บทที่ 170 ญาณีที่ตั้งหน้าตั้งตารอคอยมาตลอด

เอ็ดยกแก้วชาขึ้นมา โดนเขาเกลี้ยกล่อมจนมุม “ขอโทษด้วยครับคุณภีม เป็นผมที่คิดไม่รอบคอบเอง เพียงแค่นึกถึงความคิดของลูกสาว เอาไว้คราวหน้าคุณต้องพาภรรยามานั่งเที่ยวด้วยกัน ผมเดาว่าเธอต้องเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใครแน่เลย”

“เธอไม่เหมือนคนอื่น” ท่าทางภีมพลอ่อนโยน

จากนั้นทั้งสองคนก็กลับไปคุยเรื่องเดิม เริ่มคุยเกี่ยวกับโครงการที่ต้องร่วมมือกัน

ทั้งสองฝ่ายต่างพูดความคิดเห็นของตัวเอง ทั้งตรงไปตรงมาและจริงใจ เอาตามมุมมองที่ทั้งสองฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ทั้งสองคนจึงตกลงเซ็นสัญญากันอย่างราบรื่น

สุดท้ายญาณีก็เลือกชุดราตรีตัวยาวแบบเรียบง่ายที่ไม่ฟุ้งเฟ้อ เป็นชุดที่ Emma ออกแบบและขายดีมากเมื่อปีที่แล้ว เคยมีราคาสูงถึงห้าแสน

เธอสวมชุดเรียบร้อย ท่อนบนเป็นเสื้อสูทตัวเล็กคอวีสีดำ โครงร่างลื่นไหลมาก

สไตล์รูปร่างผอมเพรียวทันสมัยคล่องตัว ทำให้เธอมีส่วนเว้าส่วนโค้งอันน่าหลงใหล

เมื่อนำมาจับคู่กับกระโปรงผ้าโปร่งที่ทอประกายระยิบระยับดุจดวงดาว ยิ่งทำให้ลักษณะความสง่างามของหญิงสาวโดดเด่นขึ้นอีก

“คุณญาณีคะ สายตาของคุณแหมคมมากเลย” สไตล์ลิสต์กำลังออกแบบทรงผมให้เธอ “เสื้อสูทคอปกทรงคอ V เป็นสูทที่ทันสมัยตามเทรนด์ ยิ่งขับให้กลิ่นอายความสง่างามของคุณเด่นยิ่งขึ้น ดูสวยมากๆ ในทุกมุมเลย”

“ขอบคุณค่ะ” ญาณีแทบไม่ได้ตั้งใจฟังเขาพูดเลย ทุกเซลล์ในร่างกายของเธอตื่นเต้นไปหมด คล้ายกับมันกำลังลุกขึ้นมาเต้นระบำ

รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้า หัวใจกลับไม่อยู่ตรงนี้ ในงานเลี้ยงคืนนี้ภีมพลจะสวมแหวนให้เธอ แม่เจ้า! นั่นจะต้องเป็นฉากที่ทุกคนจับจ้องแน่ๆ สื่อมวลชนตั้งหลายเจ้าล้วนอยู่ที่นี่กันหมด

“ผลงานที่ Emma ออกแบบ ไม่ว่าจะเป็นด้านเนื้อสัมผัสหรือสีทึบล้วนดีเป็นพิเศษ” ราวกับสไตล์ลิสต์จะเป็นแฟนคลับหนุ่มน้อยของ Emma ด้านหนึ่งเขาก็ทำงานไป อีกด้านก็พูดว่า “แต่ผลงานล่าสุดของเธอไม่ค่อยแหกกฎเท่าไหร่ ดังนั้นผลงานรุ่นก่อนๆ ยังคงเป็นที่นิยมอยู่”

ญาณีดึงสมาธิกลับมา เธอพูดว่า “ฉันเองก็ชอบการออกแบบของ Emma มีเอกลักษณ์มาก เธอเป็นไอดอลของฉันมาตลอด”

“งั้นคุณรู้จักเขาหรือเปล่า” สไตล์ลิสต์ถาม “คุณเองก็พอมีชื่อเสียงในวงการออกแบบเหมือนกันนี่”

เธอกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ระงับจิตใจพลางกล่าวว่า “ไม่ค่อยสนิทเลย”

อีกฝ่ายไม่ได้ถามอะไรอีก ในใจรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

ญาณีจ้องตนเองในกระจกเขม็ง คนที่ส่องกระจกน้อยอย่างเธอแบบนี้ เอาเวลาส่วนมากหมดไปกับการทำงาน เป็นครั้งแรกที่พบกับความสวยออร่าเปล่งประกายของตัวเอง

คืนนี้สวยขนาดนี้ ภีมพลคงจะมองเธอมากขึ้นล่ะมั้ง? เธอตั้งตารออยู่

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเวลาล่วงล่วงเข้าสู่ช่วงย่ำค่ำแล้ว

สีสันของพระอาทิตย์ตกดินทำให้คนทอดถอนใจ ปราสาทที่เป็นคฤหาสน์เดิมก็ติดภูเขาและมีแม่น้ำไหลผ่าน คนรับใช้ชาวฟิลิปปินส์และคนงานทั้งหมดอยู่ตรวจงานในสวนเป็นรอบสุดท้าย การตกแต่งของงานเลี้ยงเสร็จเรียบร้อย สวยวิจิตรทุกอย่าง