บทที่ 197 รักตั้งแต่เจ็ดปีที่แล้ว

ขณะนี้หัวใจของเธอเจ็บราวกับถูกเข็มทิ่มแทง เธอพยายามควบคุม มุมปากของเธอยังคงมีรอยยิ้ม “ฉันก็รักคุณเหมือนกัน”

เมื่อเธอเห็นรอยยิ้มที่สวยงามของภีมพลแล้ว ทำให้เธอยิ้มด้วยความสดใสมากยิ่งขึ้น

หลังจากดื่มกาแฟเสร็จแล้ว พวกเขาสองคนก็นั่งรถกลับไปที่ปราสาท พวกเขาสองคนจับมือกันแน่น

ในห้องชุดสุดหรู ภีมพลอดไม่ได้ที่จะกอดเธอจากด้านหลัง วางคางบนไหล่ของเธอราวกับเด็ก “ที่รัก พวกเรามาอาบน้ำด้วยกันไหม?”

ผู้ชายที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดที่ทุกคนเคารพยำเกรง ก็มีภาพที่ลึกซึ้งแบบนี้เหมือนกัน

“……” หัวใจของนภาลัยเต้นแรง แก้มของเธอร้อนผ่าว

แต่พลังแห่งความรักนั้นยิ่งใหญ่แบบนี้แหละ เมื่อคุณมีความรักอย่างแท้จริง ก็อดไม่ได้ที่จะถลำเข้าไปลึก และไม่ใจแข็งพอที่จะปฏิเสธคำขอของอีกฝ่ายได้ ถึงแม้ว่ามันจะมากเกินไปหน่อยก็ตาม

“ค่ะ” เธอตอบตกลง

ภีมพลปล่อยน้ำอุ่นลงไปในอ่างอาบน้ำ โรยกลีบดอกไม้ จากนั้นจุดเทียนไขและปิดไฟ

ตอนนี้พื้นที่กว้างใหญ่ มีเพียงแสงเทียนสลัว ห้องอาบน้ำเต็มไปด้วยไอน้ำ ทำให้คนแยกไม่ออกว่านี่เป็นภาพลวงตาหรือเป็นความจริง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา—

นภาลัยสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวยืนอยู่หน้ากระจก ภีมพลกำลังเป่าผมให้เธอ

ในกระจก เธอเห็นเขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ และเห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องบางส่วนของเขา

นภาลัยหันหลังแล้วซุกเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

“เป็นอะไร?” เสียงผู้ชายแผ่วเบา

“ไม่เป็นไร แค่อยากกอดคุณเท่านั้น”

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ แต่ความรักไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว ญาณีถึงจะเป็นคนที่เหมาะสมกับเขาที่สุด เกิดเป็นคนต้องรักษาสัญญา เธอรับปากคุณนายนิตย์ว่าจะไปจากเขาแล้ว

เธอไม่ต้องการให้พวกเขาสองแม่ลูกเป็นศัตรูเพราะตนเอง

ตอนนี้คุณนายนิตย์หายเป็นปกติแล้ว ชีวิตดี ๆ ของตระกูลกงพลีได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

หลังจากเป่าผมแห้งแล้ว ภีมพลจูบหน้าผากเธอเบา ๆ

จากนั้นเขาก็พาเธอเดินไปที่หน้าต่าง แล้วรินไวน์แดงสองแก้ว

หลังจากปิดไฟ แสงจันทร์ที่สว่างไสวก็ส่องเข้ามา ถึงแม้ว่าแสงจะสลัว แต่ก็สามารถมองเห็นอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน