บทที่ 169 คำปฏิเสธ

สาวใช้คนฟิลิปปินส์ผมทองอดใจไม่ไหวจนพูดออกมา “ใช่ค่ะ คุณภีมต้องสวมแหวนให้คุณในงานเลี้ยงเพื่อแสดงความหมายนิจนิรันดร์ ดังนั้นคุณเลือกชุดราตรีที่ชอบมาชุดหนึ่งเถอะค่ะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณหนูอลิซจะเข้าสู่วงการออกเครื่องประดับอย่างเต็มตัวแล้วค่ะ”

นัยน์ตาญาณีเปล่งประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง นี่คือสิ่งที่คุณเอ็ดพูดว่าต้องการขอความช่วยเหลือเรื่องหนึ่งที่พูดในโทรศัพท์นั่นนะเหรอ?

“ส่วนแหวนวงนี้ที่พวกคุณเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ก็จะถูกประมูลราคาสูง คุณเอ็ดยังตั้งใจจ่ายเงินค่าแบรนด์แอมบาสเดอร์ให้กับพวกคุณเป็นเงินก้อนโตอีกด้วยค่ะ”

ทันใดนั้นญาณีรู้สึกตนเองสูงส่งขึ้นมา!

“คุณญาณีอย่ามัวแต่อึ้งอยู่เลยค่ะ รีบเลือกชุดราตรีเถอะค่ะ เมื่อเลือกชุดราตรีได้แล้วค่อยจัดการเรื่องแต่งหน้า งานเลี้ยงฉลองในค่ำคืนนี้มาตรฐานสูงมาก คนมีชื่อเสียงทั่วทุกมุมโลกต่างมากันหมด ทรงผมกับชุดราตรีต้องเขาเซทกัน นอกจากคุณหนูอลิซ คืนนี้คุณก็คือตัวเอกที่สะดุดตาที่สุดค่ะ”

“โอเคค่ะ ฉันจะเลือกเดี๋ยวนี้” ญาณีไม่ได้ดีใจแบบนี้มานานมากแล้ว

ภายในอาคารสถาปัตยกรรมทางด้านตะวันออกสักมุมหนึ่งของปราสาท ห้องรับแขกที่จัดงานได้อย่างมีสไตล์

ภีมพลได้รับการต้อนรับตามมาตรฐานสูงที่สุดของคุณเอ็ด ทางด้านนอกมีบอดี้การ์ดคอยรับใช้ นักธุรกิจทั้งสองต่างเจรจาปรึกษาหารือกันอย่างเปิดเผยอยู่ในห้องนั่งเล่น

มีกลิ่นหอมของชาจางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ

เอ็ดนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่สั่งทำขึ้นโดยเฉพาะสนนราคาอยู่ที่ห้าสิบล้าน เขาแต่งตัวอย่างเรียบร้อยสะอาดสะอ้านและมีผ้าห่มสีฟ้ายาวปิดถึงหัวเข่า

ผู้ชายอายุ 50 กว่า มองดูยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลย

เขานำกล่องสีม่วงใบเล็กอันวิจิตรกล่องหนึ่งวางไว้บนโต๊ะวางถ้วยชา “คุณภีม คุณลองดูนี่หน่อยครับ”

ภีมพลหยิบกล่องนั้นขึ้นมา ข้อนิ้วมือที่แบ่งชัดเจนค่อยๆ เปิดออก แหวนวงหนึ่งสะท้อนเข้าตาซึ่งมันได้รับการออกแบบอย่างโดดเด่นเป็นพิเศษ

ความรู้สึกแรกคือสวยมาก

ระหว่างที่เขาชื่นชมอยู่ แหวนเพชรมีการฝังเป็นพิเศษ เป็นรูปหัวใจที่มีรูปลักษณ์อันแสนโรแมนติก การออกแบบสง่างามเฉพาะตัว ซึ่งสามารถได้รับความชื่นชอบจากเด็กสาวได้เป็นอย่างมาก

“รู้สึกเป็นไงบ้าง?” เอ็ดตั้งหน้าตั้งตารอคอยคอมเม้นท์ของเขาอย่างเต็มที่ “นี่คือฝีมือในการออกแบบของลูกสาวของผมเอง”

จากฝีมือเด็กสาวที่มีอายุ 18 ปีเนี่ยนะ? ภีมพลแปลกใจเป็นอย่างยิ่ง

เขานำแหวนที่อยู่ในกล่องออกมาอย่างระแวดระวัง