บทที่ 180 เกิดความสงสัย

ภีมพลยอมรับด้วยความถ่อมตน “ผมรู้แล้ว จะไม่มีครั้งต่อไปอีก” ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง จนทำให้เบญญารู้สึกประหลาดใจ

“วางใจเถอะ ต่อไปผมจะระวังอยู่เสมอ” เขากล่าวด้วยท่าทางถ่อมตน “ผมจะคำนึงถึงความรู้สึกของเธอเป็นอันดับแรก”

เบญญายกคางขึ้น “เช่นนั้นก็ดี!” แล้วเธอก็จากไปอย่างรวดเร็ว! เธอวิ่งออกไปเหมือนกวางน้อย

ความจริงแล้วเมื่อสักครู่ตอนที่เธอพูดแบบนี้ เธอรู้สึกประหม่ามากเช่นกัน!

โอ้แม่เจ้า! รัศมีของภีมพลรุนแรงจริง ๆ!

ถ้าเธอพูดช้าลงอีกสักวินาที สมองของเธอก็จะว่างเปล่า และท่าทางการแสดงออกอาจจะไม่ดีขนาดนี้

ภีมพลยืนอยู่ที่เดิม ยังคงนึกถึงสิ่งที่เธอพูดเมื่อสักครู่

ตื่นมาเข้าห้องน้ำกลางดึกและชนกำแพงโดยไม่ทันระวัง? ถ้าฟันคุดอักเสบจริง ๆ ทำไมคุณไม่พูดออกมาตามตรง?

เขาวิเคราะห์อย่างเงียบ ๆ และสุดท้ายเขาเดาได้ว่าแม่ของเขาตบหน้าเธอใช่ไหม? เพราะคนที่มีสองบุคคลนั้นสามารถทำได้ทุกอย่าง

ภีมพลรู้สึกสมองหนักอึ้ง เขาหันหลังแล้วเดินออกไปจากสำนักงาน

รถลัมโบร์กีนีมุ่งหน้าไปที่รีพัลส์เบย์ วิลล่าอย่างรวดเร็ว ดวงตาของภีมพลความร่องรอยความซับซ้อน

เมื่อเขากลับมาถึงบ้าน สิ่งที่เขาเห็นคลายความสงสัยที่เขามีต่อแม่อย่างสิ้นเชิง

หลังจากภีมพลลงจากรถ เขาเห็นนภาลัยนั่งทายาให้แม่ผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน พวกเธอสองคนกำลังสนทนาด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนพวกเธอจะเข้ากันได้ดี

“คุณเก่งจริง ๆ ประสิทธิผลของยาดีมาก” คะนึงนิตย์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

นภาลัยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เพราะเมื่อสักครู่เธอยังทำหน้าเย็นชา แต่ตอนนี้เธอกลับกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณสำหรับการยอมรับของคุณ ฉันจะวิจัยและพัฒนายาที่คุณต้องการออกมาโดยเร็วที่สุด”

“คุณเลี้ยงลูกได้ดีมากเช่นกัน” คะนึงนิตย์กล่าวยอมรับเธอ “ฉันชอบเด็กสองคนนี้มาก พวกเขาเป็นเด็กดีแล้วยังมีมารยาทอีกด้วย”

“ขอบคุณค่ะ” นภาลัยเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอถึงได้รู้ว่าภีมพลกลับมาแล้ว แล้วนภาลัยก็แสดงละครเป็นเพื่อนเธอ

ภีมพลเดินมุ่งหน้ามาหาพวกเธอ เมื่อเขาเห็นว่าผิวหนังบนแขนของแม่ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว และเห็นนภาช่วยแม่ทายาด้วยความระมัดระวัง เขากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ อีกไม่นานก็จะเกิดปาฏิหาริย์แล้ว”