันมีความสำคัญมากกับภีมพล เพื่อรักษาฉันให้หายดี เขาเคยไปเสาะหาหมอจากทั่วทุกสารทิศ! ไม่สนว่าคนอื่นเคยถามเขาเพื่อต้องการทีเอ็ม กรุ๊ปไปครอบครอง เขาก็ยินดีจะยกให้อย่างไม่ลังเล!”

“หึๆ” คะนึงนิตย์หัวเราะถากถาง “แต่ช่างน่าเสียดายที่ไม่มีปัญญามากพอ”

ถ้าต้องการทีเอ็ม กรุ๊ปเขาก็จะยกให้งั้นเหรอ?

ที่แท้ตำแหน่งของคะนึงนิตย์ที่อยู่ในใจภีมพลนั้นนอกเหนือกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้มาก