บทที่ 205 หาเธอไม่เจอ

ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ออกไปอย่างแน่ชัด ใจคะนึงนิตย์เหมือนหล่นไปในหุบเขาลึก มีความหนาวสั่นเข้ามาปะทะ

เธอรู้สึกเพียงรอบตัวมีแต่ความเยือกเย็น นั่งอยู่บนโซฟาแข็งทื่อขยับไม่ได้

จนถึงตอนที่รถของเขาขับออกไป รอบๆกลับมาเงียบเหงาอีกครั้ง คะนึงนิตย์จึงค่อยปรับสายตา เธอเห็นโต๊ะชาหนาที่มีรอยแตกอย่างเห็นได้ชัด

รอยเลือดตามรอยแยกสะดุดตาเธอจนเจ็บปวด และปวดเข้าไปถึงใจเธอ

“คุณภีมบาดเจ็บแล้ว………” เสียงผ้าไหมสั่นเครือ ตกใจจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ผ้าไหมหันไปมอง เห็นดวงตาคุณนายมีน้ำตาปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง มองเธอลุกขึ้นและเดินขึ้นไปข้างบน………

วริศได้ให้ค้นไปสืบข่าวที่สนามบินและสถานีรถขนส่ง และได้ดูเส้นทางในกล้องวงจรปิดตั้งแต่ออกจากเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า พลิกแผ่นดินเพื่อตามหา

ภีมพลออกจากรีพัลส์เบย์ วิลล่า รถที่ขับออกไปอย่างบ้าคลั่งนั้นสามารถรู้ได้ถึงดวงใจที่เจ็บปวด เรื่องราวที่ผ่านมาของเธอวนเวียนอยู่ในหัวของเขาอย่างควบคุมไม่ได้……เขาได้ยินแต่เสียงดังใสกึกก้องอยู่ข้างหู

“ฉันอยากให้นายดูแลแชมป์และขวัญข้าวอย่างดีตลอดไป แม้ว่าหลังจากนี้นายจะมีลูกอีกกี่คน”

“พูดแบบนี้ เธอคิดจะมีลูกคนที่สามใช่ไหม?”

“ได้ ฉันสัญญากับเธอ”

“ไม่ว่าหลังจากนี้เราจะมีลูกอีกกี่คน ฉันไม่มีทางละเลยความรักของแชมป์กับขวัญข้าว ฉันให้คำสัญญา ให้พวกลำบากมาเจ็ดปี ฉันมีแต่จะรักพวกเขาเพิ่มขึ้น”

นึกถึงรอยยิ้มโล่งใจของเธอในวันนั้น ดูร่าเริง และดูอ้างว้างอยู่ไม่น้อย

ใจของภีมพลเหมือนโดนเข็มทิ่มแทง!

การจากไปของเธอเป็นสิ่งที่เตรียมตัวมาแล้ว เธอไม่ได้ไปโดยไม่ลา แต่เธอพูดลาเขาอยู่ตลอดเวลา แต่เป็นเขาที่ไม่เคยรับรู้ถึงมันสักนิด…………เขาช่างโง่เขลา!

ภีมพลกำพวงมาลัยแน่น และเหยียบคันเร่งจนสุด!

เขารู้สึกเสียใจมาก!

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เขาถึงพอมีสติมาเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์โทรหาเบญญา บางทีเธออาจจะรู้ที่อยู่ของนภา บางทีนภาอาจไปบอกลาเธอ เขาไม่มีทางปล่อยไปแม้ความหวังจะริบหรี่

โทรไปถึงสามครั้งฝั่งนั้นก็ไม่รับ

ในที่สุดรถแลมโบกินี่เหยียบเบรก จอดอยู่หน้าหน้าบ้านเบญญา!