บทที่ 198 แต่งงานกับผมได้ไหม?

เช้าที่งดงามเช่นนี้ เพียงแค่มองเธออยู่แบบนี้ ภีมพลก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณที่ว่างเปล่าของตนเองเป็นเวลา 38 ปี ถูกเติมเต็มแล้ว

นภาลัยกำลังฝัน เป็นความฝันที่ยาวมาก......

เธอฝันว่าตนเองสวมชุดแต่งงานสีขาว และเดินอยู่บนพรมแดงอย่างมีความสุข

ฉากแต่งงานยิ่งใหญ่มาก และมีแขกมาอวยพรมากมาย

ภีมพลสวมชุดสูท ยืนอยู่ที่ปลายพรมแดงและยื่นมือออกมาหาเธอ

เธอเดินไปหาเขาทีละก้าว และเธอได้ยินดนตรีเบา ๆ

แต่เมื่อเธอเดินเข้าใกล้มากขึ้น ยิ่งอยู่รูปลักษณ์ของเขาก็ยิ่งเบลอมากขึ้นเรื่อย ๆ

ทันทีที่เธอยืนนิ่ง เขาก็หายไปแล้ว.......

“ภีมพล!” เธอมองไปรอบ ๆ แขกที่ยิ้มแย้มก็ค่อย ๆ หายไปเช่นกัน

ฉากที่สวยงามก็หายไปแล้ว........

เธอสวมชุดแต่งงานและยืนอยู่บนสนามหญ้าคนเดียว

ดินแดนแห่งความฝัน ฝนตกลงมาอย่างหนัก

“ภีมพล……”

นภาลัยตื่นขึ้นมาจากความฝัน เธอเห็นเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม

เขาเหม่อลอยเล็กน้อย แต่เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น เขาถามด้วยความอ่อนโยนว่า “คุณฝันหรือเปล่า?”

เธอมองเขาด้วยความมึนงง แต่ไม่ตอบ

“คุณจะนอนต่อไหม?”

เธอส่ายศีรษะ

ภีมพลลุกขึ้นพร้อมกับเธอ พวกเขาล้างหน้า แปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเขาก็พาเธอมาที่ห้องอาหาร

เธอหั่นสเต๊ก เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง และกล่าวช้า ๆ ว่า “คุณตื่นนานแล้วใช่ไหม?”

“ผมไม่ได้นอนทั้งคืน”

เธอตกตะลึงเล็กน้อย มองเขาและกล่าวว่า “ทำไมล่ะ?”

“ผมมักจะรู้สึกว่าคืนแบบนี้ไม่เหมือนความจริง” เขายิ้มด้วยความอ่อนโยน “ความสุขมาอย่างกะทันหัน ทำให้ผมไม่อยากนอน”